Χριστίνα Γαλιάνδρα, «Δάκρυα»

Κλαίς και τα δάκρυα γδέρνουν το πάτωμα,
κλαίς και ο πόνος χαράζει τους τοίχους,
κλαίς και η θλίψη γρατζουνάει τα τζάμια,
κλαίς και το παράπονο μαστιγώνει τη στέγη,
Κλαίς και η καρδιά μου καίγεται σε θεία φωτιά,
η ψυχή γονυπετείς σε πλησιάζει, και τα χέρια,
αυτά τα χέρια, που τρέμουν στ' άγγιγμα σου
πως να απλωθούν κάτω απ' τα μάτια σου.

Χριστίνα Γαλιάνδρα, «Απ' την ανάγκη σου»

Καθρεφτίστηκα στο δάκρυ σου και έπεσα
Γθύθηκα την αγάπη σου και πάγωσα
Απομακρύνθηκα από τους χτύπους σου και δεν αναπνέω
Άφησα το χέρι σου κι ούτε φτερό δε νιώθω να κρατήσω
Δεν σου είπα "σ αγαπώ" και ξέχασα να μιλάω
Σταμάτησα να ονειρεύομαι και πια δεν κοιμάμαι
Τρώω αλλά δεν τρέφομαι

Χριστίνα Γαλιάνδρα, «Ακροβάτης»

Σε όλες τις αβασίλευτες ώρες
ακροβατώ στη σκέψη σου.
Δε με πειράζει.
Είμαι καλή ακροβάτης.
Με μάθανε βλέπεις οι υπόλοιπες ώρες.
Ξέρεις -
Εκείνες που ανατέλλουν μέσα

Χριστίνα Γαλιάνδρα, «Εκρήξεις»

Σε ρώτησα πως είναι η αγάπη
Μου είπες έλα να σου πω
Έσκυψες με φίλησες στο στόμα
Αφέθηκα στη δίνη των φιλιών
Συνέχισες χαιδεύοντας το σώμα
Ρίγησα από κάτω ως την κορφή
Προχώρησες ακόμα παραπέρα
Και γίναν οι ανάσες μουσική

Χριστίνα Γαλιάνδρα, «Στον τόπο που γεννήθηκα»

Τα πουλιά τραγουδάνε ελεύθερα
Τα δέντρα απλώνουν περήφανα τα κλαδιά τους
και τα βουνά με στοργή αγκαλιάζουν τους κάμπους

Η θάλασσα σβήνει τη φλόγα του πόνου
Ο ουρανός πάπλωμα με χρυσοκέντητα αστέρια
και η κάθε πέτρα χορταριάζει για χάρη μας

Χριστίνα Γαλιάνδρα, «Χαμηλώνω»

Χαμηλώνω τον τόνο της φωνής μου
γιατί ο λόγος μου κόβει στα δύο.
Χαμηλώνω το βλέμμα γιατί
στα μάτια μου σπίθες φουντώνουν.
Χαμηλώνω το μπόι μου γιατί
αν το αφήσω σκιά σου θα γίνει φριχτή.

Χριστίνα Γαλιάνδρα, «Ενός»

Στην πλάτη κουβάλησα τη μέρα.
Στα χέρια τη νύχτα.
Οδοιπόρησες της ζωής που
αρνούνται να βαδίσουν περισσότερο.
Μέθυσα στη Δύση.
Ζήλεψα στην Ανατολή.
κιότεψα στην ανάμνηση.

Χριστίνα Γαλιάνδρα, «Ας»

Ας έφυγαν τα χρόνια σαν νερό...
Ας πέρασαν της νιότης μου οι σκέψεις...
Ας γέλασα στης τρέλας την οδό...
Ας δάκρυσα στου έρωτα τις λέξεις...

Ας έπεσα στο χώμα καταγής...
Ας πάλεψα με αισθήματα τιμής...
Ας έδωσα σε σένα όρκο ζωής...

Χριστίνα Γαλιάνδρα, «Έντονα»

Έντονοι οργασμοί παραδώθηκαν
σε σώματα που γίνανε ένα.
Έντονες αναπνοές χάριζαν τον πόθο
σε χώρο που πριν μαρτυρούσε σιωπή.
Έντονα καρδιοχτύπια κάναν το στήθος
να πάλλεται από ηδονή.
Έντονα... τόσο έντονα που η ψυχή
τεντονώταν να κερδίσει την αθανασία

Χριστίνα Γαλιάνδρα, «Δεν είμαι»

Δεν είμαι όμορφη... Εσύ με ομορφαίνεις.
Δεν είμαι ήρεμη... Εσύ με γαληνεύεις.
Δεν είμαι ονειρογέννητη... Εσύ μου πλέκεις όνειρα.
Δεν είμαι ελπιδοφέρουσα... Εσύ τις ακουμπάς στα πόδια μου...
Δεν είμαι βότσαλο ...Αλλά τη θάλασσά σου ταράζω.
Δεν είμαι άνεμος... Αλλά στην έρημο της καρδιάς σου φύσηξα.
Δεν είμαι βροχή... Αλλά στο χώμα σου έπεσα κι άνθισες.
Δεν είμαι λιοπύρι... Αλλά το σώμα σου καίω για ώρες.