Ελένη Αλεξίου, «Δελτίο καιρού (για τους αποκλεισμένους του έρωτα)»

Τέλος στην καλοκαιρία
στις εκδρομές, στους περιπάτους.
Από αύριο αρχίζει βαρυχειμωνιά.
Χιονοπτώσεις στα ορεινά
λόγια αέρηδες, πολλά μποφόρ
απελπισίας.
Περιμένουμε καταιγίδες,

Ελένη Αλεξίου, «Σουίτα εραστών»

 Βρισκόμασταν σε γάμους και βαφτίσια.
Ποτέ σε κηδείες και μνημόσυνα
Παριστάναμε τους καλεσμένους.
Δειπνούσαμε, χορεύαμε.
Παράφορα εγκρατείς.
Επονείδιστα ευπρεπείς.

Ελένη Αλεξίου, «Vegera, 10:30»

Λίγο να στρίψεις το τσιγάρο
λίγο να ψάξεις τη φωτιά
λίγο το ποτό σου
να φλερτάρεις
να ποζάρεις λίγο
στης γκαρσόνας σου
το φλας

Ελένη Αλεξίου, «λ»

Όταν δεν σ’ έχω
ένα κορίτσι τραμπαλίζεται αδέξια
στο ταυ της τυραννίας.
Εν ώρα κοινής ακινησίας
λικνίζεται επιδεικτικά
σε σιδερένια κούνια αγκαλιά.
Το μεσημέρι τρίζει σκοινί τεντωμένο που

Ελένη Αλεξίου, «Τα όνειρά της»

Τα όνειρά της
δύσκολα μωρά
την ξενυχτούν τα βράδια
αποκοιμιούνται νηστικά στο στήθος
γάλα δεν έχει
κάθε τρεις ώρες ρουφούν το αίμα της
όταν την πιουν ολόκληρη

Ελένη Αλεξίου, «Ξεκούρασα τα χείλη μου»

Ξεκούρασα τα χείλη μου
στη θάλασσά που
γέλασες
και τα φιλιά μου έπινες
σα Χάρυβδης γκρεμός
κι από τη λύτρωση
πιο ποθητός

Ελένη Αλεξίου, «Σύρος»

Νησί από μάρμαρο και πεύκα
Θάλασσα από Ουρανό
Η νύχτα δείχνει το λευκό της γόνατο, τον αρχαίο μηνίσκο
πότε ακέραιο στον ουρανό, πότε στο πέλαγο
θρυμματισμένο, τυλιγμένο σε μαύρες κι ασημένιες γάζες,
τραύμα υγρό
      Ποιος

Ελένη Αλεξίου, «Αρπακτικό»

Τη νύχτα -κάθε νύχτα - περιμένω
για να σε θηρεύσω
τίγρης του Νερούντα.

Αφουγκράζομαι τους ανεπαίσθητους ήχους
των βημάτων σου.
Οσμίζομαι τη δεσποτική σου έπαρση.

Ελένη Αλεξίου, «Μητριαρχία του έρωτα»

Μυτερά αθήλαστα στήθη
Ένστιχτο λύκαινας παρθένα λεκάνη
Εκεί που έριξε ανάσκελα ο ποιητής τον Μάη
Εκεί θέλω να γίνω μάνα σου

Να σε γεννήσω εραστή μου
Άντρα κατευθείαν

Ελένη Αλεξίου, «Απορίες α / Απορίες β»

Απορίες α

Είπα "σ΄αγαπάω"
και απόρησες.
"Δεν σ' αγαπάω"
και το πίστεψες.
Τόσο απίθανη,λοιπόν, είναι η αγάπη;

Ελένη Αλεξίου, «Στις άγιες χούφτες σου»

Αν σβήσουμε τις γραμμές από τις παλάμες μας
οι άνθρωποι δεν θα ’χουμε μοίρα
οι γύφτισσες δεν θα τη λένε
οι ληστές και οι εραστές
δεν θα αφήνουνε αποτυπώματα
οι μανάδες θα χαϊδεύουν
δίχως χάδι τα παιδιά τους

Ελένη Αλεξίου, «Σιωπές»

Μη μιλάς, θα διακόψεις τη σιωπή.
Αυτή η λαλίστατη ησυχία κοντεύει να με πείσει.

Καλύτερα να στρέφουμε αλλού τα μάτια
ν’ απλώνουμε αλλού τα χέρια.

Τώρα  που διαφωνούν  ως και τα φιλιά μας
καλύτερα να ανταλλάσσουμε σιωπές.