Ζωή Καρέλλη, «Το Σώμα Μου»

Το σώμα μου είναι μια λύπη
Γύρω απ’ την ψυχή μου.
Γύρω απ’ την ψυχή μου την εμποδίζει.
Είναι μια σφιχτή αγκαλιά το σώμα
Κι είναι το αίμα
Που ξύπνησε και περπατάει
Απάνω στην ψυχή μου,

Ζωή Καρέλλη, «Καβαφικό»

 Φοβούντανε πάρα πολύ, μην τον ευρεί
η τύχη απροετοίμαστο ν και τον γνωρίσει.
Λογάριαζε, μήπως δεν είχε αρκετά δοκιμαστεί
απ' την πολύτροπη ζωή; Μήπως αισθάνονταν
τον εαυτό του ασφαλή, ευτυχισμένον,
σαν αναγνώριζε, πως γύρω του εμαίνονταν
η δυστυχία;
Ούτε το ένα, ούτε τ' άλλο...

Ζωή Καρέλλη, «Το ταξίδι των μάγων»

Έπρεπε νάμαστε τρεις.
Αν δεν ήταν τόσο σκοτάδι,
θα καταλάβαινα ίσως, γιατί
έχω μείνει τόσο μονάχος.

Πόσο έχω ξεχάσει.
Πρέπει απ’ αρχής πάλι το ταξίδι
ν’ αρχίσει.

Ζωή Καρέλλη, «Θεσσαλονίκη 904 μ.Χ.»

Μαζευτείτε άνθρωποι,
κάτοικοι της πολιτείας τούτης,
συναθροιστείτε όλοι μαζί,
πνοή θανάτου περνά από πάνω της.
Άγγελοι συντριβής φαίνονται,
αιτίες καταστροφής έρχονται,
πλήγματα ακούονται φοβερά,
όνειρα φτάνουν φριχτά.

Ζωή Καρέλλη, «Οι ουλές»

Σαν πεινασμένα στόματα που δεν εχόρτασαν,
ανοίγουν οι επιθυμίες πληγές απάνω μας,
που μένουν ανοιχτές και δεν περνούν,
πληγές που μας πονούν.

Αν χέρι συμπονετικό δε μας τις γιάνει,
αν λόγος συμπονετικός δεν μας γλυκάνει,
λόγος παρήγορος, που ξέρει, απαλός,

Ζωή Καρέλλη, «Ψυχή, μη λησμονείς..»

Ψυχή, μη λησμονείς την έπαρση.
Το άσπονδο που τρέφεις,
σαν έρωτας σκληρότατος υπάρχει
και εισχωρεί ως το μεδούλι του σκελετού,
που συγκρατεί του σώματος την ύψωση.

Ζωή Καρέλλη, «Είναι καλός ο ευλογημένος ύπνος»

Είναι καλός ο ευλογημένος ύπνος,
όταν έρχεται με όνειρα που σβήνουν
ολοένα, όσο απομακρυνόμαστε
απ’ τη μουσική της ζωής.
Είναι καλός ο ύπνος της ησυχίας,
όμως δεν πρέπει να μας πουν
πως πεθαίνουμε τον τέλειο θάνατο.
Ας μην καταλάβουμε πως χάνουμε
τον δυνατόν έρωτα της ζωής.

Ζωή Καρέλλη, «Σαν ωραίες γυναίκες, γυμνές..»

Σαν ωραίες γυναίκες, γυμνές,
τούτες οι μέρες οι καλοκαιρινές
υπάρχουν με τη στιλπνότητα
των λαμπρών σωμάτων,
με την έκθαμβη προσφορά των.
με την έντονη περηφάνεια,
μ’ εκείνη τη σταθερότητα

Ζωή Καρέλλη, «Το τέλμα»

Τ’ είν’ αυτός ο σάπιος καθρέφτης,
που βρήκα να κοιταχτώ μέσα;
Μυρίζει επώδυνα, νερά βρώμικα
της απέχθειας.
                               Λεκιάζεται
η γυμνότητα που έχω απ’ τη γλοιώδη
αντανάκλαση, αυτή απάνω μου κολλά.

Ζωή Καρέλλη, «Νεότεροι»

Δεν θα πιστέψουμε πως είμαστε
οι ευτυχισμένοι ανθρώποι. Ποτέ
δε μάθαμε καλύτερα τη γέψη
της επιθυμίας μες στο στόμα μας.
Το σώμα μας αρνιέται να μας αποδώσει
στην ευφορία της ζωής.

Ζωή Καρέλλη, «Ηδονή»

Έμορφη κόμη της γης,
βλάστηση πυκνή, με πολλά μυστικά,
με πολλά χρώματα, ιδίως πράσινα,
με σχήματα λυγερά,
νοήματα έκθαμβα κ’ ελαφρά.

Ζωή Καρέλλη, «Μετά τα μεσάνυχτα»

Μετά τα μεσάνυχτα,
σε βραδιές με πανσέληνο
(ιδίως το καλοκαίρι,
περί τα μέσα Ιουλίου,
ή Αυγούστου αρχές, όπως

Ζωή Καρέλλη, «Μουσικότητα»

Έμορφη μουσικότητα των φθινοπωρινών
ημερών στη Θεσσαλονίκη,
όταν η βροχή πέφτει πότε πυκνή,
αραιώνει κι' ύστερα
πάλι πυκνώνει η ασημένια βροχή,

Ζωή Καρέλλη, «Μοναξιά»

Πού θα πάμε, ψυχή, μ’ όλη τούτη

την εξορία που μέσα μας φέρνουμε;

Μαζί μας κανένας κι η μοναξιά

έγινε τόσο παράξενη, που είναι ίδια

Ζωή Καρέλλη, «Η Άνθρωπος»

Εγώ γυναίκα, η άνθρωπος,
ζητούσα το πρόσωπό Σου πάντοτε,
ήταν ως τώρα του ανδρός
και δεν μπορώ αλλιώς να το γνωρίσω.

Ζωή Καρέλλη, «Χορικό»

Εσύ πού ξεκινάς απ’ τ’ άγνωστο,
δύναμη αβάσταχτη πού μας βαστάς,
τα πιο ανόμοια κυβερνάς μαζύ τα σ
έρνεις και τα φέρνεις από μακρυά,

Ζωή Καρέλλη, «Χαιρετισμός»

Ο χρόνος
μοιραίος ίσως και μάταιος
ασύλληπτος.
Ο χρόνος

Ζωή Καρέλλη, «Πριν την Ανάσταση»

«Ίσως να ήταν περί το μεσονύχτι,
πριν ή μετά, δεν ξέρω, ξύπνησα
στο σκοτάδι όμως, θαρρείς,
δεν ανοίγουν τα μάτια.