Αλέξανδρος Μάτσας, «Το Σπίτι, 1942»

Tο σπίτι στέκεται χωρίς σκιές
μες στην ακίνητη πυρά της μεσημβρίας.
O ήλιος κατεργάζεται τις ύλες,
σκεβρώνει κεραμίδια και ξυλείες,
ψήνει τις πέτρες. Γύρω,
στο φωτεινό της ώρας εργαλειό,
μιά μυστική σωρεία γεγονότων·

Αλέξανδρος Μάτσας, «Δύτης»

Άνοιξε πάλιν απρόοπτα η μυστική καταπακτή,
το έδαφος, πού ‘ταν τόσο στερεό, υπεχώρησεν έξαφνα σαν

                                          έλος
και βυθίζεσαι βρίσκοντας στο χέρι σου βαρίδι
αυτή την κεφαλή πού ‘χες θάψει και που μαρμαρώθηκε
στους ρηχούς τάφους της λήθης.

Αλέξανδρος Μάτσας, «Οδυσσέως σύντροφοι»

Οι άλλοι γύρισαν για νά βρουν την Ιθάκη
και το ζεστό ψωμί του νόστου, και κλειστές
εστίες, όπου στέναζαν γυναίκες.
Έφερναν πίσω δώρα και χρυσό·
έπη καλά για βασιλέων εστιάσεις,
και μες στα μάτια των, πολλά θαμμένα.
Όταν εκείνα θα ξυπνούν, το βλέμμα

Αλέξανδρος Μάτσας, «Του Ύπνου»

A΄
Aντεραστής ανάμεσά μας πλάγιασεν
ο Ύπνος. Πήρε τα γλυκά μάτια
και τα ‘κλεισε· πήρε το στόμα,
κι’ έσβησε το μειδίαμα και το φιλί.

Tην ξανθή κόμη χτένισαν τα ήσυχα νερά
της Λήθης, που παρέσυρε τ’ αγαπημένο σώμα

Αλέξανδρος Μάτσας, «Μ Α Ρ Α Θ Ω Ν, 1 9 4 1»

Δεν  είναι  τζίτζικας  που  κτύπησε  το  πεύκο
μηδέ  χρυσόμυγα  από  σύκα  μεθυσμένη·
σα  σφήκα  σφύριξε·  στο  τραύμα  του  κορμού,
ο  ήλιος  τώρα  αγγίζει  μια  σταγόνα
πολύ  λαμπρή,  σα  μέλι.

Η  άλλη  σφαίρα  πέτυχε  ένα  στήθος·
το  παλικάρι  που  κοιμότανε,  κρυμμένο

Αλέξανδρος Μάτσας, «Όναρ»

Το ξανθό σου κεφάλι, καθώς η λήθη το
διαφύλαξε· καθώς το βλέπω τώρα
την νύκτα, στων ονείρων το βυθό.

Τα μάτια λέγουν όσα δεν είχε πει το στόμα,
λόγια λεπτά, και που μαραίνονται σαν κρίνοι
υπνόβιοι, μόλις στο φως εξέλθουν.

Αλέξανδρος Μάτσας, «Ταξίδια»

Η ξένη νύκτα πολιορκεί
το βαρύ κοιμισμένο σπίτι.
Κλειστά παράθυρα, πόρτες κλειστές,
τοίχοι και στέγη,
τη μαύρη ξένη μην αφήστε
μέσα να μπει.
Μην την αφήστε, μάτια κλειστά

των κοιμωμένων.

Αλέξανδρος Μάτσας, «Εν συμποσίω»

Θείος ξένος κάθισε στο συμπόσιον,
Έρως ο απρόσκλητος. Δεν τον είδαν
μήτ' οι δούλοι μήτε κι οι καλεσμένοι΄
μόνον εσύ.

Δυο ποτήρια διάλεξε να γευθεί,
τα δικά μας΄ κι έγινεν αμβροσία

Αλέξανδρος Μάτσας, «Υστερόγραφον»

Κι αν τίποτα δεν ήθελες να δώσεις,
η μνήμη μου φιλάργυρη κρατά
στα μάτια μου, στα χείλη και στο σώμα,
τα κλοπιμαία·

τις δυνατές στιγμές της αληθείας σου,
το πρόσωπο που σκότωσες, αυτόχειρ,
τα μάτια σου που είδα φωτισμένα

Αλέξανδρος Μάτσας, «Μάσκα του 1942»

Ήρθεν η αποκρηά σου, φόρεσε το προσωπείο
μη σε δουν η Ερινύες,
και κατέβαινε στο μπλόκο να σε κάνουμε Θεό.
Σήκωσε τ’ άχρηστο χέρι,
που’ ταν άχαρι στα χάδια κ’ ήταν στείρο στη δουλειά,
μέθυσε με την ισχύ σου,
γίνου Θάνατος και Μοίρα!

Αλέξανδρος Μάτσας, «Κοσμική Κίνησις»

 Dans le vieux parc solitaire et glacé
                           Deux spectres ont évoqué le passé
                                                          Paul Verlaine

Λάμψις μονόπετρας καί κοράλλι νυχιῶν
στ’ ὡραῖο χέρι μέ τά χαρτιά ριπίδιο.

Κομψή σοφία ψιμυθιῶν καί στολισμάτων