Ελένη Κονδύλη, «Ξύλινο σώμα»

αρπάζει ήχους μικρού κορμιού,
λες και το σώμα είναι ξύλινο και υγρό, καθώς το βάρος της απουσίας σου το διαφεντεύει.

πικρό νερό και δε θα πίνεις,
γλυκό νερό δε θα μπορείς
γλιστρά, το βάθος του θανάτου σε παράτολμους ήχους

Ελένη Κονδύλη, «για σένα;»

Και πάλι
Για σένα
Θα σπαράξω, που έχεις φύγει, με
δάκρυα σπλαγχνικά και με χαμόγελα σβηστά,

Ελένη Κονδύλη, «Εφιάλτης»

ʽΈχετε φωτιά;ʼ
-Φωτιά; Όχι, δεν έχω φωτιά. Έχω μάτια. Βγαλμένα,
στο χέρι τα κρατώ και σου ζητώ να τα κοιτάξεις.
Θα τα πετάξω στα κεραμίδια του παιδικού σπιτιού,

Ελένη Κονδύλη, «Προσευχή»

Γυμνώθηκα χώμα εμπρος σου
Ταπεινώθηκα σκόνη
Και σήκωσα αέρα, δείχνοντας σύνεση με σιωπή.

Χάρισα ίχνη στα παιδιά μας,