Κωνσταντίνα Σώζου-Κύρκου, «Πού Ωφελεί να Έχουμε Ονόματα;»

 Το πρώτο πράγμα που θυμάμαι, αυτό που μ’ έφερε στη ζωή είναι η στιγμή που η μέδουσά μου – ποιο ήταν τ’ όνομά της αλήθεια; – όταν η μαγική αυτή μέδουσα έστρεψε το βλέμμα της πάνω μου. Άρχισε να λικνίζεται και να περιστρέφεται γύρω μου σα φωσφορίζων δορυφόρος, προκαλώντας κύματα ζεστά σαν ανάσες που έσκαγαν πάνω στις τραχιές μου γωνίες, κι εγώ στεκόμουν εκεί και τη χάζευα, κι ανατρίχιαζα. Έμοιαζε με φάρο, με μάτια σπινθηροβόλα που αντανακλούσαν το φως του ήλιου και το αντικαθρέφτιζαν σε μένα, κι εγώ έτρεμα. Τα ντελικάτα πόδια της, σαν ηλεκτρικά καλώδια, μ’ ακούμπαγαν στους ώμους και μ’ έκαιγαν ή με πάγωναν, δεν ξέρω.

Κωνσταντίνα Σώζου-Κύρκου, «Έκαστος εφ’ ω Ετάχθη»

Τα βλέπω απ’ το παράθυρο στην κερασιά απάνω, πετάνε από κλαδί σε κλαδί,
ανταγωνίζονται ποιο θα φτάσει ψηλότερα, ποιο θα φάει τους περισσότερους
καρπούς. Τσιμπιούνται, αρπάζονται για το ίδιο κεράσι και μετά το παρατάνε και
πάνε σ’ άλλο. Κι ας είναι μισοφαγωμένο. Δεν τους νοιάζει. Το τσιμπάνε κι αυτό.
Δε χορταίνουν ποτέ.

            Όταν βρέχει κουρνιάζουν

Κωνσταντίνα Σώζου-Κύρκου, «Ο χρόνος»

Ο χρόνος σκόνη στα μπαλκόνια και στα κάγκελα,
Πάνω τους γράφουν τα ιερογλυφικά τους
Τα περιστέρια.
Ο χρόνος πάχνη, χιόνι στις σκεπές,
Μάταια τα χελιδόνια προσπαθούν
Να φτιάξουν φωλιές γύρω απ’ τους
Κρεμάμενους απ’ τα δοκάρια κρυστάλλους,
Ξερόκλαδα και φύλλα γλιστρούν,

Κωνσταντίνα Σώζου-Κύρκου, «Εκτρώματα Ψυχής»

Τα μυστικά μου θα τα πάρω μαζί μου
Στον τάφο μου, σου λέω.
Μεταλλικές μπάλες που σέρνουν
φυλακισμένοι με αλυσίδες,
Ασήκωτες.
Γελάς. Αυτό θες κι εσύ.
Δε θες να ξέρεις.

Κωνσταντίνα Σώζου-Κύρκου, «Τα Ορτύκια»

Η Σοφία βυθίζει τα παχουλά ορτύκια σε μια λεκάνη με καυτό νερό και ξεκινά το μάδημα. Τούφες από καφετιά φτερά σκεπάζουν το νερό. Μετά κόβει τα κεφάλια τους με το ψαλίδι της κουζίνας.

«Ο Ρέξ τα έπιασε στα χωράφια πέρα απ’ το λόφο. Τα κατατρόμαξε με τα γαβγίσματά του», λέει ο Παντελής. Ρουφάει τον καφέ του με θόρυβο. Μετά αναστενάζει αφήνοντας ένα γουργουρητό ευχαρίστησης, σαν κάποιος να του τρίβει την πλάτη. «Τα τσάκωσα με μία μόνο τουφεκιά. Μ’ ακούς; Μία φορά ήταν αρκετή». Χτυπάει το τραπέζι της

Κωνσταντίνα Σώζου-Κύρκου, «Έτσι είναι»

Είμαστε στη θάλασσα
Βαθιά, κάτω απ’ το νερό
Οι δυο μας.
Συνήθως το φοβάμαι το νερό,
Αλλά όχι τώρα.
Αναπνέουμε κανονικά, χωρίς μάσκες,
Ή έτσι μου φαίνεται τουλάχιστον.
Ένα μωρό στα χέρια μας,