Τυλίγομαι και απόψε στο κρησφύγετο μου Έξω βρέχει κι η μνήμη μου έχει τη μουσική που χρειάζεται. Κάτω απ' το ξύλινο ταβάνι των προγόνων μου, ανάμεσα σε σκισμένα λευκά χαρτιά , κρατώντας σφιχτά τη πέννα που δε μου χάρισες ποτέ,
Θα ζω, σημαίνει διατηρώ το εκκρεμές απέναντι μέχρι να με υπνωτίσει, μέχρι να αδειάσει το δωμάτιο της ζωής μου από χρώματα ή πλανόδιους πωλητές ονείρων.
Το ρολόι στέκει στον τοίχο ατάραχο, απέναντι σε μια φαντασία που ξεφλουδίζει την ημέρα κι ύστερα – τις νύχτες – παραμονεύει στους έρημους σταθμούς των τρένων. Γύρω του, φωτογραφίες παλιές, χαμόγελα βαπτισμένα σε απόλυτους αποχαιρετισμούς,
Μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» κι αν χαμηλά έχεις πέσει. κι αν λύπη τώρα σε τρυγά κι έχεις βαθιά πονέσει.
Κι αν όλα μοιάζουν σκοτεινά κι έρημος έχεις μείνει. μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» -τ' ακούς;- ό,τι κι αν γίνει
Ο Μικρός Πρίγκιπας: «Αντίο», είπε η αλεπού. «Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις αληθινά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια»
(1).jpg)
.png)
