Πάμπλο Νερούδα (Pablo Neruda), «Ωδή στο κρεμμύδι»

Απλόχερα
προσφέρεις
της φρεσκάδας σου τη σφαίρα
παρανάλωμα να γίνει
στο τηγάνι,
και στη φλόγα το λαδιού
τα κρυστάλλινα κομμάτια σου

Πάμπλο Νερούδα (Pablo Neruda), «Το Βιβλίο των Ερωτήσεων»

I
Γιατί τὰ μεγάλα ἀεροπλάνα
δὲν ϐγαίνουν ϐόλτα μὲ τὰ παιδάκια τους;
Ποιό εἶναι κεῖνο τὸ κίτρινο πουλὶ
ποὺ γέμει τὴ ϕωλιά του μὲ λεμόνια;
Γιατί δὲν δείχνουν στὰ ἑλικόπτερα
πῶς νὰ μαζεύουν μέλι ἀπ’ τὸν ἥλιο;
Ποῦ ἐγκατέλειψε ἡ πανσέληνος
τὴ σάκα τῆς νύχτας μὲ τὸ ἀλεύρι;

Πάμπλο Νερούδα (Pablo Neruda), «'Αφησε λεύτερα τα χέρια μου..»

Αφησε λεύτερα τα χέρια μου
και την καρδιά μου, άφησε λεύτερη!
'Αφησε τα δάχτυλά μου να τρέξουν
στους δρόμους του κορμιού σου.
Το πάθος - αίμα, φωτιά, φιλιά -
με ανάβει με τρεμουλιαστές φλόγες.
Αλλά εσύ δεν ξέρεις τι είναι τούτο!

Πάμπλο Νερούδα (Pablo Neruda), «Σονέτο 8»

Αν δε τύχαινε να χεις μάτια με χρώμα φεγγαριού
με χρώμα μέρας όλο δουλειά ,φωτιά και χώμα,
και δεμένη τ'αγέρα τη σβελτοσύνη να' χεις,
αν δε τύχαινε να' σαι κεχριμπαριού βδομάδα,

Πάμπλο Νερούδα (Pablo Neruda), «Ο Θάνατος»

Ξαναγεννήθηκα πολλές φορές από το βάθος

σβησμένων άστρων, ενώνοντας ξανά την κλωστή

από τις αιωνιότητες που πλήθυνα με τα χέρια μου,

και τώρα θα πεθάνω, χωρίς άλλο τίποτα παρά μονάχα χώμα

πάνω απ’ το σώμα μου, προορισμένος να ’μαι χώμα.

Πάμπλο Νερούδα (Pablo Neruda), «Ίσως η απουσία είναι παρουσία..»

‘Ισως η απουσία σου είναι παρουσία, χωρίς εσύ να είσαι,
χωρίς εσύ να πας να κόψεις το μεσημέρι
σαν ένα γαλάζιο λουλούδι, χωρίς εσύ να περπατάς
πιο αργά ανάμεσα στην ομίχλη και στους πλίνθους,
χωρίς εκείνο το φως που κρατάς στο χέρι

Πάμπλο Νερούδα (Pablo Neruda), «Γέρνοντας τα απογεύματα»

Γέρνοντας τα απογεύματα
καταριέμαι τα θλιβερά δίχτυα μου
στα μάτια σου που θυμίζουν ωκεανό.
Εκεί, στη μεγαλύτερη φλόγα
η μοναξιά μου μεγαλώνει

Πάμπλο Νερούδα (Pablo Neruda), «Πάει η πόλη…»

Πώς πηγαίνει το ρολόι χωρίς να βιάζεται
τρώγοντας με τέτοια σιγουριά τα χρόνια;
οι μέρες είναι μικρά περαστικά σταφύλια,
οι μήνες ξεθωριάζουνε ξεκρεμασμένοι

Πάμπλο Νερούδα (Pablo Neruda), «Το μεγάλο τραπεζομάντιλο»

Όταν φωνάξαν για φαΐ,
ορμήσαν οι τύραννοι
και οι περαστικές κοκότες τους,
και ήταν ωραίο να τις βλέπεις να περνάνε

Βιογραφία: Πάμπλο Νερούδα (Pablo Neruda), (1904-1973)

 Ο Πάμπλο Νερούδα, φιλολογικό ψευδώνυμο του Νεφταλί Ρικάρδο Ρέγιες Μπασοάλτο (12 Ιουλίου 1904-23 Σεπτεμβρίου 1973) ήταν Χιλιανός συγγραφέας και ποιητής. Θεωρείται ο σημαντικότερος ποιητής του 20ού αιώνα στη Λατινική Αμερική. Του απονεμήθηκε το 1971 το Νόμπελ Λογοτεχνίας, γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις λόγω της πολιτικής του

Πάμπλο Νερούδα (Pablo Neruda), «Το κλεμμένο κλαδί»

Στη νύχτα θα μπούμε
για να κλέψουμε ένα κλαδί ανθισμένο.

Θα περάσουμε τον τοίχο,
στον ερεβώδη ξένο κήπο,

Πάμπλο Νερούδα (Pablo Neruda), «Απέραντη»

Βλέπεις αυτά τα χέρια; Έχουν μετρήσει
τη γη, έχουν ξεχωρίσει
τα ορυκτά από τα δημητριακά,
έχουν κάνει ειρήνη και πόλεμο,

Πάμπλο Νερούδα (Pablo Neruda), «Ερωτικό»

Σκύβω εκεί κάθε βράδυ
και αμολάω τα παραπονεμένα δίχτυα μου
στα ωκεάνεια μάτια σου..

Εκεί απλώνεται και εκεί φουντώνει με φλόγες πανύψηλες

Πάμπλο Νερούδα (Pablo Neruda), «Να σωπαίνεις»

 Τώρα θα μετρήσουμε δώδεκα
και θα μείνουμε όλοι ακίνητοι.

Για μια φορά πάνω στη γη
ας μη μιλήσουμε σε καμιά γλώσσα,

Πάμπλο Νερούδα (Pablo Neruda), «Ζητάω σιωπή»

 Τώρα να μ' αφήνατε ήσυχον
τώρα συνηθίστε χωρίς εμένα.

Τώρα θα κλείσω τα μάτια μου.

Πάμπλο Νερούδα (Pablo Neruda), «Μαγιάτικος μουσώνας»

Ο άνεμος της εποχής ο πράσινος, ο πρασινάνεμος,

ζαλωμένος χώρο και ύδατα, επαΐων δε σ’ όλες τις ατυχίες,

το πένθιμο ξεδιπλώνει φουριόζος δέρμα της σημαίας του,

την αχνή της υπόσταση σα δεκαρούλα εκπτύσσει ελεημοσύνης:

Πάμπλο Νερούδα (Pablo Neruda), «Για ν’ ακούς μόνο εμένα»

Για ν’ ακούς μόνο εμένα
τρυφερεύουν ώρες ώρες
τα λόγια μου
και γίνονται σαν τις πατημασιές των γλάρων

Πάμπλο Νερούδα (Pablo Neruda), «To όνειρο»

Περπάταγα στην αμμουδιά
κι αποφάσισα να σ’ αφήσω.

Πατούσα μια μαύρη λάσπη που τρεμούλιαζε,
κι όπως βούλιαζα και ξανάβγαινα

Πάμπλο Νερούδα (Pablo Neruda), «Ηράκλειτος»

 Το δεύτερο μισοσκόταδο.
Η νύχτα που βαθαίνει μες στον ύπνο
Η κάθαρση κι η λησμονιά.
Το πρώτο μισοσκόταδο.

Πάμπλο Νερούδα (Pablo Neruda), «Απουσία»

Σε έχω μετά βίας αφήσει,
είσαι μέσα μου, κρυσταλλένια,
ή τρέμοντας,
ή με ανησυχία, πληγωμένη από μένα,