Ιβάν Γκολ (Yvan Goll), «Το κόκκινο πιπέρι μπήγει κραυγές..»

Το κόκκινο πιπέρι μπήγει κραυγές
δεν κρατάει πια κρυφή τη λαχτάρα του

Ο θάμνος της βανίλιας
είναι ένα σύννεφο ηδονής

Μια θύελλα κανέλας πλημμυρίζει τον κόσμο

Ιβάν Γκολ (Yvan Goll), «Κρυφακουστής»

Κρυφακουστής του ύπνου σου
Ακούω την τυφλή πιανίστρια
Να παίζει επάνω στις πλευρές σου
Ακούω τα μαύρα κύματα της νύχτας
Να σπάζουν στην τρυφερή σου περηφάνεια

Ιβάν Γκολ (Yvan Goll), «Είσαι το βλέμμα»

 Εἶσαι τὸ βλέμμα ποὺ μὲ περιμένει ἀπὸ τὰ βάθη τῶν αἰώνων
ἡ ἀγράμπελη μὲ μάτια χωρὶς βλέφαρα
ποὺ μὲ παραμονεύει κάθε ἄνοιξη
Εἶσαι ἡ πέτρα ποὺ κείτεται
στὸ δρόμο μου ἀπ’ τοὺς πανάρχαιους χρόνους
στραμμένη πάντα, πάντα πρὸς τὸν ἐρχομό μου

Ιβάν Γκολ (Yvan Goll), «Από τότε που με γνώρισες»

Από τότε που με γνώρισες
Γνώρισα κι εγώ τον εαυτό μου
Το σώμα μου το 'νιωθα πιο ξένο
Κι από μια ήπειρο μακρινή
Δεν εξεχώριζα
Ανατολή από Νότο
Ο ώμος μου απόγκρεμος

Ιβάν Γκολ (Yvan Goll), «Πέρασα μπροστά από τόσες πόρτες»

Πέρασα μπροστά από τόσες πόρτες
μέσα στο διάδρομο των χαμένων φόβων και των φυλακισμένων ονείρων
άκουσα πίσω απ' τις πόρτες δέντρα που τα βασάνιζαν
και ποταμούς που προσπαθούσαν να τους δαμάσουν
Πέρασα μπροστά απ' τη χρυσή πόρτα της γνώσης
μπροστά από πόρτες που έκαιγαν και δεν ανοίγαν

Ιβάν Γκολ (Yvan Goll), «Μαλαισιακά τραγούδια»

Είμαι το ρυάκι σου
που μέθυσε με δυόσμο

Σκύψε πάνω μου
για να σου μοιάσω

Κολύμπησε μέσα μου
να νιώσεις πως τρέμω

Ιβάν Γκολ (Yvan Goll), «Τη νύχτα η πορτοκαλιά σου κόμη εφώτιζε»

Τη νύχτα η πορτοκαλιά σου κόμη εφώτιζε
τον γέρικο πύργο τ' ουρανού
ψηλά ίσαμε γύρω απ' τον πλανήτη Κρόνο
με ρούμι οι άγγελοι μεθυσμένοι
στέγνωναν εκεί τα μάλλινα φτερά τους
που 'χανε μουλιάσει μες στην πρώιμη δροσιά

Ιβάν Γκολ (Yvan Goll), «Πολλαπλή γυναίκα»

 Γιατί ποτέ δεν είσαι μόνη μαζί μου
γυναίκα ανεξερεύνητη, πιο ανεξερεύνητη κι από την άβυσσο
όπου αργοπορούν οι πηγές του παρελθόντος

Οι άγνωστες μητέρες σου, με κόκκινες χειρονομίες
αμφισβητούν τον έρωτά μας μες στο μεγάλο δάσος
πάνω στα σκαλοπάτια των γκρεμισμένων πολιτειών τους

Ιβάν Γκολ (Yvan Goll), «Ο καλλιεργητής»

Εφύτεψα κομήτες
και των άστρων έσπειρα τον σπόρο
στους παρθένους αγρούς

Με αερόλιθους έχτισα το σπίτι μου
και είδα απ' τον φεγγίτη μου
τον κόσμο να γυρνάει γύρω μου

Ιβάν Γκολ (Yvan Goll), «Οι εραστές της μοναξιάς»

Πόσοι και πόσοι στις νυχτερινές κάμαρες μέσα
δεν ξεστρώνουν με τα εύθραυστα χέρια τους
τα μολυβένια σεντόνια

Τυφλό το μάτι του εκκρεμούς
η μοναξιά
κρέμεται από το σπανιολέτο
και το παντζούρι
χτυπάει σάμπως λαβωμένου άγγελου φτερούγα