Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη, «Ηώ»

Το κορμί σου απλώθηκε
πάνω στα βράχια
στα χρώματα του ουράνιου τόξου
που εναλλάζονταν
το ζεστό απομεσήμερο
του καλοκαιριού.
Ηώ μου,
του αρχαίου κόσμου

Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη, «Νυχτερινές ώρες»

Τι γλυκές πράγματι
οι νυχτερινές ώρες,
ώρες προβληματισμών
κι επιθυμιών.
Μαγεύομαι με την ηρεμία τους,
οραματίζομαι τα αγαπημένα
για μένα πρόσωπα.
Παρουσίες ζωντανές,

Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη, «Πόσα βράδια»

Πόσα βράδια άραγε
θα κάθομαι και θα βλέπω τη μορφή σου;
Μια μορφή που περνά σαν όραμα
και γίνεται αόρατη τόσο συχνά;
Πέφτει ένα άστρο,
κάνω ευχή πριν το χάσω,
αστραπιαία,

Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη, «Αντανακλάσεις»

Ναι, φίλε
είμαστε μόνοι
σε τούτο το χαμόσπιτο
που βρήκα να μη βραχώ
στην άκρη του χωριού.
Ένα στρώμα μοναχά
βρήκα για το ταλαίπωρο κορμί.
Μπροστά στο ραγισμένο

Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη, «Μήπως»

Είμαι δέσμια των παραισθήσεων,
όλα είναι εφιάλτης,
Δεν ξέρω ποια είναι η αιτία.
Το άγχος;
Η νευρικότητα;
μήπως η έλλειψη στοργής και αγάπης;
Μήπως ένα γράμμα με λίγες αράδες
θα γέμιζε τις άψυχες ώρες μου;

Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη, «Πόσο θα ήθελα»

Μια θάλασσα, μια χρυσή αμμουδιά,
μίλια μακριά, ο καθημερινός μου εφιάλτης,
αυτός που με κουράζει στον νυχτερινό μου ύπνο.
Πόσο θα’ θελα να λιαζόμασταν
στον χρυσό ήλιομε τους λευκούς γλάρους;
Πόσα θα’θελα τα χαλίκια διαφόρων αποχρώσεων
να γδέρνουν τις πατούσες μας
και να αγγίζουν τις χορδές μας;

Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη, «Αντανάκλαση»

Όπως οι ηλιαχτίδες πέφτουν
σε κάποια λαμαρίνα του χαμόσπιτου,
όπως οι αχτίδες θερμαίνουν τη καρδιά μου
σε κάποιο φύσημα του αγέρα
μέσ’ το καταχείμωνο, έστω για λίγο,
έτσι και τα μάτια σου αστράφτουν
στο καθρέπτη της καρδιάς μου
που θέλει τη συντροφιά σου

Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη, «Παράσταση»

Από το θαμπό φως
των άσπρων κεριών
την όμορφη μουσική
τον παλιό ξύλινο καθρέπτη
και το πιάνο που ψηλαφώντας το
ακούω νότες από αλλοτινή εποχή
βουτηγμένος στο παστέλ το τοίχου χρώμα
ζεις τη δική σου παράσταση.

Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη, «Αμοργός»

Μια ζωή γεννιέται
από το ζεστό χρώμα
της Αμοργού
στο γύρισμα των άσπρων μύλων
του Μίνωα
αγνατεύοντας το πέλαγος.
Ένας άλλος έρωτας

Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη, «Σταλαγμίτες»

Μακάρι ο έρωτας αυτός
να μείνει σταλαγμίτες
στην ψυχή μας.
Ανοδική πορεία
κρυσταλλώνοντας,
αποκρυσταλλώνοντας
ό,τι πιο όμορφο υπάρχει
σ’ αυτό που λέμε έρωτα

Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη, «Εκεί που...»

Τα σύννεφα με συναρπάζουν
στη βραδινή μαγεία τους,
στο βραδινό περίπατο,
εκεί που τα σχήματα μ’ οδηγούν στα όνειρα,
εκεί που το φεγγάρι εφάπτεται με τα σύννεφα
και σεληνιάζεται,
εκεί που ακούγεται η μελωδία της άρπας
του θεού Απόλλωνα,

Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη, «Γράμματα»

Αγαπημένε φίλε,
δεν με γεμίζουν πια οι αράδες
που γράφω για σένα,
Όλα είναι για να ξεπερνώ
Αυτά που νιώθω,
για τη στοργή που μου έδειξες,
για τη φιλία που μου πρόσφερες

Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη, «Σε νιώθω»

Τώρα πια σε νιώθω
ναι, είσαι δίπλα μου,
νιώθω την ανάσα σου.
ναι, είσαι δίπλα μου,
ακούω τη βραχνή φωνή σου.
μ’ αρέσει να ονειρεύομαι
γιατί μόνο με τα όνειρα.....