Λίνα Φυτιλή, «Καταμεσής νυχτός»

Η σιγή ιχθύος είναι ποτάμι
Χωρίς επιστροφή
Όπως το περίγραμμα των τυχόντων
Τη νύχτα

Από τα όνειρα
Στις απομιμήσεις
Από το σταθμό του Κτελ

Λίνα Φυτιλή, «Από την αρχή»

Έζησες στα θερισμένα σκοτάδια
όταν το φέγγος άνοιγε
πληγές στα παράθυρα.
Τα καράβια δεν είχαν ταξίδια άλλα
κι οι εποχές μπαινόβγαιναν
στα δωμάτια.
Ήθελα τόσο να θυμηθώ
τα παλιά μας λόγια

Λίνα Φυτιλή, «Μήπως φανούν»

Για φαντάσου όμως,
πόσα αλλήθωρα χρόνια
είδαμε να φεύγουν
εν ριπή οφθαλμού

πόσες φορές
το τετράγωνο
της υποτείνουσας

Λίνα Φυτιλή, «Μυθική μέρα»

Σε βλέπω στον ύπνο μου

είσαι δεκάξι
με την παλιά φωνή,
το γέλιο σου φωταγωγημένο

και λέω
μήπως ξεχάσω τη χρονιά του ΄90

Λίνα Φυτιλή, «Αχτίδα στον πάγο»

Τα πράγµατα είναι στη θέση τους·
Η άκρη του νιπτήρα,
τα πόδια στο οβάλ τραπέζι,
το λευκό άδειο φλιτζάνι.
Ψυχές δεν τριγυρίζουν
τ’ όνοµά µου,
η ζωή από απόσταση γυρίζει.

Λίνα Φυτιλή, «Αίθουσες»

Τα πρωινά
όταν μεταμορφώνεσαι σε ξυπνητήρι
όταν γίνεσαι αναλώσιμο γραφείου,
συρραπτικό
Ή φθαρμένο ντοσιέ,
τιμολόγιο σε κάποιο γκισέ
Νιώθεις το μηδέν ολοστρόγγυλο
να γλιστράει μέσα στα δάχτυλά σου

Λίνα Φυτιλή, «5.30 μ.μ.»

O γενέθλιος τόπος
Εύκολα γίνεται
Σωσίας.
 
Οσμή ξένη,
αφή παραπονεμένη,
Πόλη χτισμένη
Σε ψευδοροφή.

Λίνα Φυτιλή, «Εκτός έδρας»

Μεσάνυχτα θυμόσουν
λόγια προγονικά που
έπαιρνε ο αέρας
μέσα σε φώτα λαμπερά
τυφλή αγάπη και ψιθύρους.

Μα δεν ήσουν σίγουρος
μες στο όνειρό σου

Λίνα Φυτιλή, «Esperia Hotel»

Έτριζε το κορμί

το καλοκαίρι
βαρούσε διάλυση

μέσα στο λευκό
απ΄ τα σινιάλα
των πλοίων.

Λίνα Φυτιλή, «Ισόβιο πρόσωπο»

Ψεύτη ντουνιά
τι σε μέλλει εσένα
αν έχει
λίγο ζουμί παραπάνω
αυτή η ιστορία
αν άρχισε
εν έτει

Λίνα Φυτιλή, «Ετοιμότητα»

Στο γραφείο απολεσθέντων αντικειμένων σε βρήκαν
να χαϊδεύεις μια Μερόπη
που εκτελούσε
χρέη ασθενοφόρου.
Για να περάσεις στο επόμενο στάδιο,
ιπτάμενος καβαλάρης με το μηχανάκι
απόγευμα να φύγεις τη σωστή ώρα,
χωρίς παρέα

Λίνα Φυτιλή, «Δώρο σε τυφλό καθρέφτη»

Όταν παρασιτώ σε νοήματα
άστοχα,
είναι επειδή αγαπώ
των αργιών τα πτώματα,
τα ψάρια έξω απ΄το νερό,
τις πικρές σοκολάτες.

Λίνα Φυτιλή, «Οι νοσοκόμες»

Θα στείλω τις λέξεις µου
στην κατασκήνωση
ένα καλοκαίρι,
ντυμένες µ΄ άσπρα ρούχα
να ξεσηκώσουν όσους πρόωρα γερνούν.
Θα τους κρατούν
παρέα τα μεσάνυχτα
κι εκείνοι έκπληκτοι

Λίνα Φυτιλή, «Σωσίβιο»

Όσα δε φέρνει ο χρόνος
αρκεί μια στιγμή
για να τ’ αλλάξει –

το καλοκαίρι εισβολέας,
ο έρωτας που σημαδεύει
σαν πολικός αστέρας,
η έλξη των αντιθέτων –

Λίνα Φυτιλή, «Σοφά λόγια»

Όποιος κρατάει
το βουνό
έλεγε η μάνα μου

κρατάει τη χώρα

τα ίχνη της νύχτας
τον ήχο της παλιάς

Λίνα Φυτιλή, «(Μετρώντας) σαράντα μέρες με την όπισθεν»

το φως το βίαιο,

το σπαραχτικό
 σε μια θάλασσα στάχτης
 ανάμεσα στους απόντες,
 μια ακόμα φορά ανάβω.
 

Μ΄ ελάχιστη απόκλιση 

τα τυφλά σημεία

Λίνα Φυτιλή, «Welcome to Greece»

Κρίμα που έσβησε το ωραίο νησί πίσω από Ελενίτ παράγκες
την ώρα που περιμέναμε
κάτι να συμβεί.
∆εν ήταν για τα δόντια μας τόσος θάνατος,
στην ντάπια υπήρχανε παιδιά,
ούτε τα μαχαίρια η λύση,
(όπως) και κάθε βέλος που μπήγεται