Ρομπέρτο Χουαρός (Roberto Juarroz), «Απόμακροι μαθητευόμενοι..»

Απόμακροι μαθητευόμενοι
του εγγύτατου,
ειδήμονες του ρόδου
που δεν μπορούν να μυρίσουν,
ζώντες μιας ζωής
που αναλίσκεται βιούμενη,
εκτοξευτές διχτυού
που επιστρέφει και τους συλλαμβάνει,
ταξιδευτές μια αποστάσεως που δεν υπάρχει.
Προς τι το ξεκίνημα
εάν τα πάντα αρχίζουν
εκεί που τελειώνουν;
Προς τι το άνοιγμα της πόρτας
ή προς τι το κλείσιμο
αφού υπάρχει πάντα κάτι ακίνητο στη θέση της,
μια ζώνη αδιαπέραστη
που δεν αλλάζει με το άνοιγμα ή το κλείσιμο;
Υπάρχουν τάχα και τροχοί με πεπρωμένο την ακινησία,
νερό που 'ναι γραφτό να μη μουσκεύει,
άνεμοι που δεν έχουν για σκοπό το φύσημα,
φωτιά που δεν μπορεί να κάψει;
Εάν το ύψιστο συνίσταται
στο μα μην είμαστε αυτό που είμαστε,
σε ποιο μοναδικό διάστημα
πρέπει να χωριστούμε απ' τον εαυτό μας;

~
Συλλογή «Κατακόρυφη ποίηση», μτφρ: Αργύρης Χιόνης, εκδ. Τα τραμάκια, 1997

Ευχαριστώ την κ. Αγγελική Κ. που μου έστειλε το ποίημα

Ο  Ρομπέρτο  Χουαρόθ  γεννήθηκε  το  1925 στο  Κορονέλ  Ντορέγκο έξω  από  το Μπουένος Άιρες. Σπούδασε   βιβλιοθηκονομία  και  επιστήμες  της  Πληροφορικής  και ειδικεύτηκε στη Σορβόνη. Θεωρείται ως ένας από τους   σημαντικότερους   ποιητές της Αργεντινής. Ήταν πανεπιστημιακός καθηγητής για πάνω από τριάντα χρόνια και μέλος της  Ακαδημίας των Γραμμάτων της χώρας του. Βραβεύτηκε με διεθνή βραβεία με σημαντικότερο το βραβείο της Διεθνούς Μπιενάλε Ποίησης της Λιέγης το 1992. Πέθανε στο Μπουένος Άιρες το 1995.

~

Ένα αφιέρωμα στον Αργεντίνο ποιητή, Ρομπέρτο Χουαρός (1925-1995)
Εισαγωγή, μετάφραση, επιλογή: Έλενα Σταγκουράκη

Στo παρόν αφιέρωμα στον Αργεντίνο ποιητή και πανεπιστημιακό, Ρομπέρτο Χουαρός, προτιμήσαμε, αντί να γράψουμε εμείς λίγα λόγια για τη ζωή του, ν’ αφήσουμε τον ίδιο τον ποιητή να μας μιλήσει γι’ αυτήν, ώστε ν’ ακουστεί καθαρότερη η φωνή του. Ας τον ακούσουμε λοιπόν: