«[…] Φυσούσε από την ανατολή άνεμος ξερός,
Επεφταν από τον ουρανό μεγάλα αστέρια,
Στης εκκλησιάς το βάθος έκαναν δεήσεις
Για τους ναύτες που ’χαν σαλπάρει.
Κι έπλεαν ώς την όχθη μέδουσες,
Σαν αστέρια που ’χαν πέσει τη νύχτα,
Γαλάζιες φέγγαν στου νερού τα βάθη.
Επεφταν από τον ουρανό μεγάλα αστέρια,
Στης εκκλησιάς το βάθος έκαναν δεήσεις
Για τους ναύτες που ’χαν σαλπάρει.
Κι έπλεαν ώς την όχθη μέδουσες,
Σαν αστέρια που ’χαν πέσει τη νύχτα,
Γαλάζιες φέγγαν στου νερού τα βάθη.




(1).jpg)
.png)
