Γεράσιμος Μαρκοράς, «Η τέσσεραις ώραις του χρόνου»

Η ΑΝΟΙΞΗ
Ποιὰ εἶμαι 'γὼ δὲν ἔχω χρεία
νὰ σᾶς πῶ, καλαὶς Κυράδες·
μὲ τὴ μόνη μου εὐωδία
φανερόνομαι ἀρκετά.

Ναί· τὴν Ἄνοιξη, ποῦ τώρα
φεύγει ράχαις καὶ πεδιάδαις,

Γεράσιμος Μαρκοράς, «Το άγαλμα του Καποδίστρια»

Γιατὶ χαρούμενη
στὸν ἥλιο βγαίνει
τοῦ ἐνδόξου Γέρου μας
ἡ ἁγνὴ θωριά,
ἐνῷ, ἀπὸ σύγνεφα
περιζωμένη,
ἡ Ἑλλάδα βρίσκεται
σὲ κρύα νυχτιά;

Γεράσιμος Μαρκοράς, «Ο Όρκος»

Πλέει το καράβι αδιάκοπα, κι η Πούλια ωστόσο δείχτει,
Στον ουρανό αρμενίζοντας, πως είναι μεσονύχτι.
Όλα σιγούν. Στη θάλασσα γλυκοκοιμούντ’ οι ανέμοι,
Και κάθε αστέρι, που ψηλά φεγγοβολάει και τρέμει,
Φαίνετ’ αγγέλου σπλαχνικού προσηλωμένο βλέμμα
Στον κόσμο, που ποτίζεται πάντα με δάκρυα κι αίμα.
Κάποιο, στα βάθη της νυχτός, Πνεύμα καλό και θείο
Μ’ ελεημοσύνη θα ’γυρε τα μάτια και στο πλοίο,

Γεράσιμος Μαρκοράς, «Παράπονο πεθαμένης»

Κόσμε ὡραῖε, μὲ τόση λάβρα
σ’ ἔχω τώρα στὴν καρδιά!
Τ’ Ἀπριλιοῦ σου ἀκούω τὴν αὖρα
καὶ στὸ λάκκο μου βαθειά.

Μ’ ὅλα ὁλοῦθε ἡ γῆ φυτρόνει
νἄταν, Θέ μου, βολετὸ

ἀπ’ τὸ χῶμα ποῦ μὲ ζώνει

Γεράσιμος Μαρκοράς, «Το μυστικό της κόρης»

Ἂν τῆς Μούσας μου ἐβουλήθη
ἔργο μάντισσας νὰ κάμῃ,
νὰ σοῦ ἰδῇ τὴν ἀπαλάμη
χρεία δὲν ἔχει παντελῶς.

Ὅσα κλειοῦν τ’ ἀθῷα σου στήθη
ξεσκεπάζει δίχως κόπο·

Γεράσιμος Μαρκοράς, «Το κανάρι μου»

Μικρὸ κανάρι,
πόσο θὰ εὐφραίνεσαι
μὲ τέτοια χάρη
νὰ κιλαϊδῇς,
ἐνῷ γιὰ σένα
μάγια δὲν ἔχουνε
τὰ ζηλεμένα

Γεράσιμος Μαρκοράς, «Το Κεντισμένο πεύκι»

Χαρισμένο στον ποιητή από την κυρία Λουΐζα δε Ρώση Τυπάλδο.

Στὸ κεντισμένο χαῖρε σου,
ἀντὶς νὰ γονατίσω,
μ’ ἀσέβεια θὰ πατήσω
τ’ ἀνάξιο πόδι ἐγώ;