Ελένη Βελέντζα, «Απύθμενα μακρυά»

Κάτι απύθμενα μακρυά από μένα
Συμβαίνει τα φθινόπωρα
Κι είν’η γενέθλια πράξη μιας απουσίας
Εσώτερης.

Κάτι απύθμενα μακρυά μου
Και πάλι θα επωμισθεί την προσδοκία

Ελένη Βελέντζα, «Το φίλημα του ήλιου»

Στάχυ βαθύ μου
Πυκνωμένο

Αγάπη μου

Τόσο απαλά η αφή
Να υφίσταται
Το ίδιο της το χάδι

Ελένη Βελέντζα, «Ζάρακες»

Ὁδηγοῦσα κατὰ τὸ μέρος τῶν βράχων.
Δὲν ἤμουν μόνη,
μὰ δὲν πειράζει πιά.

Ξέραινε ὁ τοπος τὸν ἄνεμο
κι ὁ ἄνεμος τὸν τόπο πιὸ πολύ.

Ελένη Βελέντζα, «Είσαι»

Είσαι ένα βράδυ
ανέμου

Που φέρνει άμμο
στα κατώφλια των σπιτιών

Σ’εκείνη την

Ελένη Βελέντζα, «Γαία»

Έπιασα κι άνοιξα
Με βρώμικα τα χέρια μου, από το ράφι
Τα ποίματά σου.

Μονάχα μια στιγμή στην διάθεσή μου.

Θέλω στη γη

Ελένη Βελέντζα, «Οι ξένοι»

Εισδύω σε ασύλητο κενό.

Πώς νιώθουν ξένοι οι άνθρωποι
Όταν μια πόρτα ανοίξει, και ριχτούν
Μες στ’όνομά τους.

Όταν ζητήσεις την γενιά τους να σου πουν,
Κι εκείνη ζει στους κέδρους.

Ελένη Βελέντζα, «Η πειθώ της ανθοφορίας»

Από ένα σπόρο μην τολμήσεις να φυτέψεις το λουλούδι,
θα χρειαστεί πολύ
να περιμένεις.

Να το αγοράσεις να έχει ανθίσει
μία τουλάχιστον φορά.

Ελένη Βελέντζα, «Παλινδρόμηση»

Πατώ την άμμο.
Το κύμα,
ερχομός γλυκός.

Παλινδρομεί.

Δεν χάνει ούτε λεπτό,

Ελένη Βελέντζα, «Ελλέιπω»

Ελλείπει ο βυθός από το μπλε της ενατένισης
Κι άκριες του αφρού από χιλιάδες κύματα
Από το φως που τρέμει μες την θάλαττα
η μαρμαρυγή
Κι απ’τη ζωή ο ίσκιος μου.
Τι να ‘ναι αυτό που έρχεται σαν πλημμυρίδα
και ξεσπά και σχίζει τις νεφέλες;

Ελένη Βελέντζα, «Απόψε θα σκοτώσουν τους αγριόχοιρους»

Απόψε θα σκοτώσουν τους αγριόχοιρους
που πάνε και γλυκαίνονται όλοι μαζί
τις νύχτες στο κτήμα με τα σύκα.

Σκέφτηκα, αν θες, λοιπόν
πριν να ’ρθει εκείνη η ώρα για να γίνει το
καρτέρι