Νικόλαος Κάλας, «Η Φαιστό»

Πώς να 'τανε σε μέρες δόξας η Φαιστό;
Προπάντων η Φαιστό – γι` αυτήν ο θαυμασμός μου.
Το ανάκτορο ακόμα πιο επιβλητικό;
Κι εσύ σε λίγα χρόνια δίχως την έξοχη εικόνα του προσώπου σου
πώς θα `σαι;

Επιφανειακή η υπεροχή της τέχνης

Νικόλαος Κάλας, «Λάσπη»

Πάνου σε κόκκινα τριαντάφυλλα πέφτει η βροχή
κι οι σταγόνες είναι μεγάλες – πέφτουν συχνά.
Για να σώσω τα λουλούδια βγάζω όλα τα πέταλα
τα τοποθετώ με πολλή φροντίδα μέσα στις τσέπες μου
και με το `να μου χέρι σφίγγω δυνατά τ` αγκαθωτά κοτσάνια
με το άλλο θωπεύω τ` αγκάθια γιατί σχίζουν το δέρμα.
Το χέρι καλά πληγωμένο σού τείνω.

Νικόλαος Κάλας, «Δε θα φοβόμουν»

Κάθε πρωί ρωτώ τι το δικό μου θα πεθάνει σήμερα
και όσο προχωρεί η ώρα αυξάνουν οι ανησυχίες μου.
Αν τα περασμένα χρόνια αντιμετωπίζοντο με την τωρινή μου γνώση
αν το πέρσι αρχίναγε αύριο
δε θα φοβόμουν τόσο μην μετατραπούν οι ευχές μου σε ανάμνηση.
~
(Οδός Νικήτα Ράντου, Τετράδιο Β΄)

Νικόλαος Κάλας, «Πανεπιστημιακή παράδοση»

Στέκεται φωνή μονότονη
λέει, λέει
τί λέει;
Αυτιά πολλά κάθουνται
άραγες ακούν;
Τί ακούν;
Λέξεις που πέφτουν από ψηλά

ή λοξές ματιές;

Νικόλαος Κάλας, «Μετρώ τα χαμένα»

Μετρώ τα χαμένα – τα ξαναμετρώ.
Τα περσινά, τα προπερσινά,
αυτά που χαθήκανε χτες
τα άλλα – τα απραγματοποίητα.
Δεν τα αθροίζω
ξέρω πως φταίω εγώ –
αυτό δε με προφυλάσσει από την απαγοήτεψη.

Νικόλαος Κάλας, «Αθήνα 1933»

Τώρα που την σιωπή των ρητόρων, των σοφιστών, καταπατούν τέκνα άλλων αστών,
τεύτονες −πατρίκιοι εκπεσμένοι, ήρωες πολλών θανάτων στη Βενετιά−
Άγγλοι ποιητές με ουαλδική μορφή και σκάνδαλα βυρωνικά,
και μεταφέρονται στους στίβους και στα γήπεδά της νίκες αιγυπτιακές και ξένες,
και τακτικοί θαμώνες της ζωής της γενήκανε εκείνα τα παιδιά της Ρωμιοσύνης
που, από χώρες όπου θαυματουργούσεν ο Εφέσιος Μάξιμος,
από τόπους άλλων πίστεων

Νικόλαος Κάλας, «Ξένα δοχεία»

Είπεν ο Φιξ στην Καλλιρρόη: «Εγώ είμαι ο Ιλισσός»
είπεν ο Χίλτον στον Παρθενώνα: «Εγώ είμαι η Ακρόπολη»
είπεν ο Έντισον στην Κουκουβάγια: «Εγώ είμαι το φως»
είπεν η Ελενίτσα στον Μπελαφόντε: «Ο Όμηρός μου εσύ».
Τιμής ένεκεν Νήαρχος θα λέγεται ο Ναύαρχος
και το πλωτό του Τοσίτσα.
Ο Άγνωστος Θεός έγινε σταυρόλεξον.

Δόξα τω λόγω που ο Άρειος Πάγος μένει βράχος

Νικόλαος Κάλας, «Η οσφύς του λαγού η μοναρχική μου αγάπη»

Πρώτοι μας δυνάστες οι Βιτελοβλάχοι
Κόθωνας με Αμυαλία. Μετά
ξέρασεν ο Βόλγας την Αφροδίτην Βρωμάροβνα
που τόκισε τους Γλυκοβούργους με χυλόπιτες
και τους Ρωμιούς με αναθέματα.
Του πετεινού ο γιος αντίς από την Πόλη
πήρε την Ασοφία.

Νικόλαος Κάλας, «Ο Νάρκισσος στην έρημο»

Τρία πρόσωπα σε ένα μόνο!

Πάρα πολλή άμμος για τον ήλιο
Βάζει φωτιά στην τρέλα
Η σκιά της υγρή απλώνεται

Μια καινούργια ρήξη αναγγέλλεται!

Νικόλαος Κάλας, «Στρογγυλή συμφωνία» (αποσπάσματα)

Γυρίζει γυρίζει φριχτά
ο στρογγυλός ο δρόμος
γυρίζουν γυρίζουν φριχτά
στο στρογγυλό το δρόμο
χίλιων ειδών ανθρώποι
μηχανές ποικίλων μορφών
γυρίζουν γυρίζουν σιγά

Νικόλαος Κάλας, «Eπαναστάτης, Μετανάστης, Επαγγέλλομαι»

Αραχνοΰφαντο λόγο πλέκουν στον ουρανό
τ’ ανεμοδαρμένα κλωνάρια της Πενσυλβανίας
στο σχεδιάγραμμά τους διαβάζω το άγνωστον.
Νησιώτης ποτισμένος στο σεληνόφως λιοδέντρων
επαναστάτης, μετανάστης, επαγγέλλομαι
τον ονειροκρίτη. Μελετώ Μάγους
τον van Eyck και τον Bosch, τον Breton

Νικόλαος Κάλας, «Το τριακόσια τριάντα τρία δεν απαντά»

Πλάι στον αριθμό το «οδός Κριεζώτου 2».
Η εν Ισσώ μάχη!
«Δεσποινίς Πυθία δοκιμάσετε πάλι».
«Νικήτα Ράντο, δεν μʼ ακούς;
το τριάντα τρία η πρώτη σου ποιητική δοκιμασία»
το Είκοσι δύο επέστρεψαν οι Έλληνες απʼ την Μικράν Ασία.
Επέστρεφε ώ Ιστορία!

Νικόλαος Κάλας, «O Νικόλας Κάλας για τον Κωνσταντίνο Π. Καβάφη»

Το γαλάζιο του βλέμμα δίνει στο στίχο χρώμα θαλάσσιου ορίζοντος.
Εκεί βαφτισμένα τα λόγια υφαίνουν με χορδές αιολικής άρπας άσματα κύκνεια.
Αγεροδρομούν τα τραγούδια με Ιώνια φυσήματα
φτάνουν στο Βυζάντιο, την εθνική Νικομήδεια.
Στις ακτές της Συρίας πλούσιων εμπόρων πληρώματα λάμνουν.
Συχνά όμως οργίλα κύματα θραύουν τα κατάφορτα αυτά πλοία
και τους βάρβαρους ήχους των κουπιών που διπλώνονται

Νικόλαος Κάλας, «Επανάσταση»

Κλεισμένη στα όνειρά της, στα χέρια μου κλεισμένη
ανασαίνει στην ύπαρξή μου
η ζωή των ωρών ταιριασμένη σε ένα άλλο είδος χρόνου ανακριβή μισά άνισων ωρών κύματα ύπνου
θα πνιγούν ή θα περάσουν!
αφήνοντάς μας απείραχτους
με το όχι τόσο αιθερικό φορτίο των ονείρων

Νικόλαος Κάλας, «Ακρόπολη»

Στο πρώτο πλάνο
ο Παρθενός
ο δηλητηριασμένος με ψυχαρική μελάνη
ο ψεύτικος, ο νεκρός
ο σκοτωμένος με φακό σε πλούσιο χαρτί
από τον Μπουασονά
νεκροθάπτη της Ελλάδας –

Νικόλαος Κάλας, «Προς την αγάπη»

Μόνο μετά, αφού κατενοήθη η ματαιότητα
κάθε καινούργιας προσπάθειας
ο βίος έχει πιθανότητες να γίνει έξοχος
τα πράγματα, τα όντα αρχίζουνε και ζουν
μπορούν να καταλάβουν τη θέση που άλλοτε
η ελπίδα είχε κατακτήσει.

Νικόλαος Κάλας, «Θα ’θελα να φτιάξω..»

Θα ’θελα να φτιάξω έναν ουρανό
να ’χω τώρα που νύχτωσε ένα στερέωμα να κοιτάζω
θα το ’καμνα μεγάλο, γιομάτο άστρα με σχήματα παράξενα
θα του ’βαζα αντίς από ’να, δυο φεγγάρια ανόμοια
το ’να μικρό σαν παιδί, τ’ άλλο μεγάλο σαν παράπονο.

Νικόλαος Κάλας, «Αναχώρηση δίχως αστέρια»

Καθώς ή ανάμνηση τό νερό κάτω από τό καράβι καί ή ώρα
των πιό μεγάλων μυστικών
Τό όνομά σου είναι μπλε ένα μπλέ της φωτιάς καί της έλπίδας
Θά ’θελα νά τό αφανίσω
Νά κηλιδώσω τό ζεστό σου αίμα καί νά πνίξω την τόλμη μου
Τό αίμα χάθηκε στά μοιρολόγια

Νικόλαος Κάλας, «Ο χορός των διασωθέντων»

Άς δημιουργήσουμε τό πεπρωμένο
“Ας θυμήσουμε στό άπειρο τό ρυθμό τοΰ θράσους
“Ας ξαναδώσουμε έρεισμα στό ένστικτο καί ζωή στή ζωή
Τό ρολόι δίχως δείκτες σ’ έναν φάρο σβηστό
Τό πλοίο πλέει σέ αργές σελίδες
Ή σκέψη έπεσε

Νικόλαος Κάλας, «Σκάκι»

Ένας κόσμος –ένας κόσμος τετράγωνος ο κόσμος μου.
Στις απλοποιημένες του διαστάσεις χαρακώνονται οι ορίζοντες των
ημερών, της ισονυκτίας η αντιθετική επιφάνεια.
Όλα τα εγκλήματα της ζωής –πανουργίες φόνοι –ξαναζούν απάνου
στο σιντέφι και στον όνυχα όπου επίπονα γλιστρούν άκαρδου
νου τα φιλντισένια σύμβολα τα είδωλα από κοράλλι.