Ιάκωβος Πολυλάς, «Ερασιτέχνης»

Όταν στα βάθη της νυκτός με περιζώνει
άκρα θαλάσσης, ουρανού και γης ειρήνη,
το πνεύμα, οπού στην ταραχήν του κόσμου σβήνει,
σιγά την μυστικήν ζωήν του ανανεώνει·

των πόθων όλων και παθών αγάλι' οι πόνοι
παύουν, καθώς στον νουν απλώνετ' ευφροσύνη,
ο αιθέρας, οπού αρχήθεν η ψυχή μου κλίνει,

Ιάκωβος Πολυλάς, «Ο μοναχός μου πόθος»

Στις γνώμες τις ανθρώπινες είν’ χωρισμός μεγάλος.
Ένας τη δόξα επιθυμεί,
άλλος τα χρήματα ποθεί,
τη μάθηση ένας άλλος.
 
Ποιος στο χειμώνα αρέσκεται και ποιος στο καλοκαίρι,
ποιος θέλει κόττα ή παππί·
ποιος ασηκώνεται πρωί

Ιάκωβος Πολυλάς, «Μια πρώτη αγάπη»

Απάνω εις την γλυκιά θωριά σου εκείνη
μαγευτική χλωμάδα είναι χυμένη,
στα φρύδια και στα χείλ’ είναι γραμμένη
αγνή της παρθενιάς ταπεινοσύνη.

Ο στοχασμός την κεφαλή σου κλίνει
και η ψυχή σου με σε μονάχα κραίνει,

Ιάκωβος Πολυλάς, «Ωδή. Εις τον θάνατον Διονυσίου Σολωμού»

Ελλάς, τα μαύρα φόρεσε
και κλίνε το κεφάλι!
Το κάλλιο απ’ τα τέκνα σου
στου τάφου την αγκάλη
τ’ άψυχο σώμ’ ανάπαψε,
κι από τους ουρανούς.