Μαίρη Όλιβερ (Mary Jane Oliver), «Τραγούδι των χτιστών»

 Ένα καλοκαιρινό πρωινό
κάθισα
στην πλαγιά ενός λόφου
να σκεφτώ περί του Θεού-
ένας άξιος τρόπος να περάσεις την ώρα σου.
Δίπλα μου, είδα
ένα τριζόνι.

Μαίρη Όλιβερ (Mary Jane Oliver), «Η καλοκαιρινή μέρα»

Ποιος έφτιαξε τον κόσμο;
Ποιος έφτιαξε τον κύκνο και τη μαύρη αρκούδα;
Ποιος έφτιαξε την ακρίδα;
Αυτήν την ακρίδα, εννοώ
—αυτήν που πετάχτηκε απ’ τη χλόη,
αυτήν που τρώει ζάχαρη απ’ το χέρι μου,
που κουνά τα σαγόνια της μπρος πίσω αντί για πάνω κάτω—

Μαίρη Όλιβερ (Mary Jane Oliver), «Το Ταξίδι»

Μια μέρα ήξερες επιτέλους

τι έπρεπε να κάνεις, και ξεκίνησες,

αν και οι φωνές γύρω σου

φώναζαν συνεχώς τις

κακές συμβουλές τους

Μαίρη Όλιβερ (Mary Jane Oliver), «Οι χρήσεις της θλίψης»

(στον ύπνο μου ονειρεύτηκα αυτό το ποίημα)

Κάποιος που αγαπούσα μου’ δωσε κάποτε
ένα κουτί όλο σκοτάδι

Μου πήρε χρόνια να καταλάβω

Μαίρη Όλιβερ (Mary Jane Oliver), «Πώς πηγαίνω στο δάσος»

Συνήθως, πηγαίνω μόνη στο δάσος, χωρίς ούτε έναν

φίλο, γιατί όλοι αυτοί χαμογελούν και μιλούν, άρα είναι

ακατάλληλοι.

Δεν θέλω να με βλέπουν να μιλάω στα πουλιά,

να αγκαλιάζω τη μαύρη γέρικη βελανιδιά. Έχω κι εγώ τον δικό μου τρόπο

Μαίρη Όλιβερ (Mary Jane Oliver), «Αγριόχηνες»

Δεν χρειάζεται να
είσαι καλός.

Δεν χρειάζεται να
διανύεις γονυπετής

Μαίρη Όλιβερ (Mary Jane Oliver), «Μαύρες βελανιδιές»

Εντάξει, κανείς δεν μπορεί να γράψει μια συμφωνία, ή ένα λεξικό,
ή ακόμα κι ένα γράμμα σ’ έναν παλιό φίλο, γεμάτο αναμνήσεις
    και παρηγοριά.
Κανείς δεν μπορεί να κουμαντάρει έναν απλό ήχο, παρόλο που
    οι μπλε καρακάξες γκρινιάζουν και σφυρίζουν όλη μέρα στα