Μολιέρος (Molière)

«Ο κατά φαντασίαν ασθενής» (1673)

Μολιέρος (Molière)

«Ο Ταρτούφος» (1664)

Μολιέρος (Molière)

«Ο αρχοντοχωριάτης» (1670)

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

«Όνειρο Θερινής Νυκτός»

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

«Ματωμένος Γάμος»

Αντουάν Ντε Σαιντ- Εξυπερύ

«Ο μικρός πρίγκηπας»

Αντόν Τσέχωφ

«Ένας αριθμός»

Ντάριο Φο

«Ο τυχαίος θάνατος ενός Αναρχικού»

Ευγένιος Ιονέσκο

«Ρινόκερος»

Μπέρτολτ Μπρεχτ

«Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι»

☆ 723 Ποιητές - 8.176 Ποιήματα ☆

Επιλογή της εβδομάδας..

Οδυσσέας Ελύτης, «Το Μονόγραμμα»

Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα, μόνος, στόν Παράδεισο Ι Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές  Τής παλάμης, η Μοίρα, σάν κλειδούχο...

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αχμάτοβα Άννα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αχμάτοβα Άννα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Άννα Αχμάτοβα (Aнна Ахмaтова), «Στην άκρη της θάλασσας» απόσπασμα

«[…] Φυσούσε από την ανατολή άνεμος ξερός,
Επεφταν από τον ουρανό μεγάλα αστέρια,
Στης εκκλησιάς το βάθος έκαναν δεήσεις
Για τους ναύτες που ’χαν σαλπάρει.
Κι έπλεαν ώς την όχθη μέδουσες,
Σαν αστέρια που ’χαν πέσει τη νύχτα,
Γαλάζιες φέγγαν στου νερού τα βάθη.

Άννα Αχμάτοβα (Aнна Ахмaтова), «Με επινόησες»

Με επινόησες. Τέτοια στον κόσμο δεν υπάρχει,
Τέτοια στον κόσμο να υπάρξει δεν μπορεί.
Μήτε ο γιατρός γιατροπορεύει, μήτε ξεδιψάει ο ποιητής, -
Η σκιά του φαντάσματος μέρα και νύχτα σε ταράζει.
Συναντηθήκαμε σ’ απίστευτη χρονιά,
Όταν πια του κόσμου εξαντλούνταν οι δυνάμεις,
Όλα στο πένθος ήταν βυθισμένα και στη δυστυχία,

Άννα Αχμάτοβα (Aнна Ахмaтова), «Ρέκβιεμ» (Απόσπασμα)

Ποιος να σ’ το ’λεγε τότε που οι φίλοι σου
φιλενάδα τους σ’ έλεγαν κι έτοιμο το ’χες το σκώμμα
κι αμαρτάνοντας πρόσφερες τ’ άλικα χείλη σου,
στη ζωή σου να πάθεις τι σου ’μελλε ακόμα.
Στη ουρά τριακοστή με το δέμα σου
να σταθείς στα Κρεστύ και μπροστά να κοιτάς
και με δάκρυα καυτά, με το αίμα σου,

Άννα Αχμάτοβα (Aнна Ахмaтова), «Και φαίνεται πως η φωνή του ανθρώπου..»

Και φαίνεται πως η φωνή του ανθρώπου
δεν πρόκειται ποτέ να ηχήσει εδώ,
της εποχής του λίθου ο άνεμος μονάχα
χτυπά τις μαύρες πύλες.
Μου φαίνεται πως έχω επιζήσει
μονάχα εγώ κάτω απ’ αυτόν τον ουρανό

Άννα Αχμάτοβα (Aнна Ахмaтова), «Η πόλη χάθηκε..»

Η πόλη χάθηκε. Στο τελευταίο σπίτι
ένα παράθυρο σαν ζωντανό κοιτούσε…
Τελείως άγνωστος είναι αυτός ο τόπος,
φωτιά μυρίζει, ο κάμπος είναι σκοτεινός.

Μα όταν το πέπλο ξαφνικά της καταιγίδας
στα δυο αβέβαιη το έσκισε η σελήνη

Άννα Αχμάτοβα (Aнна Ахмaтова), «Αφιέρωση δεύτερη»

Ο.Σ.
Εσύ είσαι Αράχνη – Ψυχή
Που με ασπρόμαυρη βεντάλια
Αέρα μου κάνεις σκυμμένη πάνω μου.

Μυστικά θέλεις να μου πεις
Πως πέρασε το Καλοκαίρι

Άννα Αχμάτοβα (Aнна Ахмaтова), «Πώς μπορείς να κοιτάξεις τον Νέβα;»

Πώς μπορείς να κοιτάξεις τον Νέβα;
Πώς τολμάς να σταθείς στο γεφύρι;
Δεν είν’ τυχαίο που με λένε θλιμμένη
απ’ την πρώτη στιγμή που σε είδα.
Αιχμηρά τα φτερά των αγγέλων του σκότους,
η ημέρα της κρίσης πλησιάζει

Άννα Αχμάτοβα (Aнна Ахмaтова), «Σαν άσπρη πέτρα μέσα στο πηγάδι..»

Σαν άσπρη πέτρα μέσα στο πηγάδι,
μια ανάμνηση εντός μου επιμένει.
Ούτε μπορώ ούτε θέλω να τη διώξω:
είναι χαρούμενη μαζί και λυπημένη.

Μου φαίνεται πως θα τη δει αμέσως
όποιος βαθιά στα μάτια με κοιτάξει.

Άννα Αχμάτοβα (Aнна Ахмaтова), «Να σηκωθώ νωρίς με τα χαράματα..»

Να σηκωθώ νωρίς με τα χαράματα
απ’ τη χαρά που μέσα μου φουντώνει
να δω τα καταπράσινα νερά
από το φινιστρίνι της καμπίνας.
Ή πάνω στο κατάστρωμα, στην τρικυμία,
χωμένη μες στο γούνινο παλτό μου
να αφουγκράζομαι της μηχανής τους χτύπους.

Άννα Αχμάτοβα (Aнна Ахмaтова), «Όποτε κάποιος άνθρωπος πεθαίνει..»

Όποτε κάποιος άνθρωπος πεθαίνει
αλλάζει η μορφή του στα πορτρέτα.
Αλλιώς κοιτούν τα μάτια του, στα χείλη
διαγράφεται ένα χαμόγελο άλλο.
Αυτό το παρατήρησα γυρνώντας
απ’ την κηδεία κάποιου ποιητή μας.

Άννα Αχμάτοβα (Aнна Ахмaтова), «Εκεί ο ίσκιος μου απόμεινε θλιμμένος..»

Εκεί ο ίσκιος μου απόμεινε θλιμμένος
και ζει ακόμη στο ίδιο μπλε δωμάτιο.
Μεσάνυχτα έχει καλεσμένους απ’ την πόλη
και μια εικόνα σμάλτινη φιλάει.
Μα και στο σπίτι δεν είναι όλα ρόδινα:
Το τζάκι ανάβει, κι όμως έχει σκοτεινιά…
Μήπως γι’ αυτό πλήττει η καινούργια η κυρά

Άννα Αχμάτοβα (Aнна Ахмaтова), «Ήταν πολύ τρομακτικό να ζεις σ’ αυτό το σπίτι..»

Ήταν πολύ τρομακτικό να ζεις σ’ αυτό το σπίτι
και ούτε η θέρμη της πατρικής εστίας,
ούτε η κούνια που είχε μέσα το παιδί μου,
ούτε που ήμασταν κι οι δυο μας τόσο νέοι
και όνειρα γεμάτοι,
δε σίγαζαν την αίσθηση του φόβου.
Κι έμαθα να την κρύβω μ’ ένα γέλιο,

Άννα Αχμάτοβα (Aнна Ахмaтова), «Πάνω απ’ τη λίμνη στάθηκε η σελήνη..»

Πάνω απ’ τη λίμνη στάθηκε η σελήνη
και μοιάζει με παράθυρο ανοιχτό
σε κάποιο ήσυχο και φωτισμένο σπίτι
όπου συνέβη κάτι τρομερό.

Μην έφεραν νεκρό τον νοικοκύρη;
Μην κλέφτηκε με κάποιον η κυρά;

Άννα Αχμάτοβα (Aнна Ахмaтова), «Μοναξιά»

 Τόσες πολλές πέτρες μου πέταξαν,
Που καμιά από αυτές δεν με τρομάζει πια
Και ο επιβλητικός πύργος παγίδα έγινε,
 Πανύψηλος ανάμεσα σε πύργους αψηλούς.
Τους χτίστες του ευγνωμονώ,
Είθε η έγνοια τους και η θλίψη να περάσει.
Εδώ νωρίτερα απ’ όλους αντικρίζω την ανατολή

Άννα Αχμάτοβα (Aнна Ахмaтова), «Αλέξανδρος επί Θηβών»

 Τρομερός θα ήταν, μάλλον, κι απειλητικός ο βασιλιάς ο νεαρός
όταν θα είπε: «Εσύ τις Θήβες θα τις καταστρέψεις».
Και τότε ο γέρος ηγεμών είδε την πόλη την αρχοντική,
όπως την ήξερε από τα χρόνια τα παλιά.
Όλα, όλα να τα βάλετε φωτιά!
Και μέτρησε ο βασιλιάς τους πύργους, τις πύλες, τους ναούς –
του κόσμου ολάκερου το θαύμα,

Άννα Αχμάτοβα (Aнна Ахмaтова), «Πρόλογος ή όνειρο μέσα στ' όνειρο»

 Μιλάει εκείνη:

Δεν υπάρχει άλλος στην κόσμο
τόσο αφιλόξενος και άστεγος.
Για σένα είναι θαρρείς του λαούτου η φωνή
μέσα από την απόκοσμη διάφανη αυγή.
Μάθε με τον εαυτό σου να παλεύεις,
εσύ που φάνηκες στο τελευταίο μου όνειρο,

Άννα Αχμάτοβα (Aнна Ахмaтова), «Έλα να με δεις»

 Έλα να με δεις.
Έλα. Είμαι ζωντανή. Πονάω.
Κανείς δεν ζεσταίνει τούτα τα χέρια.
Τα χείλη αυτά είπαν: «Αρκετά!»

Στο παραθύρι κάθε βράδυ πηγαίνουν
Την πολυθρόνα μου. Τους δρόμους κοιτάζω από εκεί.
Ω, εσύ φταις, άραγε, εσύ φταις,

Άννα Αχμάτοβα (Aнна Ахмaтова), «Κάφκα μίμησις»

 Οι άλλοι παίρνουν μακριά τις αγαπημένες τους –
Και εγώ με φθόνο στο κατόπι τους δεν κοιτάζω.
Μόνη στο εδώλιο των κατηγορουμένων
Σύντομα μισό αιώνα κλείνω καθισμένη.
Γύρω μου καυγάδες και συνωστισμός
Και η γλυκιά της μελάνης μυρωδιά.
Αυτό σκεφτόταν ο Κάφκα
Και απεικόνιζε ο Τσάρλυ.

Άννα Αχμάτοβα (Aнна Ахмaтова), «Και το τελευταίο»

 Ήταν πάνω μας, σαν άστρο πάνω από τη θάλασσα,
Αναζητώντας με αχτίνα το ένατο θανάσιμο ύψωμα,
Εσύ την αποκάλεσες πένθος και δεινά,
Μα ποτέ δεν την είπες χαρά.

Την μέρα μπροστά μας σα χελιδόνι πέταγε
Χαμόγελο στα χείλη της άνθιζε,
Τη νύχτα όμως με χέρι παγωμένο στραγγάλιζε

Άννα Αχμάτοβα (Aнна Ахмaтова), «Μη με τρομάζεις με μοίρα τρομερή»

 Μη με τρομάζεις με μοίρα τρομερή
Και του Βορρά την πλήξη τη μεγάλη.
Σήμερα είναι η πρώτη μας γιορτή,
Και χωρισμό τη λένε αυτή.
Δεν πειράζει που την αυγή δεν είδαμε,
Που δεν πλανιόταν πάνω μας το φεγγάρι,
Σήμερα  δώρο πρωτόγνωρα
Στον κόσμο θα σου χαρίσω:

Αντώνης Σαμαράκης (1919-2003)

«Το άγγελμα της ημέρας»

Μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» κι αν χαμηλά έχεις πέσει. κι αν λύπη τώρα σε τρυγά κι έχεις βαθιά πονέσει.

Κι αν όλα μοιάζουν σκοτεινά κι έρημος έχεις μείνει. μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» -τ' ακούς;- ό,τι  κι αν γίνει

Ο Μικρός Πρίγκιπας: «Αντίο», είπε η αλεπού. «Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις αληθινά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια»

𝓜πάμπης 𝓚υριακίδης