Μπενζαμέν Περέ (Benjamin Péret), «Το τετράγωνο της υποτεινούσης»

Πρώτο λουλούδι καστανιάς που υψώνεται όμοια μ’ αυγό
μες στο κεφάλι των μεταλλικών ανθρώπων
σκληρό σαν προκυμαία
όταν
μες στη βροχή μελάνης που με διαπερνά με καθρέφτες
τα μάτια σου μαγικά σα δέντρο σφαγμένο

Μπενζαμέν Περέ (Benjamin Péret), «Του έρωτος τα αρώματα»

Αν υπάρχει μια ηδονή
είναι να κάνεις έρωτα
το κορμί τυλιγμένο με σπάγκους
τα μάτια κλειστά από λάμες ξυραφιών
Εκείνη προχωράει σαν λαμπτήρας
Το βλέμμα του αυτού την προσπερνά και
προετοιμάζει το πεδίο
Οι μύγες εκπνέουν σαν ωραία εσπέρα

Μπενζαμέν Περέ (Benjamin Péret), «Δεν υπάρχει παρά μόνο ένα θαύμα πάνω στη Γη»

Δεν σκέφτομαι τον θεό
παρά μόνο όταν τρώω αγριάδα
γιατί ο θεός
έφτειαξε την αγριάδα κατ’ εικόνα του
η οποία είναι ένα μαντήλι
Αρκεί μια σταγόνα νερού
που πέφτει από ένα σύννεφο τόσο αρχαίο όσο ο Ιούλιος Καισαρ
για να σχιστεί ο πάγος από πάνω μέχρι κάτω

Μπενζαμέν Περέ (Benjamin Péret), «Μίλα μου»

Το μαύρο του καπνού το μαύρο ζώο το μαύρο μαύρο
έδωσαν ραντεβού ανάμεσα σε δύο μαυσωλεία
που μπορούν να περάσουνε γι' αυτιά δικά μου
ή της φωνής σου ο αντίλαλος φάντασμα από θαλασσινό
μαρκάσι
λέει και ξαναλέει αορίστως τ' όνομά σου
που μοιάζει τόσο μα τόσο στο αντίθετο μιας έκλειψης
ηλίου

Μπενζαμέν Περέ (Benjamin Péret), «Ντεραπάρισμα»

Γιατί να μην έχεις τον πόθο του κορυδαλλού που ρίχνεται στην ουράνια βράκα χωροφύλακα
να τη διαπεράσει δίχως ποτέ να τη βρει
θα είχες συναντήσει τον καθρέφτη του ματιού μου
που θα ’χε γίνει σα σπόρος σταριού στην πυραμίδα της πτήσης σου
που οικοδομεί τριγύρω μου μια φυλακή καιομένων βάτων
εάν φύγεις όπως ένα σπίτι λιώνει μες σε μπανιέρα λάβας
ή σκέψεων ιπταμένων και καταβροχθισμένων από φιάλη οξέος

Μπενζαμέν Περέ (Benjamin Péret), «Απλά»

Με τον κώλο στον ώμο
το κεφάλι χαμηλά τα μάτια στον αγέρα
διατρέχει τον κόσμο
και την πίπα του καπνίζει απ’ την ανάποδη
Ω μέρες δίχως μισοφέγγαρο
βερνίκια τυριά χαρτοδέματα
τί κάνετε τα κατώτερα ζώα

Μπενζαμέν Περέ (Benjamin Péret), «Γυρίστε Αριστερά»

Ενώ ο επικρεμάμενος πάνω στη θάλασσα βράχος
θαύμαζε την αντρίκεια του αξιοπρέπεια
και συλλογιζόταν
πόσο εύκολο θα του ήταν να συντρίψει μερικές ντουζίνες καβούρια
ψωμί για σφράγισμα
σφράγιζε
μολυβούσε
έτσι που θα ζήλευε μια μπανιέρα

Μπενζαμέν Περέ (Benjamin Péret), «Ερείπια: Ερείπιο Ερειπίων»

Κυνηγημένος από χιλιάδες φαντάσματα που τον τρομοκρατούν, ο άνθρωπος βγαίνει ουρλιάζοντας από έναν πύργο αλησμόνητου σκότους, ο οποίος θα τον καταδιώκει σε όλη του τη ζωή, έως ότου τον κλείσουν, νεκρό, σ’ έναν άλλο πύργο, σ’ ένα σκιάχτρο γελοίο φτιαγμένο στα μέτρα του σκουληκιού που το ροκανίζει.

Κι ορίστε ο άνθρωπος, φάντασμα του εαυτού του, και πύργος συνάμα, να τον επισκέπτεται το φάντασμά του. Όσο μακριά κι αν τον ξαναβρούμε, όσο νέο κι αν τον δούμε, η επιθυμία του πάντα παίρνει την όψη ενός πύργου: μιας σπηλιάς, για την