Φρανσουά Βιγιόν (François Villon), «Καυγάς της καρδιάς και του κορμιού»

 -Τι ακούω;- Εγώ είμαι.- Ποιος εσύ;- Η καρδιά σου
Που κρέμεται από μια ψιλή κλωστή.
Έχασα θάρρος και χαρά, στοχάσου,
Σα σ είδα μόνο εκεί σε μια αγκωνή
Σα δαρμένο να κρύβεσαι σκυλί.
-Γιατί αυτό; - Για τις τρέλες σου νομίζω.
-Τι έχεις ;- Άρχισα πια να βαριεστίζω.
-Παράτα με. –Γιατί; -Θε να σκεφτώ.

Φρανσουά Βιγιόν (François Villon), «Λάι (Ροντό)»

Χάρε, εγκαλώ την τόση σου απονιά
που πλάνεψες και πήρες την καλή μου
κι αχόρταγος ρουφάς και την ζωή μου
τόσο πια, που ο δόλιος έχω χάσει πια
όλο το κέφι και τη δύναμή μου.
Ζωντανή τι σε πείραζε η φτωχιά,
Χάρε;

Φρανσουά Βιγιόν (François Villon), «'Εμμετρη επιστολή στη Μαρία της Ορλεάνης»

Jam nova progenies celo demittitur alto

Ω παινεμένη εσύ γονή,
Σταλμένη εδώ απ' τον ουρανό,
Του ευγενικού Κρίνου στολή,
Δώρο του Ιησού μυριακριβό,
ΜΑΡΙΑ, τι όνομα γλυκό!
Χάρης πηγή, βρύση σπλαχνιάς,

Φρανσουά Βιγιόν (François Villon), «Μπαλάντα των κρεμασμένων»

Άνθρωποι, αδέρφια, που ύστερα μας ζείτε,
Σκληρή για μας μην έχετε καρδιά.
Γιατί αν εμάς τους δόλιους σπλαχνιστείτε,
Πιότερη ο Θεός για σας θα ΄χει σπλαχνιά.
Πεντέξι εδώ κρεμιόμαστε κορμιά,
Κι η σάρκα μας,
Που πλούσια είχαμε θρέψει,
Φαγώθηκε μπουκιές, σάπια έχει ρέψει,
Κι ο σκελετός μας στάχτη θέ να πέσει.

Φρανσουά Βιγιόν (François Villon), «Η κληματαριά της Αγάπης»

Έχω ένα δέντρο, ένα μπόλι της Αγάπης,
Που στη καρδιά μου μέσα, αυτό έχει ριζώσει.
Λυπημένα εκτιμώντας τα μπουμπούκια και οι ανθοί του
Και παγερή θλίψη είναι οι καρποί του.
Εν τούτοις, καθώς ήταν ένας τρυφερός βλαστός,
Που ατελείωτη εξάπλωση είχε της σκιάς του το σαράκι,
Τόση που από κάτω της κάθε χαρά πεθαίνει,
Κι όλες οι ευτυχισμένες μέρες από σιμά μου έχουν πετάξει,

Φρανσουά Βιγιόν (François Villon), «Μπαλάντα της καλής διδαχής»

Γιατί είτε αγύρτες είστε είτε αγιογδύτες,
Απατεώνες στα ζάρια ή στα χαρτιά
Ή κιβδηλοποιοί ή λωποδύτες,
Θα πεθάνετε απάνου στη φωτιά
Σαν άθεοι, σαν προδότες. Μα ή κλεψιά
Κάμετε ή καμιάν άλλην ατιμία,
Πού πάνε τα όσα βγάνετε λεφτά;
Όλα στα καπηλειά και στα πορνεία.

Φρανσουά Βιγιόν (François Villon), «Η Μπαλάντα Των Φτονερών Γλωσσών»

Σ' αρσενικό, σε νίτρο, στη φωτιά
τ' ασβέστη, σε μολύβι αναβρασμένο
-για να ξεμαγαρίσουν πιο καλά-,
σε πισσάλειμμα καλοδιαλυμένο
σε ζουμί Οβριάς κάτουρα φτιασμένο
και σκατά. Σ' αποπλύματα λεπρών,
σε λίγδες ποδαριών και παπουτσιών,
σ' αψιά φαρμάκια ή μέσα σε καμπόσες

Φρανσουά Βιγιόν (François Villon), «Η Προσευχή Του Francois Villon»

Αφού γυρίζει ακόμα η γης, αφού το φως ξεκάθαρα λάμπει,
Λόρδε, βοηθείστε καθέναν απ' αυτούς που στερούνται.
Στον σοφό δώστε υγιές μυαλό, για τον δειλό χαρίστε έν' άλογο.
Ξοδέψτε στους ευτυχείς και παρακαλώ μη ξεχάσετε και με.

Ξέρω πως είστε ικανότερος όλων, πιστεύω στη σοφία σας,
όπως ο ετοιμοθάνατος στρατιώτης, πιστεύει πως θα ξαναζήσει στον παράδεισο.
Όπως κάθε αφτί ακούει και πιστεύει τις σιωπηλές σας κουβέντες,
όπως οι ίδιοι πιστεύουμε, μη ξέροντας τι δημιουργούμε.

Βιογραφία: Φρανσουά Βιγιόν (François Villon), (1431-1463?)

Ο πρώτος "καταραμένος ποιητής" της ιστορίας, o πιο διάσημος και σημαντικός ποιητής του Μεσαίωνα, γεννήθηκε στο Παρίσι το 1431 ως Francois de Montcorbier ή des Loges από πολύ φτωχούς γονείς. Σε μικρή ηλικία έμεινε ορφανός και την ανατροφή του ανέλαβε ο ιερέας Guillaume de Villon, ένας άνθρωπος αγαθός και με πολύ ψηλή μόρφωση. Από τον προστάτη του, που 'τρεφε απέραντην αγάπη κι αφοσίωση, δανείστηκε το επώνυμο του. Στα 12, γράφεται στο Πανεπιστήμιο και το 1452 παίρνει πτυχίο ως Δάσκαλος Των Τεχνών. Έχοντας το δικαίωμα να εισαχθεί σ' οποιαδήποτε ανώτερη πανεπιστημιακή σχολή, επιλέγει τη νομική, αλλά πολύ γρήγορα περνά στην όχθη της παρανομίας. Τα κεφάλαια της άσωτης

Φρανσουά Βιγιόν (François Villon), «Le Testament: Rondeau - Λυρικόν»

Ω, χορηγησέ του τώρα την αιώνια γαλήνη
Κύριε, και στο αιώνιο φως ας μείνει,
Αυτουνού που ούτε ενός κεριού τού έπρεπε η λάμψη,
Καθώς ούτε ενός μαιντανού τού άξιζε η έαρ
Από φρύδια, μαλλιά, και γένια ελεύθερος πια ως στέαρ,
Ένα γογγύλι για τα καλά μ’ ένα φτύαρι τη πλάτη του ξύνει
Ω, χορήγησε του τώρα την αιώνια γαλήνη.

Φρανσουά Βιγιόν (François Villon), «Τραγούδι»

Στο γυρισμό απ’ τη μαύρη φυλακή
– που, από κουκί, η ζωή ήθελε μ’ αφήσει –
Αν μ’ εχτρεύεται η μοίρα βγάλτε κρίση
Απ’ τις αναποδιές που όλο μου στηεί.

Λέω πως αν ήταν δίκαιοι, λογικοί,
Ήσυχο πια, είχε χρέος να μ’ αφήσει
Στο γυρισμό!

Φρανσουά Βιγιόν (François Villon), «Η ΔΙΑΘΗΚΗ: Επιτάφιο»

Εδώ κείτεται και κοιμάται βαθιά
μες στο μνήμα, αυτός που
η Αγάπη, την περιφρόνησή του
έκανε θύμα,
Ένας υπότροφος μικρός με
τον ένα ή τον άλλο τρόπο
Φρανσουά Βιγιόν ήταν τ’ όνομά του,
γραμμένο με κόπο.
Ποτέ δεν αποκόμισε μια μπουκιά
από αραποσίτη.

Φρανσουά Βιγιόν (François Villon), «Μπαλάντα» [Ξέρω τα πάντα εκτός από μένα..]

 Ξέρω τις μύγες μέσα στο γάλα
Ξέρω τον άντρα απ’ τα ρούχα του
Ξέρω πως ο καιρός είναι καλός από λάθος
Ξέρω το μήλο απ’ το δέντρο
Ξέρω το δέντρο απ’ το χυμό του
Ξέρω πότε οι πάντες είναι ένας
Ξέρω ποιος κάνει άθλους και
ποιος κοπροσκυλιάζει
Ξέρω τα πάντα εκτός από μένα.

Φρανσουά Βιγιόν (François Villon), «Μπαλάντα του Μπλουά»

Πλάι στη βρύση παθαίνω διψασμένος
Καίω σα φωτιά και τρέμω, τουρτουρώ
Στον τόπο μου ενώ ζω, είμαι πλέρια ξένος
Κοντά στη 'στιά τα δόντια κουρταλώ
Σα σκούληκας γυμνός στολή φορώ
Γελώντας κλαίω χωρίς ελπίδα πια
Χαίρουμαι κι όμως δεν έχω χαρές
Θεριό είμαι δίχως δύναμη καμιά
Καλόδεχτος, διωγμένος με κλοτσιές

Φρανσουά Βιγιόν (François Villon), «Η μπαλάντα του ευχαριστώ»

Σε κάθε ιερωμένο ή καλογριά,
Σε φρόνιμους και σε παραλυμένους,
Σε ζητιάνους, τεμπέλικα κορμιά,
Σε ρουφιάνους,
σε πόρνες που σφιγμένους μπούστους φορούν και φούστες,
σε σβησμένους κορτάκηδες από έρωτα καημό,
με φίνες στενές μπότες ποδεμένους,
Σε όλον τον κόσμο κράζω ευχαριστώ.

Φρανσουά Βιγιόν (François Villon), «Μπαλάντα Στην Αγαπημένη»

Ψεύτρα ομορφιά, που τόσο μου κοστίζεις.
Γλυκειά υποκρίτρα, με καρδιά σκληρή,
αγάπη, που σαν πέτρα δε λυγίζεις.
Του μαύρου χαλασμού μου εσύ αφορμή,
που τη καρδιά μου θες να δεις νεκρή.
Περήφανη, που θάνατο όλο σπέρνεις.
Ανήλεη δε σου λέει ποτέ η ψυχή,
αντίς απελπισιά, χαρά να φέρνεις;

Φρανσουά Βιγιόν (François Villon), «Μπαλάντα των κυριών του παλιού καιρού»

Πέστε μου πού, σε ποιο μέρος της γης,
είναι η Φλώρα , η ωραία από τη Ρώμη,
η Αλκιβιάδα , κι ύστερα η Θαΐς ,
η ξαδέλφη της με τη χρυσή κόμη;
Ηχώ απαλή, σκιά σε λίμνη, τρόμοι
των φύλλων, ροδοσύννεφα πρωινά,
η εμορφιά τους δεν έδυσεν ακόμη.
Μα πού ’ναι τα χιόνια τ’ αλλοτινά;

Φρανσουά Βιγιόν (François Villon), «Η Διαθήκη»

Θάνατε, θρηνώ για την τραχύτητά σου,

Που έκλεψε την αγάπη μου μακριά,

Όμως βλέπω ανικανοποίητη την οντότητά σου

Ωσώτου να βαλαντώσω στην απελπισιά.

Τότε ήταν που ‘χασα όλη μου την ζωηράδα:

Τι κακό σου έκανε, που ήταν ζωντανή;

Θάνατε, θρηνώ για τη φριχτή σου σκληράδα,

Που έκλεψε την αγάπη μου την μόνη και παντοτινή.

Φρανσουά Βιγιόν (François Villon), «Μπαλάντα ανάποδων αληθειών»

Το κέρδος είναι πιο ζημιογόνο,

Τη λύπη φέρνει η χαρά, 

Γελάμε μόνο απ’ τον πόνο, 

Κι ο σπάταλος γνωρίζει την αξία του παρά.

Γυναίκες ονειρεύονται να γίνονται γριούλες,

Πολιτικοί ποτέ δε λένε: θα…

Οι άνδρες κυνηγάνε ασχιμούλες, 

Και μόνο ο ερωτευμένος σκέφτεται ορθά.