Μαριγώ Αλεξοπούλου, «Λυπηρό»

Η Αγία Μαγδαληνή
έχει μάτια πρησμένα απ’ το κλάμα.
Έξυσε την αγιογραφία
και βγήκε και περπάτησε στο δρόμο.
Το μαρτύριο είναι αποκλειστικά δικό της.
Νιώθει τα δάχτυλά της,
κινεί το σώμα της, αναπνέει,

Μαριγώ Αλεξοπούλου, «Συνάντηση»

'Απ' όλες τις  φορές
καμιά δεν είναι η ίδια,
τίποτε δεν επαναλαμβάνεται
κι όλα είναι μια συνέχεια.

'Απ' το πρωί μέχρι το βράδυ
φροντίζεις τις σωστές αναλογίες

Μαριγώ Αλεξοπούλου, «Ποια μέρα λείπει»

Τη Δευτέρα έρχεσαι
χωρίς η Τρίτη να προμηνύει
την Τετάρτη,
Πέμπτη,
Παρασκευή.
Γιατί άργησες τόσο πολύ
και ήταν σαν να έπεσε

Μαριγώ Αλεξοπούλου, «Να το το φεγγάρι»

Οι ποιητές μιλάνε όλο για φεγγάρια,
μετά χιονίζει,
μετά τίποτε,
το φεγγάρι ξαναγεμίζει,
φοβούνται μην τους σκοτώσει,
μα είναι το φεγγάρι•
το φως μέσα από τη χαραμάδα,

Μαριγώ Αλεξοπούλου, «Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου»

Όπως απλώνεται η Καλαμάτα
σου δείχνω το πιο λαμπερό μονοπάτι.
Στο μεταξύ ο πατέρας με περιμένει
ήσυχος και σκεπτικός
για να με παρηγορήσει.
"Δεν ήρθε ο επισκέπτης, μου λέει,
αλλά εσύ πάντα να θυμάσαι

Μαριγώ Αλεξοπούλου, «Γενέθλια»

Τα βρέφη
έχουν δει εκείνον που λείπει,
τον Χριστό
και τον πονεμένο.

Χωρίς δόντια στην αρχή,
ένα, δύο μετά ξεπροβάλλουν.

Μαριγώ Αλεξοπούλου, «Oriental»

Τα ανατολίτικα δοντάκια σου
και οι ψευτιές σου
με χαϊδεύουν στην πλάτη,
σαν βιετναμέζικο μαλακτικό άρωμα
στη Σαϊγκόν.

Μαριγώ Αλεξοπούλου, «Ο θυμός της Ηλέκτρας»

Η Ηλέκτρα
είχε μέσα της μεγάλο θυμό,
κι έτσι, όταν προσπαθούσε
να του μιλήσει,
δεν του είχε πει ποτέ
πως θα ήταν καλύτερα
να τον είχε σκοτώσει.

Μαριγώ Αλεξοπούλου, «Γράμμα απ'την Παλαιστίνη»

Yadon Haheyal
Ιερουσαλήμ, Aκυβέρνητη πολιτεία

Ήθελα από καιρό
να σου γράψω.
Αλλά δεν ερχόταν η κατάλληλη στιγμή
για να μ'ακούσεις.
Τώρα νομίζω πως το γράμμα μου

Μαριγώ Αλεξοπούλου, «Το φιλί της ζωής»

στον Βλαντιμίρ

Σε άφησα
να εκπνεύσεις
και έμεινα
με την αμφιβολία
πως θα μπορούσα
να σε είχα σώσει.