Βαγγέλης Αλεξόπουλος, «Πάρος ΙΙ ή Γιατί ο Αρχίλοχος»

Πάρος, η αγάπη της πέτρας
λαξευμένης απ’ το κύμα
πυρωμένης απ’ τον ήλιο.
Ποτισμένη τα μεθυσμένα όνειρα
χορτασμένη τη μυρωδιά του θυμαριού.
Απιθωμένη στην άμμο
και γύρω της τ’ αχνάρια του Αρχίλοχου

Βαγγέλης Αλεξόπουλος, «Τα φιλιά»

Ανταλλάξαμε πολλά
φιλιά με τον Ιούδα
μέχρι να καταλήξουμε
στο συμπέρασμα πως
τα σταυρωτά φιλιά είναι
ζευγάρι στιλέτα
καλά ακονισμένα

Βαγγέλης Αλεξόπουλος, «Μικροσκοπικές κόκκινες πεταλούδες»

Με το θάνατο στα χέρια
δεν μπορείς να γνέψεις
τα σινιάλα του νερού

οι μέλισσες περιπολούν
πάνω απ’ τα βότανα
και στα τροχεία
ακονίζουν τα μαχαίρια

Βαγγέλης Αλεξόπουλος, «Στον θάνατο αρέσουν τα παιχνίδια»

Ο θάνατος κρύβεται στις υδρορροές
και όταν βρέχει
φτου και βγαίνει
άλλοτε σταγόνα – σταγόνα
άλλοτε χείμαρρος

Ο θάνατος κρύβεται

Βαγγέλης Αλεξόπουλος, «Η ποιητοπαγίδα»

Στον Τάσο Πορφύρη

Υπάρχει μια παγίδα
αριστοτεχνικά στημένη
Μέσα πέφτουν ποιητές
Ένας λάκκος στρωμένος
έναν γαλάζιο ουρανό
και λίγο κόκκινο:

Βαγγέλης Αλεξόπουλος, «Οι Άγγελοι στα επείγοντα»

Στα επείγοντα
των δημόσιων νοσοκομείων
περνούν την ώρα τους οι Άγγελοι
Στην αρχή χαμογελούν
στους ασθενείς αισιόδοξα

Όμως η ώρα περνάει

Βαγγέλης Αλεξόπουλος, «Ο ευτυχισμένος πιανίστας»

Στον κήπο βρέχει ανησυχία
Στο σπίτι ένα πιάνο με ουρά
αντηχεί μια μουσική σκοτάδι

Ο πιανίστας με κυκλική συχνότητα
εκτελεί, την εξόδιο ακολουθία
Δεν αφήνει κηδεία για κηδεία

Βαγγέλης Αλεξόπουλος, «Αργά το βράδυ στη μεζονέτα του Μινώταυρου»

Τα σκαλοπάτια της εσωτερικής
μπετονένιας σκάλας, με την
ξύλινη επένδυση

Ανεβαίνει κάθε βράδυ
ο Μινώταυρος αγκομαχώντας

Βαγγέλης Αλεξόπουλος, «Παράξενες νύχτες»

Κάποιες νύχτες, όταν
κοιτάζομαι στον καθρέφτη,
βλέπω μυρωδιές και φτερά
πολλά φτερά -εντόμων-
που ανοιγοκλείνουν
με απίστευτη ταχύτητα
και λέξεις εμφανίζονται

Βαγγέλης Αλεξόπουλος, «Η αληθινή ιστορία σχετικά με το κοριτσάκι και τα σπίρτα»

Στίχος λέει είναι:
«αράδα έντυπου κειμένου».
Εγώ σου λέω:
είναι παλμός εντατικής
βρογχόσπασμος ασθματικής σειρήνας.

Κυρίως είναι: