Ελένη Βακαλό, «Ο γυρισμός της Ιφιγένειας»

Όταν στ’ ανάκτορα βρέθηκε νεκρή, χωρίς σημεία να δείχνουνε ότι ο θάνατος δεν ήταν φυσικός, Ιφιγένεια, που είχε επιστρέψει, μας έκανε εντύπωση ότι δεν ζήτησε στις υποψίες μας να αρνηθεί (Αποσπάσματα απ’ την κατάθεση)
…
Μου στάθηκε περίεργο σαν είδα τη ρυτίδα
Δίπλα στο στόμα της Ηλέκτρας
Τη ρώτησα
Πέρασε λοιπόν από το φόνο τόσος καιρός

Ελένη Βακαλό, «Όλες μαζί»

Ελάτε όλες μαζί ν'αγκαλιαστούμε στενά σ'ένα σώμα
να λικνίσουμε τ' αγόρια μας στα στρογγυλά μας γόνατα
να τους πούμε ένα νανούρισμα απ'τη γαλάζια και
άσπρη πηγή της θηλυκότητάς μας, εμείς,
που σαν κλείνουν τα μάτια τους ν'αναπαυτούνε
γνωρίζομε πιο βαθειά πιο μυστικά τον καρπό
της σποράς τους. Της μάνας γης η ανάσα
χτυπάει στον ίδιο ρυθμό της καρδιάς μας

Ελένη Βακαλό, «Επιθυμίες»

Τη νύχτα
Που κυλάνε στους ώμους
Λυμένοι σπασμοί
Σε ήθελα
Να χαϊδέψεις
Με βλέφαρα γυμνά
Το κορμί μου
Σκοτεινός και βουβός

Ελένη Βακαλό, «Ώρα θηλάσματος»

– Το στήθος της λάμπει σαν άστρο
– Είν’ η φωνή του
Τραχειά και ανυπόμονη
Όπως με πήρε την πρώτη νύχτα
Στην αγκαλιά του
Τα βλέφαρά της
– Δεμένος με το σώμα μου
Αποκοιμήθηκε

Ελένη Βακαλό, «Τα ποδήλατα»

Τα παιδιά που περνούσανε και τον κόσμο κατέβαιναν
με ποδήλατα γέμισαν τον αέρα φωνές. Και στο
δρόμο μας σύρριζα από όλους ο ένας λίγη σκόνη που
άφηνε, από κάτω του το ποδήλατο σταματώντας,
εκείνος και αποδήλατος έφευγε απ’ τις κορφές των
δέντρων ψηλά, και οι άλλοι τρέχοντας προλαβαίνανε πιο
κάτω το ίδιο, στη γειτονιά του καθένας, ώσπου ο αέρας
γέμιζε από όλους τους δρόμους εκείνη την ώρα

Ελένη Βακαλό, «Το δάσος»

Το σχήμα του δάσους έχει
Το σχήμα της μέδουσας
Που την πιάνεις στο χέρι σου και γλυστράει
Όταν τη βγάλει έξω
Το κύμα
Αυτό γίνεται ίσως

Ελένη Βακαλό, «Η έλλειψη του νερού»

 Την επάρκεια του σώματος η ηδονή

Η δίψα αρχίζοντας
‘Οπως τα χείλη φουσκώνουν
Στη σύσταση χλοερά που ήταν πιο πριν

Ελένη Βακαλό, «Η ασπροντυμένη»

Μορφή μαρμάρινη
Κτήμα θανάτου
Μέσα στην κρύπτη
Σηκώνει όνειρο
Το ίδιο κορμί της
Και μόνη βλέπει

Ελένη Βακαλό, «Τραγούδι»

Σαν τσαμπί σταφύλι με κρατάς

στα δυο σου χέρια

αγαπημένε

Σαν κούπα κόκκινο κρασί

Ελένη Βακαλό, «Ιστορία αγάπης για δυο εραστές αδέσποτους και έναν σκύλο βάζω»

 Την είπανε κι άλλοι, και γω τη δικιά τους πάλι τη γράφω,
για δυο εραστές αδέσποτους κι ένα σκύλο βάζω
Το σκύλο που καθότανε μπροστά απ’ το φεγγάρι
Βάζω πρώτα το φεγγάρι

Ελένη Βακαλό, «Οι εποχές που αλλάζουν συνήθειες»

Οι εποχές που αλλάζουν συνήθειες
Επηρεάζουν στο δέρμα
Κι όταν κλείσεις τα μάτια σου πιο πολύ το αισθάνεσαι
Πως θ' αλλάξεις τοπίο

Ελένη Βακαλό, «Πρέπει οι τυφλοί να λένε συχνά στα παιδιά παραμύθια»

Στο υπόγειο που ανάμεσα στις στοές του από άλλοτε των σπιτιών

τα θεμέλια είναι ένα κτίριο

Μαζεμένο λαβωμένο στην πιο σκοτεινή γωνιά βρίσκεται κι απ’ τα

πόδια του στάζει αίμα

Κι όσο τρέμει απ’ τον πόνο στο κρέας του τα σκληρά του τα λέπια

Ελένη Βακαλό, «Πώς έγινε ένας κακός άνθρωπος»

Θα σας πω πώς έγινε
Έτσι είναι η σειρά

Ένας μικρός καλός άνθρωπος αντάμωσε στο
δρόμο του έναν χτυπημένο

Ελένη Βακαλό, «Εξομολόγηση»

Η εξομολόγησή μου για πρώτη φορά
Ας γραφεί με το αληθινό όνομα της
Ε ξ ο μ ο λ ό γ η σ η
Και όχι καθόλου προσπάθεια ποιητική

Ελένη Βακαλό, «Το μάτι του πατέρα μου»

Ο πατέρας μου είχε ένα γυάλινο μάτι.
Τις Κυριακές που καθότανε σπίτι έβγαζε από την τσέπη του
κι άλλα μάτια, τα γυάλιζε με την άκρη του μανικιού του και φώ-
ναζε τη μητέρα μου να διαλέξει. Η μητέρα μου γελούσε.