Αντρέ Σπιρ (Andre Spire) «Υπάρχει»

Φτωχοί,
Τι έχω να σας πω;
Σας αγαπούσα.
Τα βιβλία μου, Θεέ μου, μου είχαν μιλήσει για σας.
Ήρθα σε σας για να σας φέρω τη δύναμή μου.
Αλλ’ είδα τις στρογγυλές σας πλάτες, τα κυρτά σας γόνατα,
Τα μάτια σας σαν του δαρμένου σκύλου που παραφύλαγαν το χέρι μου.
Τι έχω να σας πω;
Υπάρχει η βαθουλή παλάμη σας μεταξύ μας.

Αντρέ Σπιρ (Andre Spire) «Μόνος»

Είναι πολλοί που με λυπούνται:
‘‘Νάτος – λένε – που παίρνει το μπαστούνι του
και βγαίνει μόνος.
Μας αποφεύγει. Δείτε τι παράξενα είν’ τα μάτια του,
δεν έχει μήτε ένα βιβλίο μαζί. Τάχα τι κάνει;
Είναι κακός; Επαναστάτης; Μην είν’ άρρωστος;’’

Μόνος, όμορφε δρόμε κάτασπρε,
μες στις πλαγιές σου που είναι όλο χορτάρια και λουλούδια,
πάνω στις πέτρες σου που τόσα ξέρουν και διηγούνται.

Αντρέ Σπιρ (Andre Spire) «Ανθρώπινο! πολύ ανθρώπινο!»

Ο πατέρας μου ήξερε λατινικά,
η μητέρα μου έπαιζε πιάνο
κι επήγαινε σ’ επισκέψεις.
Καταλαβαίνεις, μικρή μου,
καταλαβαίνεις;