Τζον Κητς (John Keats), «Ωδή σε μια ελληνική υδρία»

Ω νύμφη, ακόμη ανέγγιχτη της ησυχίας!
και θρέμμα του καιρού που αργοκυλά και της σιωπής,
συ που μια λουλουδένιαν ιστορία
απ' τους δικούς μας στίχους πιο γλυκά την τραγουδείς!

Τζον Κητς (John Keats), «Δώστε μου γυναίκες, ταμπάκο και κρασί»

Δώστε μου γυναίκες, κρασί και ταμπάκο
Μέχρι να ουρλιάξω «Φτάνει, όχι άλλο!»
Έτσι να κάνετε χωρίς αντίρρηση
Μέχρι να ‘ρθει η μέρα της ανάστασης·

Τζον Κητς (John Keats), «Διαβάζοντας πρώτη φορά τον Όμηρο του Τσάπμαν»

Ταξίδεψα πολύ εκεί στις χώρες με το χρυσό,
κι είδα πολλά κράτη ευειδή αλλά και βασίλεια·
μα και στα δυτικά νησιά ξόδεψα πολλά μίλια
που οι βάρδοι υμνούν τον Απόλλωνα, τον πιο ’μορφο θεό.

Τζον Κητς (John Keats), «Η αδάκρυτη καλοκυρά»

Δυστυχισμένε,τι έχεις και γυρίζεις
εδώ μονάχος, μ’ όψη αχνή;
Της λίμνης εξεράθηκαν τα βρύα,
και πια δεν κελαηδεί πουλί.

Τζον Κητς (John Keats), «Λαμπρό Αστέρι»

Λαμπρό αστέρι, σταθερό να 'μουνα σαν εσένα,
Όχι σπιθάκια ερημικά, στη νύχτα κρεμασμένα,
ψηλά με μάτια ορθάνοιχτα, αιώνια να θωρώ
της φύσης ερημίτης ξαγρυπνών, μ'υπομονή,
αργά, τεμπέλικα νερά στο έργο τους το ιερό:
ανθρώπινους γιαλούς να εξαγνίζουνε στη γη.

Τζον Κητς (John Keats), «Ωδή στο φθινόπωρο»

Ω Εποχή από λεπτή ομίχλη  κι ολόχρυσα κύματα καρπών!
Σταυραδέρφι του ζάπλουτου ήλιου, που ακόμη στη γη ξεφαντώνει,
Συνωμοτώντας μαζί του: πως θα γεμίσουν φωτιά τα σταφύλια
Πάνω στο κλήμα, που ξεπέρασε πια την αυρένια μας στέγη.

Τζον Κητς (John Keats), «Ωδή στη ραθυμία»

Άξαφνα, κάποιο πρωί, παρουσιάστηκαν μπροστά μου τρεις μορφές:
Σκυμμένος ο λαιμός, χέρια ενωμένα, γυρισμένα στο πλάι τα πρόσωπα.
Προχωρούσαν γαλήνια, κι η μια πίσω απ' την άλλη,
Μ' αργόσυρτα σανδάλια, μακριές λευκές χλαμύδες...

Τζον Κητς (John Keats), «Ωδή σ' ένα αηδόνι»

Η καρδιά μου πονεί. Βαριά χαλαρώνει
τις αισθήσεις μου νάρκη, λες φαρμάκι έχω πιει,
λες κι άδειασα ολόγεμο κύπελλο αφιόνι,
λίγο πριν, και βυθίστηκα μέσα στη λήθη.
Δε φθονώ την ωραία που σου 'λαχε τύχη,
μονάχα πονώ από χαρά στη χαρά σου,
των δεντρών λαφροφτέρουγη Δρυάδα εσύ,
που σε μυριοπλεγμένες ηχηρές φυλλωσιές

Τζον Κητς (John Keats), «Ωδή στην ψυχή»

Ω, Θεά! Κι ας είν' οι στίχοι μου χωρίς μουσική, σε ικετεύω ν' ακούσεις.
Γι' άδολη προσταγή κι αγαπημένη θύμηση, τους ταίριασα.
Αν μυστικά δικά σου τραγουδώ, συγχώρησέ με.
Και μόνο στ' απαλό κοχύλι, ναι, τ' αυτάκι σου, θα τ' απιθώσω πάλι.

Τζον Κητς (John Keats), «Ωδή στη μελαγχολία»

Μη! Μην πας στη Λήθη και μη ζητάς το στάλαγμα
Τ' Ακόνιτου να πιεις. Στο γαλανό σου μέτωπο
Φιλί του Στρύχνου μη δεχτείς ποτέ - κι ας είναι
Εκείνος άλικο της Περσεφόνης δώρο.
Αλήθεια, με καρπούς Ιτάμου θέλεις να φτιάξεις