Ρενέ Σαρ (René Char), «Καλώς ήλθες»

Αχ! Να γυρνούσες στην αταξία, και ο κόσμος στην δική του.
Η ασυμμετρία θυμίζει νιότη.
Τηρεί την τάξη μόνον όταν η κατάσταση επιδεινώνεται.
Τότε μέσα σου θα ποθήσεις το μέλλον, και κάθε σκαλοπάτι της ακατοίκητης σκάλας των καταπιεσμένων δυνατοτήτων, θα σε οδηγήσει στα ύψη με ένα χαρούμενο ίδιο συναίσθημα.
Γιε της ένθερμης ωδής, θα αποκηρύξεις την τεράστια μήτρα.
Τα ηλιοστάσια φυλακίζουν τον διάχυτο πόνο σ΄ένα σκληρό διαμαντένιο κόσμημα.

Ρενέ Σαρ (René Char), «Δαίδαλος»

Σκάβε! πρόσταζε η σκαπάνη.
Σφάζε! ξανάλεγε το μαχαίρι.
Και μου ξερίζωναν τη μνήμη
Κι εβασάνιζαν το χάος μου.

Όσοι με είχανε αγαπήσει.
Μετά σιχαθεί, και πιο μετά ξεχάσει,
Έγερναν τώρα και πάλι πάνω μου.
Κάποιοι έκλαιγαν, κάποιοι άλλοι ήσαν ευτυχείς.

Ρενέ Σαρ (René Char), «Νίκη αστραπή»

Το πουλί ραμφίζει τη γη,
Το φίδι σπέρνει,
Ο θάνατος βελτιωμένος
Χειροκροτεί τη σοδιά.

Ο Πλούτων εν τοις ουρανοίς!

Ρενέ Σαρ (René Char), «Αποκλίσεις»

Το άλογο με το κεφάλι του στενόμακρο
Έχει πια αχρηστέψει τον εχθρό του.
Ο ποιητής με τις αργόσχολες φτέρνες
Διαθέτει σοβαρότερους ζέφυρους
Απ' όσους κυλούν στη φωνή του.
Ξαναφυτρώνει η ρημαγμένη γη
Και ας την πληγώνει κάποιο σίδερο ακατάπαυστα.