Γεωργία Δεληγιαννοπούλου, «Η αγάπη σε μια μικρή ακτή της Αμοργού»

(Αμοργός. Λίγο έξω από τα Κατάπολα. Η ώρα να υποθέσουμε απογευματινή. Εποχή πρώτη άνοιξη. Πίσω από τα βραχάκια σε μια μικρή δαντελωτή ακτή. Κύμα δεν έχει τώρα. Το νερό της θάλασσας ίσα που  χαϊδεύει  πολλά κεχριμπαρένια μικρά βότσαλα. Τα απόθεσε ίσως εκεί το τελευταίο βραδυνό κύμα.  Άνθρωπος γύρω κανείς. Ένα από τα βότσαλα αρχίζει να τραγουδά  στο ταίρι του,  ηχολογώντας κάθε φορά που το νερό αγγίζεται στον  μέσα του ουρανό)

Αυτός που αγαπά δεν εγκαταλείπει, το έμαθα πια
Δεν οξειδώνεται

Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη, «Αμοργός»

Μια ζωή γεννιέται
από το ζεστό χρώμα
της Αμοργού
στο γύρισμα των άσπρων μύλων
του Μίνωα
αγνατεύοντας το πέλαγος.
Ένας άλλος έρωτας

Αντώνης Αντωνάκος, «Εφτά φορές στην Αμοργό»

Στην Αμοργό ένιωσε τι εστί

ωθήσεως χαλαρής παρανάλωμα
σβέρκος σερνικός που ’χει γυρίσει πλευρό
εφτά φορές στην Αμοργό

όλο ζουμιά και σύμβολα και ρίμες
γάμο εκάμνανε τρικούβερτο

κι ένας έφαγε τον άλλο

Νίκος Γκάτσος, «Αμοργός»

Με την πατρίδα τους δεμένη στα πανιά και τα κουπιά στον άνεμο κρεμασμένα
Οι ναυαγοί κοιμήθηκαν ήμεροι σαν αγρίμια νεκρά μέσα στων σφουγγαριών τα σεντόνια
Αλλά τα μάτια των φυκιών είναι στραμμένα στη θάλασσα
Μήπως τους ξαναφέρει ο νοτιάς με τα φρεσκοβαμμένα λατίνια