Διαλεχτή Ζευγώλη-Γλέζου, «Άυλη αγάπη»

Έτσι λεπτά σ’ αγαπώ, τόσο αγνά
σαν φιλί στον αέρα.
Σαν ιδέα, σαν ίσκιο, σαν τ’ αχνά δειλινά,
σαν μητέρα.

Τόσο λεπτά σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ
σαν σκιά κάποιου ονείρου,
σαν απ’ έξω φερμένο σκοπό

Διαλεχτή Ζευγώλη-Γλέζου, «Βόγγος κυμάτου»

Φουρτουνιασμένη θάλασσα το καραβάκι που αγαπώ
πως πάει να μου το πνίξει!
Το βόγγο του κυμάτου πια θα τον κρατήσω 'γω σκοπό
να τραγουδάω στην πλήξη.

Λευκά πανιά στον άνεμο και πάει φτερούγα στον αφρό,
στην άγρια τρικυμία.
Μα θα γυρίσει κάποτε κι αλί μου, δείλι θα'ναι ωχρό,

Διαλεχτή Ζευγώλη-Γλέζου, «Βουβοί δρόμοι»

Στην πόλη εδώ δεν έχει μονοπάτια
να καρτεράς να `ρθουν οι αγαπημένοι,
να σου γεμίσουν φως τα δυο σου μάτια.
Μια λαχτάρα την ψυχή μου πλημμυράει γλυκιά ως το μέλι
που ξάγναντο να πάω και ν’ αγναντέψω,
αν έρχεται ο καλός ο κύρης μου απ’ τ’ αμπέλι;
Πού ξάγναντο να πάω να περιμένω
να φανείτε αδερφούλες μου, απ’ τη βρύση

Διαλεχτή Ζευγώλη-Γλέζου, «Περιμένω»

Έρμος και πάλι απόμεινεν ο δρόμος μου
κι ούτε πουλιά στα δέντρα ούτ’ ανθολόι.
Δειλά, σκληρά φυτρώνει στο κατώφλι μου
μοναχά η χλόη.
Ανοίγω τα φτωχά παραθυρόφυλλα
μα ούτε βοσκού φλογέρα, ούτ’ άλλος ήχος
κι απ’ την ψυχή μου αναβρύζει
όπως και άλλοτε πικρός ο στίχος.

Διαλεχτή Ζευγώλη-Γλέζου, «Εστία»

Είδα καπνό ν’ ανεβαίνει απ’ το φουγάρο
ενός αντικρινού παλιού σπιτιού
και μ’ επήρε ένας πόνος κι ένα κλάμα
κι εγέμισε η ψυχή μου από τα παλιά.
Υπάρχει, Θεέ μου, εδώ στην πολιτεία
την πολιτεία την κολασμένη τη στεγνή,
υπάρχει ένα φουγάρο, που ανεβάζει
απ’ την ψυχή του σπιτιού πνοή ζεστή;

Διαλεχτή Ζευγώλη-Γλέζου, «Πέρασε κι έσβησε»

Πέρασε κι έσβησε το χτες και πάει με τ’ άλλα τα σβηστά.
Kι εξέφτυσε το σήμερα σα ρόδο απάνω στο κλωνί.
Tο αύριο, το μεθαύριο, μοιάζουνε βλέφαρα κλειστά
που των ματιών δεν ξέρομε μαύρο το χρώμα για ουρανί.
~
Ο Δημήτρης Χορν διαβάζει και τραγουδάει το ποίημα

Διαλεχτή Ζευγώλη-Γλέζου, «Μας έφτασε ο βαρύς χειμώνας»

Μας έφτασε ο βαρύς χειμώνας
χωρίς τραγούδια και πουλιά,
στα σύννεφα τρυπώνει ο ήλιος
και το φεγγάρι στην ομίχλη,
τα φύλλα τα χλωμά ένα ένα
ρίχνει στη γη η κληματαριά.

Μουχρώσαν τα βουνά και οι κάμποι,

Διαλεχτή Ζευγώλη-Γλέζου, «Ακόμη»

Με τα καλοκαιρινά μας τα φορέματα
μας πέτυχαν τα ρίγη του Σεπτέμβρη
εδώ στην αψηλή βουνοπλαγιά,
που ο θάνατος θε να `ρθει να μας εύρει.
Τρέμει η καρδιά μας, τρέμει από τον άνεμο
το ψυχρό και τρέμει από τον χειμώνα
κι η ψυχή μας, γυμνή σε βροχή πρώιμη,
λαβωμένη, αλαφιάζεται, ως τρυγόνα.