Γιώργος Ιωάννου, «Ίσως την αποπλύνει»

Μη φοβάσαι πια
την καλοκαιριάτικη βροχή
τις νύχτες που ξυπνάς
απ’ τον βαθύ των φύλλων ψίθυρο.

Γιώργος Ιωάννου, «Το διάστημα της σιωπής»

Με κέρδισε ο φόβος μου – τίποτα δεν υπάρχει.
Χαμένος μες στους δρόμους, μες στα σινεμά,
δεν είμαι πια ο νεαρός που δεν καταλαβαίνει.
Με γύμνωσε ο πανικός, με τίναξε,
με τις καθημερνές, με τις επίμονες παρεμβολές του.
Πυκνώνουν, δένουν μέσα τα συμπτώματα,
το διάστημα της σιωπής μικραίνει.

Γιώργος Ιωάννου, «Ομίχλη πέφτει»

Ομίχλη πέφτει πάλι απάνω μου∙
αν είναι δίπλα μου κανείς, τελείως άγνωστο.

Ούτε στη μνήμη μου δε βρίσκω μια χαρά μου.
Η αμαρτία τίποτε δεν άφησε∙
ούτε ένα πρόσωπο, όλα τα πήρε πίσω.

Γιώργος Ιωάννου, «Δούλος ιερός του έρωτα»

(I)

Γυρνώντας από το ταξίδι

θα βρω έναν έρωτα.

Πηγαίνοντας στο ταξίδι

θα βρω έναν έρωτα.

Καλύτερα στο γυρισμό να βρω τον έρωτα,

να τον φέρω γρήγορα στο σπίτι.

Γιώργος Ιωάννου, «Ως το λαιμό»

Δανείστηκα τη φωνή ΄ μιμήθηκα το βάδισμα.

Μπήκα ως το λαιμό μέσα στην επιτήδευση.

Ποτέ σα νέος δεν τραγούδησα στους δρόμους.

Πήρα τους δρόμους νύχτα μόνο για την καρδιά,

για την καρδιά την τέλεια της νύχτας.

Τώρα γυρίζω για να βρώ τον εαυτό μου.

Γιώργος Ιωάννου, «Τα βήματά σου»

Όλα μπορείς να τα σωπάσεις,
όμως ποτέ τον έρωτα·
την ώρα που ανοίγουν τ’ άστρα,
όταν αρχίζει στην καρδιά η μουσική
και κόβονται γλυκά τα γόνατα.

Γιώργος Ιωάννου, «Γύρω μου νύχτα μέρα»

Όσο να δέσει κάποιος μέσα μου,
έχει πεθάνει.

Αλλάζω τις φιλίες σαν πουκάμισα,
αλλάζω τις δουλειές, αλλάζω γνώμες.
Πάντα το μάτι μου αλλού∙

Γιώργος Ιωάννου, «Κατάσαρκα»

 Μαζί μου σε κοιμίζω τις νύχτες.
Κατάσαρκα σε φορώ σα μια φανέλα μάλλινη∙
τρίβεσαι στο κορμί, μου το ανάβεις.
Μόνος  – μ’ εξαντλημένη φαντασία.
Θηρία πια με τριγυρνούν.

Γιώργος Ιωάννου, «Ο φύκος»

Μολονότι είχα δημοσιεύσει ότι δε θα γιορτάσω, κάποιος φίλος θεώρησε καλό να μου στείλει πρόπερσι τη μέρα της γιορτής μου έναν φύκο. Αντιπαθώ τις γιορτές και τα δώρα γι’ αυτό δέχτηκα όχι χωρίς κάποια στεναχώρια για τη γλάστρα. Αργότερα όμως κοιτάζοντας με προσοχή το φυτό πήρα να ξεχνιέμαι και να σιγοαλλάζω διάθεση. Ήταν ένα είδος φύκου καλύτερο, οπωσδήποτε, απ’ τα συνηθισμένα… Με φύλλα πιο πλατιά, πιο νευρώδη και πιο σκούρα, με κορμό ίσιο και δυνατό και γενικά με γραμμές

Γιώργος Ιωάννου, «Σφραγίδα μοναξιάς»

Έσφιξα τα μάτια να μη βλέπω πια
– να μη με βλέπουν αυτοί που τριγυρνούνε
με μια σφραγίδα μοναξιάς στο μέτωπο.

Μα ζωγραφίστηκες εσύ στα βλέφαρά μου

Γιώργος Ιωάννου, «Ξέρει ο Θεός»

Έκαψα πρώτα τη μορφή μου.
Γράμματα και φωτογραφίες ύστερα.
Πώς με φωνάζαν πλέον το λησμόνησα 

όνομα ή επίθετο δε με στολίζει.
 Ασχήμισε φριχτά το πρόσωπό μου

Γιώργος Ιωάννου, «Το κέρδος»

Καμιά φορά ζηλεύεις κάτι πρόσωπα
που δε σ’ αφήνουν ούτε ν’ αναπνεύσεις,
μόνο επιμένουν να σου δείχνουν την ασκήμια σου,
τη μαλθακότητα που πάντα σε προδίδει.