Ρομπέρτο Χουαρός (Roberto Juarroz), «Ο περίγυρος ενός πράγματος..»

Ο περίγυρος ενός πράγματος
απορροφά σιγά σιγά το χρώμα και το σχήμα του
και κάποτε το απολυτρώνει
από την ίδια του την παρουσία.

Ανάμεσα στην παρουσία και την απουσία
υπάρχουν πλήθος καταστάσεις ενδιάμεσες.

Ρομπέρτο Χουαρός (Roberto Juarroz), «Η σιωπή είναι ανύπαρκτη..»

Η σιωπή είναι ανύπαρκτη.
Η σκέψη δεν είναι σιωπή,
έν' αντικείμενο δεν είναι σιωπή,
ο θάνατος δεν είναι σιωπή.
Η ύπαρξη δεν είναι σιωπή.

Ρομπέρτο Χουαρός (Roberto Juarroz), «Δεν υπάρχουνε παράδεισοι χαμένοι..»

Δεν υπάρχουνε παράδεισοι χαμένοι.
Ο παράδεισος είναι κάτι που χάνεται καθημερινά,
όπως καθημερινά χάνονται η ζωή,
η αιωνιότητα κι ο έρωτας.
Έτσι επίσης χάνουμε την ηλικία
που, ενώ φαίνεται ν' αυξάνει,
λιγοστεύει κάθε μέρα,

Ρομπέρτο Χουαρός (Roberto Juarroz), «Κάθε λέξη καλεί μιαν άλλη λέξη..»

Κάθε λέξη καλεί μιαν άλλη λέξη.
Κάθε λέξη είν' ένας ρηματικός μαγνήτης,
ένας μεταβλητός πόλος έλξης
που εγκαινιάζει πάντα νέους αστερισμούς.

Μια λέξη είν' ολόκληρη η γλώσσα,
αλλ' είν' επίσης το θεμέλιο

Ρομπέρτο Χουαρός (Roberto Juarroz), «Παντομίμες ίσκιων..»

Παντομίμες ίσκιων.
Γυμναστική μες στο σκοτάδι.
Ακόμα και τα ίδια σου τα χέρια δεν συναντιούνται
και μόνο κατά τύχη βρίσκουν άλλα χέρια
ψαύοντας μες στον ίσκιο
και δίχως να μπορούν ν' αγγίξουν κάτι που να μη σβήνει.

Ρομπέρτο Χουαρός (Roberto Juarroz), «Το μυστήριο βρίσκεται απ 'αυτή την πλευρά του καθρέφτη..»

Το μυστήριο βρίσκεται απ 'αυτή την πλευρά του καθρέφτη.
Από την άλλη του πλευρά τα πάντα υπάρχουν.
Είν' από' κει, για παράδειγμα, που κάποτε προβάλλει ένα χέρι
κομίζοντας μια αναμμένη λάμπα
Για να φωτίσει αυτό που εμείς θαρρούμε ότ' είναι η μέρα.

Ρομπέρτο Χουαρός (Roberto Juarroz), «Καθένας έχει το δικό του κομμάτι χρόνου..»

Καθένας έχει
το δικό του κομμάτι χρόνου
και το δικό του κομμάτι χώρου,
το δικό του μερδικό ζωής
και το δικό του μερδικό θανάτου.

Κάποτε ωστόσο αλλάζουν τα κομμάτια

Ρομπέρτο Χουαρός (Roberto Juarroz), «Για να διαβάσω αυτό που θέλω να διαβάσω..»

Για να διαβάσω αυτό που θέλω να διαβάσω
Θα ‘πρεπε πρώτα να το γράψω.
Όμως δεν ξέρω να το γράψω.
Κανείς δεν ξέρει να το γράψει.
Πρόκειται άραγε για μια γραφή χαμένη
ή μήπως πρόκειται για μια γραφή μελλοντική;

Ρομπέρτο Χουαρός (Roberto Juarroz), «Συσσωρευμένοι οι ορίζοντες..»

Συσσωρευμένοι οι ορίζοντες
σαν φλούδες αλλεπάλληλες
καρπού που αρνείται να παραδοθεί.
Κάθε τοπίο καλύπτει άλλο τοπίο,
κάθε γραμμή, άλλη γραμμή,
κάθε κόσμος, άλλον κόσμο.
Το ίδιο κι οι ορίζοντες των λέξεων

Ρομπέρτο Χουαρός (Roberto Juarroz), «Ένα αγκάθι στο λαιμό..»

Ένα αγκάθι στο λαιμό
μπορεί ν' αδειάσει τη φωνή.
Ωστόσο η κενή φωνή μιλά επίσης.
Μονάχα η κενή φωνή
μπορεί να πει το ακίνητο άλμα
προς το πουθενά,
το δίχως λέξεις κείμενο,

Ρομπέρτο Χουαρός (Roberto Juarroz), «Μια στρατιά λέξεων..»

Μια στρατιά λέξεων
πασχίζει να πορθήσει τη σιωπή,
αλλά, όπως πάντα, αποτυγχάνει.

Τα πράγματα πασχίζει τότε να στριμώξει,
που κατοικούν μες στη σιωπή,
ωστόσο ούτ' αυτό το καταφέρνει.

Ρομπέρτο Χουαρός (Roberto Juarroz), «Πού είναι ο ίσκιος..»

Πού είναι ο ίσκιος
ενός αντικειμένου που ακουμπά στον τοίχο;
Πού είναι το είδωλο
ενός καθρέπτη που ακουμπά στη νύχτα;
Πού είναι η ζωή
ενός πλάσματος που ακουμπά στον εαυτό του;
Πού είναι η αυτοκρατορία

Ρομπέρτο Χουαρός (Roberto Juarroz), «Να χρησιμοποιείς το χέρι σου για προσκεφάλι..»

Να χρησιμοποιείς το χέρι σου για προσκεφάλι.
Έτσι κάνει ο ουρανός με τα νέφη του,
η γη με τους σβώλους της
και το δέντρο που πέφτει
με το φύλλωμά του.

Ρομπέρτο Χουαρός (Roberto Juarroz), «Δίπλα σε κάθε γραμμή, υπάρχει ένα κενό..»

Δίπλα σε κάθε γραμμή, υπάρχει ένα κενό.
Είναι ο ίσκιος που η γραμμή προβάλλει
ή το υπόδειγμα, που αντιγράφει;
Τι συγκρατεί, εν πάση περιπτώσει, τη γραμμή
και πώς δε χάνεται μες στο κενό;
Κάτω από κάθε χρώμα, υπάρχει ένα κενό.
Κάθε χρώμα είναι η γέννηση μιας αβύσσου

Ρομπέρτο Χουαρός (Roberto Juarroz), «Απόμακροι μαθητευόμενοι..»

Απόμακροι μαθητευόμενοι
του εγγύτατου,
ειδήμονες του ρόδου
που δεν μπορούν να μυρίσουν,
ζώντες μιας ζωής
που αναλίσκεται βιούμενη,
εκτοξευτές διχτυού

Ρομπέρτο Χουαρός (Roberto Juarroz), «Ονειρεύτηκα ένα χειρόγραφο..»

Ονειρεύτηκα ένα χειρόγραφο
όπου οι στίχοι σβήναν ένας ένας.
Ονειρεύτηκα κι αυτούς που το 'γραψαν
- ένας τους ήμουνα εγώ-
και σβήνανε κι αυτοί ένας ένας.
Στο ξύπνημα

Ρομπέρτο Χουαρός (Roberto Juarroz), «Έχω ένα μαύρο πουλί..»

Έχω ένα μαύρο πουλί
για να πετά τη νύχτα.
Και για να πετά τη μέρα
έχω ένα κενό πουλί.
Ωστόσο ανακάλυψα
ότι συμφώνησαν τα δυο τους
στην ίδια φωλιά, στην ίδια μοναξιά

Ρομπέρτο Χουαρός (Roberto Juarroz), «Η αίσθηση ότι αλλού θα έπρεπε να βρίσκομαι..»

Η αίσθηση ότι αλλού θα έπρεπε να βρίσκομαι
ποτέ δε με εγκαταλείπει,
ακόμα κι όταν πουθενά δε βρίσκομαι.

Και ξέρω πως η αίσθηση αυτή δεν θα με εγκατέλειπε
ακόμα κι αν βρισκόμουνα σ' συτό τ' αλλού,
που κανένας δεν το έχει εντοπίσει,

Ρομπέρτο Χουαρός (Roberto Juarroz), «Κάθε που μπαίνω μες στη νύχτα..»

Κάθε που μπαίνω μες στη νύχτα
νιώθω πως είναι πολλαπλή η είσοδός μου,
όχι μονάχα επειδή προστρέχουν όλα μου τα πρόσωπα,
μα κι επειδή με υποδέχονται
της νύχτας όλα τα κομμάτια.

Ρομπέρτο Χουαρός (Roberto Juarroz), «Ο ύπνος είν' ένας άλλος τρόπος σκέψης..»

Ο ύπνος είν' ένας άλλος τρόπος σκέψης.
Η σκέψη, ένας άλλος τρόπος ονείρου.
Το όνειρο, ένας άλλος τρόπος ανυπαρξίας.
Η ανυπαρξία, ένας άλλος τρόπος ύπαρξης.
Ο τροχός γυρίζει αδιάκοπα.
Οι δρόμοι τυλίγονται
γύρω από τον τροχό