Βίκυ Δερμάνη, «Ιδού κι εγώ»

Ιδού κι εγώ
με του τοίχου το ρολόι
να χτυπά φθινόπωρο

με πυρετό στο αίμα
κι ανεμώνες κόκκινες
με συννεφιά στα μάτια
και πεινασμένα χέρια

Βίκυ Δερμάνη, «Τιμωρός»

Σε νύχτα μετέωρη ατσάλινος ήρθες
με χέρια ακάνθινα και ματωμένα
φορώντας των νικητών το ένδυμα
γυμνός μέσα σε πανοπλία ηφαίστεια
γυρνώντας το στρόβιλο των νεκρών πηγών
έως τριγμού οστών σφίγγοντας τη μέγγενη
με μάτι αγριεμένο πουλιών τυφλών
φτύνοντας ψυχές εκπορνευμένες

Βίκυ Δερμάνη, «Η των δακρύων γυναίκα»

Ζώο παμφάγο ο πόνος
δρεπάνι που θερίζει
πανούκλα ο πόνος μαύρη

πάνω σε τραπέζι δυσήλιο
πίσω από πόρτες χτισμένες
μέσα σε σπίτι γερασμένο
και γκρεμισμένες μέρες
η των δακρύων γυναίκα

Βίκυ Δερμάνη, «Το Ταξίδι»

Ταξίδι ξεκινά
ανεμπόδιστο
από μάτια χορτάτα ερημιά
ποτίζει αποξηραμένο δέρμα
χαράζει αυλάκια
αψηφά πόρους τρωκτικά
συνθλίβει αγριολίθαρα

Βίκυ Δερμάνη, «Σους βαθύκολπους χάρτες»

Σους βαθύκολπους χάρτες σου
εγώ, η ανονείρευτη
ταξίδεψα πολύ.
Έτσι.
Ιχνογραφώντας βήματα
σε τόπους ανεξήλιους.
Στα μάτια σου.