Ιωάννα Λιούτσια, «Ευαισθησίες τελευταίου τύπου»

Ξαφνικά μια μέρα άρχισα να φοβάμαι τον θάνατο.
Έγινε εντελώς ξαφνικά.
Φορούσα μαύρο πουκάμισο με δαντέλα στα μανίκια και μαύρο παντελόνι.
Μου είπαν πως σκοτώθηκε μια φίλη μου. Τροχαίο. Έφταιγε.
Πέρασα τον δρόμο.

Τα μαύρα μου μποτάκια έγιναν λουστρίν απ’ την βροχή.

Ιωάννα Λιούτσια, «Άκουσα τον ήλιο του φιλιού σου..»

Άκουσα τον ήλιο του φιλιού σου
κι έκλαψα.
Κι ήρθαν οι στεναγμοί να με διακόψουν.
Κι οι πίκρες της ζωής ήρθαν, ζωγράφισαν
με χρώματα ανάγλυφα
το πρόσωπό μου.
Αν η ζωή είναι λαβύρινθος,

Ιωάννα Λιούτσια, «Μικρό μου όνομα, Σαλονίκη μου»

Νιώθω σαν τα κορίτσια του Κόλια.
Για τα αγόρια είμαι
η πόλη μου.
Πάντοτε δεύτερη, ανοιχτή
ταυτόσημη με την αναμονή
κάποτε ιδανική σαν την επιστροφή
από κοντά δική τους

Ιωάννα Λιούτσια, «Ο Θεριστής»

 Μα πόσες φορεσιές αλλάζει στα μάτια σου ο χρόνος
για να μην σε γνωρίζω,
πόσα πουκάμισα φιδιών και λέπια
κρέμονται από το δέρμα σου
να ξεγελάσουν την αφή μου,
τι άρωμα αγγελικής σκορπάς
για να ξεχάσω τ' όνομά σου,
και πόσο μαύρο είναι το μελάνι των χειλιών σου

Ιωάννα Λιούτσια, «Αύγουστος»

Ας υποθέσουμε πως επιπλέουμε ανάσκελα στη θάλασσα
και πως κρατάμε τα μάτια μας κλειστά,
σαν τον Χριστό την ώρα της ανατομίας.

Ας φανταστούμε, τώρα, ότι τ’ ανοίγουμε με προσοχή
– να μην ταράξει το βλεφάρισμα την ηρεμία του νερού –
κι ότι κοιτάμε ευθεία από πάνω μας, τον ουρανό.

Ιωάννα Λιούτσια, «Χαρταετός»

Μπορεί να μην ξέρω ποια είμαι
ν’ αναζητώ τον εαυτό μου
ανάμεσα στα σύννεφα και στα πουλιά
– σίγουρα πάντως κάπου στον ουρανό –
Μπορεί να τραγουδάω μόνη μου στους δρόμους
τραγούδια που δεν λένε τίποτα
κι έπειτα να βουβαίνομαι δια παντός
– απάντηση δεν έχω για το πού πηγαίνω –

Ιωάννα Λιούτσια, «Το Αντιδραστικό Κορδόνι»

Το Αντιδραστικό Κορδόνι που λύνεται συνέχεια
είναι το μόνο αντιδραστικό στοιχείο πάνω μου.

Ντύνομαι κόκκινα.
Κόκκινο της φωτιάς, της επανάστασης, του δαίμονα.
Αλλά δεν αντιδρώ.

Ιωάννα Λιούτσια, «Θεσσαλονίκη»

δεν είναι πόλη πια αυτή
κουφάρι είναι
κάθε γωνιά και μια πληγή
στάζει αίμα και πύον από παντού
πέτσες που κρέμονται
δέρμα που επουλώνεται
κι εμείς
παράσιτα πατάμε πάνω και το ξύνουμε

Ιωάννα Λιούτσια, «Μόνο για το φεγγάρι είμαστε»

 Θέλω να φύγω από εδώ.
Αφού ποτέ δεν θα 'ρθει η ευτυχία.
Κι ό,τι νόμιζα πως ήρθε, με κορόιδεψε.
Όλοι με πουλάνε.
Αλλάζουν τα γούστα τους.
Θέλουν ν' αλλάξουν και τα δικά μου.
Μα πόσο ίδιοι είναι όλοι;

Ιωάννα Λιούτσια, «Επανάληψη»

Απόψε θυμήθηκα εκείνο τ' απόγευμα
που μ' είχες πει πως όλη μέρα ταξιδεύοντας στο τρένο
γύριζε στο μυαλό σου η ιδέα
να με κάνεις γυναίκα σου.
Μου το 'πες στο τηλέφωνο.

Έφυγα για  το μάθημα χορού.
Πετούσα.

Ιωάννα Λιούτσια, «Μικροί Ιππότες»

Χθες βράδυ συνάντησα στο πάρκο ένα σαλιγκάρι.
Παραλίγο να το πατήσω.
Τελικά κάθησα και το παρατηρούσα.
Τι μικρή ζωή να κάνει μες σ’ αυτό το μικρό καβούκι
μες σ’ αυτό το τεράστιο πάρκο
μες σ’ αυτήν την τεράστια πόλη
μες σ’ αυτόν τον τεράστιο κόσμο.
Η μύτη μου μούδιασε από συγκίνηση.

Ιωάννα Λιούτσια, «Όλα με δόσεις»

Τα φιλάκια χωρίς κουκούτσια
οι έρωτες δίχως μέλλον
το γάλα από σόγια
γιαούρτια με 0%
coctails χωρίς αλκοόλ

Ιωάννα Λιούτσια, «Λημνία Γη»

Πώς περιγράφεται με μία λέξη
αυτό που νιώθεις όταν το πλοίο τρέμει κάτω απ’ τα πόδια σου
και με την καταβύθιση της άγκυρας
βαθαίνει κι η ψυχή σου και βυθίζεται
βυθίζεται ολοένα

Ιωάννα Λιούτσια, «Άσκηση σε δοσμένο θέμα»

Θα ‘θελα να σ’ είχα γνωρίσει
όταν ακόμη πήγαινες σχολείο.
Θα ‘θελα να είχα δει τα μάγουλά σου να κοκκινίζουν
όταν θα γελούσα με τ’ αστεία σου,
να σ’ είχα δει να κρύβεσαι πίσω απ’ την πόρτα
για να περάσω,

Ιωάννα Λιούτσια, «Walking Dead»

Προσπαθώ όλο το βράδυ να γράψω κάτι για σένα,
μα δεν μου βγαίνουν παρά μόνο επικήδειοι.

Και τι μπορείς να γράψεις όταν ζεις;
Όταν τα χέρια σου παγώνουνε στ’ αλήθεια,
όταν τα ρούχα σου τρυπάνε,

Ιωάννα Λιούτσια, «Βυθός»

Ο κάθε άνθρωπος έχει το βυθό του.

Είναι το μέρος εκείνο που νιώθει

περισσότερη σιγουριά για τον εαυτό του,

περισσότερη ασφάλεια.

Εκεί που ο χρόνος σταματάει και

τίποτα δεν είναι αρκετό για να σε κάνει να γυρίσεις πίσω,