Γιολάντα Πέγκλη, «Όπιο σε συχνές δόσεις»

Επιστρέφω στα καθέκαστά μου.
Ας παραδεχτώ πως η ώρα
που δηλώνεις ανεξαρτησία απ' τις προϋποθέσεις
συμπίπτει με την ώρα που σκληραίνει η καρδιά
που αδιαφορείς με ποιους όρους παίρνεις μέρος
στο παιχνίδι. Θα μεσολαβήσει αγρυπνία
ώσπου να ξεπαγώσει το αίμα μου

Γιολάντα Πέγκλη, «Λεμονάδα χωρίς ζάχαρη»

Σαν να τρώω τη σούπα μου στη τζαμαρία
κι όπου να 'ναι πέφτει η πέτρα
πέφτουν γυαλιά στο πιάτο
υπάρχει μέσα στη στιγμή ο κύκλος που κλείνει
κι ο κύκλος που γεννά άλλον κύκλο.
Γιατί αν η φασαρία γίνεται
απ' αυτόν που διασχίζει τη ζωή μου για να κόψει το νήμα

Γιολάντα Πέγκλη, «Αγκάθι το αμάραντο»

Κίτρινο και όχι κίτρινο
του κυδωνιού να πούμε
που ποτέ δεν το ’χεις σίγουρο
έτσι που μόλις ακουμπήσει σαπίζει
ή που φωνή φαρμάκι αφήνει ο Σεπτέμβρης
«μέμνησο!» και γλιστράει
απ’ την αγία υπομονή

Γιολάντα Πέγκλη, «Χαρά αγάπης»

Όχι άλλα λόγια, μη μιλάς
εμπιστεύσου σε ότι μαντεύεις
αυτό το χαρίζω
αυτό το επιστρέφω
αυτό το λησμονώ
δεν είναι πια κρύα η κάμαρά μου.
Αιώνες απ' τη ζωή μου υπόσχομαι

Γιολάντα Πέγκλη, «Φεβρουάριος»

Πρώτη φορά δε γύρισε το μεσημέρι
πρώτη φορά το βράδυ δε γύρισε
βάζω κατά νου μην τον περίμενε έξω από το σχολειό
ο Βάρναλης ο Παπατσώνης
η Μαρία Ράλλη ο Κοντόπουλος μη τον περίμεναν
δεν μπορώ να εξηγήσω τέτοια αργοπορία
κάπου θα ξεχάστηκαν απαγγέλλοντας ποιήματα

Γιολάντα Πέγκλη, «Κοινωνικά»

Το συμβούλιο είχε επιτυχία. Αποφασίσαμε
πως οι μέρες θα πρέπει να είναι ανώνυμες
το εορτολόγιο υπόθεση αυστηρά προσωπική
οι ώρες να μετρούν από κτίσεως Ρώμης
ή από ελεύσεως ενός θεού.
Έτσι αδειάσαμε τα συρτάρια μας
απ' την επανάληψη αιτημάτων και διαψεύσεων

Γιολάντα Πέγκλη, «Το Οδοιπορικό»

Έπαψα να προσεύχομαι. Έχω σωθεί.
Έπαψα ν’ αγαπώ
μέσα απ’ το σώμα μου έχω περάσει.
Είμαι το παιδί που δεν άντεξε
το ερήμωνε η ευρυχωρία, θα διηγούνται.
Όταν μεγάλωσε έβρισκε
πως μοιάζει ο έρωτας με πανικό.

Γιολάντα Πέγκλη, «Εκείνοι μιλημένοι, εγώ αμίλητη»

Πού λοιπόν, σε ποια γωνιά αφύλαχτη.
Σφαγμένη ή σιωπηλή σαν σφαγμένη
πού λοιπόν και πότε.
Κι αυτός με το αλαλάζον κρανίο
στο κρανίο μου
ο ξένος αυτός, τι.
Τι κι ως πού ο ξένος αυτός.

Γιολάντα Πέγκλη, «Βαθιά ζωή»

Επιστρέφω στο σώμα μου
μέσα από μεγάλες πλατείες
επιστρέφω στο πρόσωπό μου
μέσα από αναστεναγμό.
Έτσι όπως είναι ακόμα νωπά
τα μαλλιά μου
είναι βυθός

Γιολάντα Πέγκλη, «Η καταγγελία»

Ωραία λόγια ωραία λόγια
χέρια που τα κρατάτε
που τ’ αποκλείετε όλα –
Ακούστε: με ντύνουν
οι ασβεστωμένοι τοίχοι δεν με ζεσταίνουν.
Όταν διψώ για προστασία
καταδύομαι με κρατημένη ανάσα

Γιολάντα Πέγκλη, «Το Αλλοθι»

Πού βρισκόσαστε το τελευταίο
εικοσιτετράωρο; Πού βρισκόσαστε
την πρώτη μέρα της ζωής σας;
Οι καιροί αλλάζουν, οι αιμοδότες
αποσυνδέουν τις φλέβες τους
απ' τα τηλεφωνικά καλώδια
οι δρόμοι μονής κατευθύνσεως αποξενώνουν

Γιολάντα Πέγκλη, «Ακούστε:»

Δεν ανοίγω δεν ανοίγω
πίσω απ’ την πόρτα φίλος
πίσω απ’ την πόρτα παιδί
πίσω απ’ την πόρτα ζητιάνος
πίσω απ’ την πόρτα σκυλί
πίσω απ’ την πόρτα ταχυδρόμος
πίσω απ’ την πόρτα κανείς

Γιολάντα Πέγκλη, «Η μαγεμένη κάμαρα»

Πρόσεξε βιογράφε μην κάνεις και κλάψει
το παιδί που πριν φιλήσει το μαξιλάρι μου
έλειωσε με το φεγγάρι
η πλαϊνή κάμαρα ποτέ δεν ακούμπησε
στον ίδιο τοίχο με την κάμαρά μου
ποτέ χέρι δυνατό
στο χέρι μου δεν ακούμπησε.

Γιολάντα Πέγκλη, «Οι άκυρες προδιαγραφές»

Στις αρτηρίες μου κουβαριάζεται ο χρόνος
περιέχει η μικρή απόσταση την υπέρτατη διαδρομή
και τι χαιρετισμούς από Παρίσια, με γέλασαν
δε μ’ έμαθαν ν’ αντεπεξέρχομαι στον έρημο τόπο
και πως δώδεκα κοφίνια άδεια
σημαίνει δώδεκα κοφίνια άδεια
στη ζωη δεν γίνονται θαύματα.

Γιολάντα Πέγκλη, «Λέηζερ»

Και τι που σωπαίνεις σα θεός
τι που σαν άγγελος μού παίρνεις την ψυχή μου
νυχτώνει και πάνω στη μικρή οθόνη
με λέηζερ σε διαλύω στα καθέκαστά σου
στο μπλε σε χάνω
λιποθυμώ στο κίτρινο
όταν το ρεύμα με τινάζει