Νίκος Κυριακίδης, «Οι πικροί άνθρωποι»

 Οι όμορφοι άνθρωποι
Έχουν το βλέμμα τους λίγο χαμένο.
(Θα το έχετε προσέξει...)
Πηγαίνουν να σκλαβωθούν
Φορώντας πάντα τα καλά τους.
Βγαίνουν το βράδυ με παρέες
Και σιωπούν ή φλυαρούν πολύ.
(Δεν μπορεί να μη το ξέρετε...)

Νίκος Κυριακίδης, «Μοναστηράκι»

‘’Κλέφτης! κούκλας ρούχων!’’
Για να την πουλήσει
Μπορεί να την λατρέψει
Σιωπηλή
Από κάτω άφυλη
Άρα χωρίς απαιτήσεις
Ευθύνες.
‘’Πείτε μου αν τον είδατε στο πρόσωπο’’

Νίκος Κυριακίδης, «Happy End»

Μαγερική με ανία
Τα μάτια θολώνει η ώρα
Δυο συνεταίροι στον δρόμο
Προγραμματίζω για μεθαύριο
Μισώ τις ήττες που ξανάρχονται.
Αϋπνίες με πλοκή:
Πρόσωπα άλλων,
Με φωνές άλλων,

Νίκος Κυριακίδης, «Αγαπούσε»

Αγαπούσε, σπάνια μεν,
αλλά αγαπούσε.
Ποιος νοιάζεται για τη διάρκεια;
Την είδαν στον κήπο·
μιλούσε χωρίς να κινεί τα χείλη
του εξηγούσε τα μπερδέματά της
του έδινε κάποιες απ' τις αγωνίες της
γινόταν πολύ μικρούλα.

Νίκος Κυριακίδης, «Δύσκολα πρωινά»

Το μπακάλικο είχε πάντα ρυθμό.
Ανάμιξη ετερόκλητων
μα πάντα πολύχρωμων πραγμάτων:
Εφημερίδες και γκοφρέτες
οδοντόπαστες κι αλλαντικά
κονσέρβες και κάτι λίγα φρούτα.
Έμοιαζε του έρωτα-
του ένοχου έρωτα που είναι έγχρωμος,

Νίκος Κυριακίδης, «For an old bitch»

For an old bitch gone in the teeth,
For a blotched civilization
Ezra Pound

Τα ξύλινα τείχη,
σπέρμα μάταια χαρισμένο.
Τα πιτσιρίκια,
θυσία σε μια γαλλίδα πόρνη.
Ισότητα

Νίκος Κυριακίδης, «Σαν όνειρο εκδρομής»

Ο ανύπαρκτος επιμένει
συναντήθηκε με κάποιον στο δημόσιο ουρητήριο : ΄΄Κι εσείς.. εδω λοιπόνʼʼ
πρόκειται για αντανακλαστικές κινήσεις
άλλωστε υπό την γη, ο θόρυβος λιγοστεύει.
ʽʼΒέβαια, πρέπει να μπορεί κανείς ν΄αντιμετωπίζει τους γλάρους
είναι τόσοι πολλοί εδω μέσαʼʼ,
ʼʼδεν βαριέστε αγαπητέ, εδω υπάρχουν φυλακισμένοι χρόνια
ελάχιστο ζωτικό χώρο χρειαζόμαστεʼʼ,

Νίκος Κυριακίδης, «Καρναβάλι»

Καρναβάλι γιορτάζουν οι άδικα νεκροί.
Φορούν ενα μαντήλι-σα νύφες-τριγύρω στο κρανίο
και πλησιάζουν τους ζωντανούς.
‘’Χάσαμε λίγο ακόμη κλάμα’’ τους λένε,
‘’και μιαν άνοιξη’’.
Και μετά ανοίγουν τα σκέλια
συνουσιάζονται αχόρταγα,
σαν ίδιοι.

Νίκος Κυριακίδης, «Εψές το βράδυ σε είδα στ' όνειρό μου»

 Φωνή και ούτι
Αμάν!
Βγήκε κι αυτή η ανάσα...
μνήμες την έπνιγαν
πείσματα τη σπρώχναν,
ουλές την ομορφαίναν.
Έρωτες πόνου,
κρυφοί σαν

Νίκος Κυριακίδης, «Κρύωνε..»

Βρέθηκε να φιλιέται με πάθος
μ’ ένα τεράστιο ψάρι.
Με το που εμφανίστηκε μπροστά της
έβγαλε επιθετικά τη γλώσσα
και την έσφιξε στην αγκαλιά του.
Ήταν η λίμνη;
Τα όνειρα υγρασίας που έφτιαχνε;
Ο Ψάρης πάντως δεν εμφανίστηκε-

Νίκος Κυριακίδης, «My Old Flame»

Ήταν γυάλινο.
φουσκωμένο απ’ το φτύμα
πλημμυρισμένο στο αίμα
«Εδώ μέσα δεν μπαίνεις, σε βάζουνε».
Οι γυναίκες είναι τόσο πολύ αθώες
στη μοιχεία τους κυρίως,
εκεί που ξεδιάντροπα
γίνονται μωρά.

Νίκος Κυριακίδης, «Το τρένο»

Το τρένο πάντα μυρίζει
σώματα, για μια ‘’μη αναστρέψιμη’’ διαδικασία
η πορεία δεν είναι ποτέ η ίδια
τα σώματα το νιώθουν: εκρήγνυνται.
Ο πόνος , η προσμονή
με τη μορφή ιδρώτα.
‘’Αγνοούν’’ κάποιοι το σώμα.
Δεν ακούν δεν μυρίζουν δεν γεύονται.

Νίκος Κυριακίδης, «Γωνίες και παύσεις»

 Πετάει
Με τα ταξίδια στα χέρια
Συντροφιά με το γελάκι της
Διαφανής
-Προσοχή στο στόμα της-
Περίεργα τα δάχτυλά της
Πού και πού αρνιέται να πιστέψει
Ρωτάει συχνά

Νίκος Κυριακίδης, «Μια φορά κι έναν καιρό»

«Τι δουλειά κάνεις;»
«Πουλάω… παίρνω τα ΚΤΕΛ και μια βαλίτσα.
Πάντα υπάρχει κάποιο ανοιχτό ξενοδοχείο.
Μένω, μετά μαζεύω παραγγελίες,
φεύγω».
Σ’ ένα καταπράσινο δάσος υπήρχε μια όμορφη αλεπού,
πολύ μικρή για μεζές
πολύ – πολύ μικρή για να μη χορταίνει εύκολα.