Έντμουντ Σπένσερ (Edmund Spenser), « Έτσι, σαν κυνηγός, που απ’ το κυνήγι κουράστηκε»

Έτσι, σαν κυνηγός, που απ’ το κυνήγι
κουράστηκε, θωρώντας να ’χει φύγει
μακριά τ’ αγρίμι, και κάθεται σ’ έναν
ίσκιο πλάι σε σκυλιά λαχανιασμένα,
όμοια, αφού την κυνήγησα του κάκου
κι άφησα το κυνήγι κουρασμένος,
ξαναγύρισεν η όμορφη λαφίνα
στο ρυάκι το πλαϊνό να ξεδιψάσει.
Τότε, πιο μαλακά κοιτάζοντάς με
στάθηκε εκεί χωρίς να με φοβάται·

Έντμουντ Σπένσερ (Edmund Spenser), «Στην άμμο τ’ όνομά της έγραψα μια μέρα»

Στην άμμο τ’ όνομά της έγραψα μια μέρα,
αλλά τα κύματα που ήρθανε το σβήσαν·
το ξαναγράφω πάλι, για φορά δευτέρα,
μα οι παλίρροιες και πάλι τ’ αφανίσαν.
‘‘Μάταιε’’, μου ’πε, ‘‘που πασχίζεις μάταια,
πράγμα φθαρτό, αθάνατο να κάνεις,
έτσι κι εγώ θα φύγω, θα γινώ κομμάτια,
όπως το όνομά μου, και με χάνεις’’.
‘‘Όχι’’, της είπα ’γω, ‘‘στη γη ας χαθούνε
τα όντα τα κοινά και σκόνη ας γινούνε·

Έντμουντ Σπένσερ (Edmund Spenser), «Η υπέρτατη ομορφιά»

Η υπέρτατη ομορφιά που θαυμάζω στ’ αλήθεια,
Μάρτυρας ο κόσμος πόσο αξίζει να επαινείται:
Το φως απ’ το οποίο έχει ουράνια φωτιά ανάψει
Στο λεπτό μου πνεύμα, εκείνη ύψωσε απ’ την λάσπη·
Το ότι είμαι τώρα με την πελώρια λάμψη της σαστισμένος,
Ταπεινό πράγμα που δεν μπορώ πιά ν’ αντέχω να βλέπω·
Αλλά θωρώντας την ακόμα, στέκομαι έκπληκτος
Στη θαυμαστή όψη ενός τόσο θεϊκού χρώματος.
Έτσι όταν η γλώσσα μου θα ’λεγε τους πρέποντες επαίνους,
Σταμάτησε από της σκέψης την κατάπληξη: