Τσέζαρε Παβέζε (Cesare Pavese), «Τα πρωινά περνούνε φωτεινά και έρημα»

Τα πρωινά περνούνε φωτεινά και έρημα.
Έτσι κάποτε άνοιγαν τα δικά σου μάτια.
Το πρωινό κυλούσε αργά, σαν μια θάλασσα
γεμάτη φως που λιμνάζει. Το πρωινό σιωπούσε.
Μόνο ο αχός της ανάσας σου ακουγόταν.

Τσέζαρε Παβέζε (Cesare Pavese), «Έρωτας είσαι κι εσύ»

Έρωτας είσαι κι εσύ.
Από αίμα είσαι και χώμα
όπως και οι άλλοι. Περπατάς
σαν να μη λες ν’ αφήσεις
του σπιτιού σου την πόρτα.

Τσέζαρε Παβέζε (Cesare Pavese), «Οι γάτες θα το ξέρουν»

Ακόμα θα πέφτει η βροχή
Στα γλυκά σου λιθόστρωτα
Μια σιγανή βροχή
Σαν φύσημα ή σαν βηματισμός.
Ακόμα η αύρα κι η αυγή

Τσέζαρε Παβέζε (Cesare Pavese), «Γυναίκες του πάθους»

Οι κοπέλες το γλυκοχάραμα , κατεβαίνουν στο νερό
όταν η θάλασσα απλωμένη ησυχάζει. Στο δάσος
το κάθε φύλο ανασκιρτά ενώ δισταχτικές προβάλλουν
πάνω στην αμμουδιά και κάθονται στην ακρογιαλιά. Ο αφρός
κάνει τα δικά του ζωηρά παιχνίδια.

Τσέζαρε Παβέζε (Cesare Pavese), «Τελευταίο μπλουζ, για να διαβαστεί κάποια μέρα»

Ήταν μόνο ένα φλέρτ,
το 'ξερες αυτό -
κάποιος πληγώθηκε
εδώ και καιρό.

Τσέζαρε Παβέζε (Cesare Pavese), «Το πρωί γυρίζεις πάντα»

 Η πρώτη αχτίδα της αυγής

ανασαίνει με το στόμα σου
στο βάθος των έρημων δρόμων.
Γκρίζο φως τα μάτια σου

Τσέζαρε Παβέζε (Cesare Pavese), «Στην C. από τον C.»

 Εσύ,
διάστικτο χαμόγελο
στα παγωμένα χιόνια-
μαρτιάτικε αέρα
μπαλέτο κλαδιών

Τσέζαρε Παβέζε (Cesare Pavese), «Τη νύχτα που κοιμήθηκες»

Ακόμα κι η νύχτα σου μοιάζει,
η μακρινή νύχτα που κλαίει
βουβά , βαθιά στην καρδιά,
και τ΄ άστρα περνούν κουρασμένα .
Κάποιο μάγουλο αγγίζει άλλο μάγουλο -

Τσέζαρε Παβέζε (Cesare Pavese), «Το θλιμμένο κρασί»

Το δύσκολο είναι να την αράξεις στη γωνίτσα σου δίχως να σε προσέξουν.
Τα υπόλοιπα έρχονται μόνα τους. Τρεις γουλίτσες
και σου ξανάρχεται η όρεξη να χάνεσαι στις σκέψεις σου.
Ορθώνεται ένα μακρινό κύμα με ξεχασμένους ψιθύρους,
τα πάντα θολώνουν, και είναι σαν θαύμα

Τσέζαρε Παβέζε (Cesare Pavese), «Ο θάνατος θα ‘ρθει»

Ο θάνατος θά 'ρθει και θα 'χει τα μάτια σου —
αυτός ο θάνατος που μας συντροφεύει
απ' το πρωί ως το βράδυ, άγρυπνος,
κρυφός, σαν μια παλιά τύψη
ή μια παράλογη συνήθεια. Τα μάτια σου

Τσέζαρε Παβέζε (Cesare Pavese), «Η επιθυμία με καίει»

Η επιθυμία με καίει
Η επιθυμία για όμορφα πράγματα
που είδα αλλά δεν έζησα.
Η επιθυμία με καίει
και βασιλεύει παθιασμένη και μόνη