Αντώνης Αντωνάκος, «Τα πλοκάμια της πλοκής»

Δεν με χωρά ο χώρος και η χώρα
Προτιμώ να κάνω σκέψεις μόνος μου
Ο άνεμος με βελόνα και κλωστή
Μπαλώνει την αγάπη
Και των κοριτσιών το τραύλισμα
Αν ήμουν λυρικός όλα θα ήταν αλλιώς
Η μαμά θα με αγαπούσε σαν κουταβάκι
Ο μπαμπάς θα με πρόσεχε απ’ τον τάφο του

Αντώνης Αντωνάκος, «Τον θάνατο τον κέρδισα»

Θα σου εξηγήσω τι εστί κολποραφή και βάτεμα Ιοκάστης
Τον θάνατο τον κέρδισα
Τον ήλιο τώρα πολεμώ
Λάσπες κορδέλες κοριτσάκια περιβόητα
Κλαίνε ποτίζουν γλάστρες
Βάζουν δάχτυλο
Στην πιο γλυκιά τρυπούλα τους
Ας είναι λες που ξεκουρδίστηκε ο λυγμός

Αντώνης Αντωνάκος, «Μαγγανείες»

Μου είπε πως λεηλάτησα τον
ουρανίσκο της και κάλεσε σε
παλλαϊκή εξέγερση κάθε κύτταρο
και κάθε κρατημένο μυστικό
από τʼ αγκίστρια της. Μια
καλοκαμωμένη θεωρία έρωτος
χρειάζεται πάντα ένα σφοδρό
αλφάβητο κι ένα διαολεμένο

Αντώνης Αντωνάκος, «Τι όμορφη μέρα»

Τι όμορφη μέρα! τι ζεστό πρωινό
σαν τα στήθη μιας κοκκινομάλλας νοσοκόμας
με το σπαρταριστό κορμί κρυμμένο
με το άσπρο φλούδι του λουλουδιού
με το σημάδι στο λαιμό
με τις δαγκωματιές
με τις παλίρροιες στα μακριά μαλλιά
και τα ρέματα που τραβιούνται στη θάλασσα

Αντώνης Αντωνάκος, «Εφτά φορές στην Αμοργό»

Στην Αμοργό ένιωσε τι εστί

ωθήσεως χαλαρής παρανάλωμα
σβέρκος σερνικός που ’χει γυρίσει πλευρό
εφτά φορές στην Αμοργό

όλο ζουμιά και σύμβολα και ρίμες
γάμο εκάμνανε τρικούβερτο

κι ένας έφαγε τον άλλο

Αντώνης Αντωνάκος, «Οι τρελοί δεν έχουν ανάγκη τα παραμύθια»

οι τρελοί δεν έχουν ανάγκη τα παραμύθια
οι γλώσσες τους τσακίζουν σαν τσεκούρια
με τα δόντια τους ροκανάνε τη μέρα σα μαμούθ
παίζουν κρυφτό
παίζουν κουτσό
παίζουνε το φονιά
παίζουνε με τον ήλιο

Αντώνης Αντωνάκος, «Έξω, στο φώς»

Θα σου ανοίξω το παράθυρο
και θα σου δώσω το χέρι μου
άνθρωπε που σε πετάνε τώρα, έξω απ’ τις πόλεις
και σ’ εγκαταλείπουν σε κακοφωτισμένες κουζίνες.
Άνθρωπε παραγεμισμένε σαν αρνάκι στο φούρνο.
Όλο θαύματα, αυταπάτες, ευχές και εμβλήματα του Ρόταρι.
 
Διαβάζω εδώ τις φυλλάδες για τον παράξενα φοβισμένο καιρό.
Τις σκαλωσιές στα μοναστήρια. Τα γυμνά κορίτσια

Αντώνης Αντωνάκος, «Αγριότοπος»

Είναι και λίγο αγριότοπος τούτη η γη.
Κι ας έχει όμορφες γυναίκες, ωραία
νησιά. Λουτρά ιαματικά, αεράκι επιταφίου.
Ελαιώνες και ποιητές ζόρικους σαν το Γκόρπα.
Κι άλλους που τους έθαψαν ζωντανούς.
Είναι γεμάτη κόλπους χαράδρες αλμύρα.
Αιματόβρεχτη από έρωτες η φτιαξιά της.
Με ήλιο που τη γλείφει ακαταπαύστως

Αντώνης Αντωνάκος, «Πράξεις»

Είπε ο σοφός διανοούμενος Πωλ Σαρτρ
πως κόλασή μας είν’ οι άλλοι.
Μα εγώ κάθε φορά που γυναικεία σάρκα θα μυρίσω
μες στον παράδεισο για λίγο θα βρεθώ.
Γιατί γνωρίζω πως
η κάθε κόλαση έχει και τον παράδεισό της
όπως τ’ αντίθετό του ο αριθμός.
Κι είν’ ο φαλλός το πρόσημο του σώματος

Αντώνης Αντωνάκος, «Από τι πάσχουμε;»

Από σοφούς.
Από σπουδαίους που μας μαγαρίζουν με τη γνώμη τους.
Από όσους αναπάντεχα μας ρίχνουν στάχτη στα μάτια.
Απ’ την κατάθλιψη του διάσημου.
Απ’ την αγαμησιά του δημοσιογράφου.
Από τόσους χιλιάδες μαλάκες που φωτογραφίζουν προέδρους.
Από βιομηχανίες όπλων.
Από παπάδες.

Αντώνης Αντωνάκος, «Οι έρωτες»

Οι έρωτες εξαφανίζονται
σαν μώλωπες
μα τίποτα δεν γιατρεύεται
Η βροχή πέφτει στ’ ανοιχτά μας μάτια
πάλι και πάλι με τον αμβλύ της ήχο
Φαρμακωμένοι γυρνούμε στα φαρμακεία
Πίνουμε σιρόπια και κολόνιες
Γυρνούμε στους δρόμους

Αντώνης Αντωνάκος, «Γλυκόλογα για μολότοφ»

Η εξέγερση είναι δυναμωτικό
διεγερτικό
τονωτικό
ο Γκόγια ζωγράφισε την εξέγερση
κουφάρια και σαρκοβόρους πετεινούς
κι ήταν σα σκύλος που καθόταν στην άκρη της στέρνας
και οι βολβοί των ματιών του
φύτρωναν στο χώμα