Μίνως Ζώτος, «Αγάπη»

 Ο Μίνως Ζώτος υπήρξε τακτικός θαμώνας του καφενείου “Μπάγκειον” όπου αντάμωνε και με άλλους ποιητές και συγγραφείς. Με λάβρα διάθεση και περίφημες απαγγελίες ξόρκιζε την απειλή του τέλους. Ο γλυκύς νέος με το βαθύ μελαχρινό βλέμμα θα αντιτάξει στη φθορά τη δύναμη του έρωτα και η επιθυμία του θα τον οδηγήσει στο πρόσωπο της Μαρίας Πολυδούρη. Θα επιμείνει αν και μαντεύει την απόρριψη, αφού είναι γνωστός ο βαθύς δεσμός της ποιήτριας με τον Καρυωτάκη. Ο νεαρός Μίνως θα στείλει επιστολές στην Πολυδούρη και θα γράψει ποιήματα για εκείνην. Ακολουθεί το ποίημα "Αγάπη":

Μίνως Ζώτος, «Δικαίωσις»

"Ποινή πως έοικε Ση χάρις, Κύριε’"

Αγίων ψαλμοί και Αγγέλων κίνησις πολλή.
Η ανάκλησίς μου εν ουρανοίς εορτή μεγάλη.
Εν νεφέλη αφαρπάζομαι. Άγγελοι εν στολή
προς το αναβήναι με κρατούν απ’ την μασχάλη.

Μίνως Ζώτος, «Αλληλογραφία» (απόσπασμα)

… θυμάσαι που σου ‘λεγα κάποτε και δεν με πίστευες πως είναι της τύχης μου στην αρχή να μ’αγαπουν και γρήγορα να με βαριούνται οι άνθρωποι. Δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς μ’εσένα. Δεν παραπονιέμαι γι’αυτό. Έχω συνηθίσει. Τελειώνω γιατί κατά τέτοιον τρόπο χορεύει ο κόσμος μέσα μου, που δε είμαι σε θέση να γράψω μια σωστή πρόταση. Πάρε το, όπως θέλεις, μα είναι αλήθεια. Αφησέ με όμως, Μαρία, να σε φιλήσω ατελείωτα, επ’ απειρον στα μαλλιά, στο μέτωπο, στα χείλη – αν δεν μου πέφτει πολύ- στο λαιμό σου που αγαπώ ιδιαιτέρως, στα χέρια σου χίλιες φορές, και στις άκρες των ποδιών σου, προ

Μίνως Ζώτος, «Λυγμός»

Μέσα στους δρόμους έξαλλος όλη τη νύχτα να γυρνώ
Μ' έκθαμβα μάτια, ολάνοιχτα σε μια γλυκιά οπτασία,
Να κρύβω μέσα στο έρεβος μακριά απ' τον κόσμο τον κακό
Την υστερνή που ιλάρωσε την όψη μου ευλογία.

Και να με βρίσκει κάποτε η Αυγούλα γελαστή κι εγώ,
Που κρύφιος πόθος μου ήταν δειλό να με προκάνει,
Μ' αυτό το ανήλεο χέρι μου σ' ένα τριαντάφυλλο χλωμό
Φύλλο το φύλλο να μαδώ την υστερνή μου πλάνη..

Μίνως Ζώτος, «Το περιδέραιο»

Ν' αποξεχνιέμαι κι ώρες
να σε κοιτάζω εκστατικός.
σε μύρο, σε αύρα, σε όνειρο, σε φως
να πνέω και να διαλυέμαι

Μίνως Ζώτος, «Το ντελίριο του θανάτου»

Ο αέρας βογγάει στις καστανιές,
σιμώνουν βαρυχειμωνιές.
Άγρια νυχτιά μέσα στο δάσο
ποτέ μου δεν θα σε ξεχάσω.

Μίνως Ζώτος, «Δύο άγνωστοι»

Στην αίθουσα, που λίγο πριν το γέλιο αντιλαλούσε,
χώρια καθένας, έμειναν στερνοί μονάχα δύο·
εκείνη τάχα εδιάβαζε σκυμμένη ένα βιβλίο
κι αυτός βαριά στα χέρια του την κεφαλή ακουμπούσε.
Μίλημα δεν εξύπνησε τη σιγαλιά κανένα·
μα ενώ ήταν ξένοι και κοινό δεν είχαν τίποτε άλλο
παρά, ο καθένας άλλονε, τον πόνο τον μεγάλο

Μίνως Ζώτος, «Ηδυπάθεια»

Είναι βαθιά μεσάνυχτα, γλυκιά
Σελήνη στα μεσούρανα εκαρφώθη.
Είναι η καρδιά μου, που άφησαν οι πόθοι,
Μια γλύκα θηλυκιά.

Είναι βαθιά σιωπή˙ ο ηδονικός

Κάματος αναπαύει πια τα γύρω
Χαϊδευτικά με αγγίζει όλο το μύρο
Κι η ζέστα της σαρκός.

Μίνως Ζώτος, «Η προσδοκία ενός εραστού»

Από παιδάκι αθόρυβα τη χάρη της δουλεύω·
στον έρωτά της τον κρυφό τη νιότη μου ασωτεύω,
μα κάποτε θα μου δοθεί το δώρο που γυρεύω.

Κι αν είναι και τα μάτια μου να ιδούν το ωραίο της σώμα
με κάνα Φαύνο ή Σάτυρο να κυλιστεί στο χώμα
θα πνίξω το παράπονο και θα προσμένω ακόμα.

Μίνως Ζώτος, «Μαρία Πολυδούρη»

Όλα τα ωραία βιβλία για σένα λένε
κι όλα τα παραμύθια τα πουλιά.
Τ’ άνθη, Μαρία, την άνοιξη σε κλαίνε,
Μαρία, πικρά σε κλαίνε τα πουλιά.

Σε κλαίνε οι χάρες κ' οι αύρες οι γελούσες
κι ανώφελα για σένα τις ρωτώ·
κλαίνε όλες, λυσίκομες, οι Μούσες
και πιο γοερά, Μαρία, η Ερατώ.

Μίνως Ζώτος, «Ξεγέλασμα»

Ήταν, θυμούμαι , κάποτε, που δίχως να το νιώθω
Κρυφά η ζωή μου εθέρμαινε τον τολμηρό μου πόθο,
Κι ανοίγοντας τα μάτια μου μπροστά της θαμπωμένα,
Έλεα και βρήκα τ΄ όνειρο που εταίριαζε για μένα.