(1).jpg)
.png)
Ποίηση· δροσιά
της κάθε αυγής, κόρη
της κάθε νύχτας, ολόδροση, αγνή
αλήθεια των τελευταίων άστρων
☆ 723 Ποιητές - 8.176 Ποιήματα ☆
Επιλογή της εβδομάδας..
Οδυσσέας Ελύτης, «Το Μονόγραμμα»
Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα, μόνος, στόν Παράδεισο Ι Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές Τής παλάμης, η Μοίρα, σάν κλειδούχο...
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χουάν Ραμόν Χιμένεθ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χουάν Ραμόν Χιμένεθ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Χουάν Ραμόν Χιμένεθ (Juan Ramón Jiménez Mantecón), «Μέσα σε σένα»
Πώς μαθαίνουμε να πεθαίνουμε
μέσα σε σένα, όνειρο.
Με τι αρχοντική ομορφιά μάς πας
(μεσ’ από κήπους που μας φαίνονται
όλο και πιο δικοί μας)
μέσα σε σένα, όνειρο.
Με τι αρχοντική ομορφιά μάς πας
(μεσ’ από κήπους που μας φαίνονται
όλο και πιο δικοί μας)
Χουάν Ραμόν Χιμένεθ (Juan Ramón Jiménez Mantecón), «Ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα»
Το στόμα σου φύτεψε
μ’ εκείνο το φιλί στο δικό μου
ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα,
κι οι ρίζες τους τρων την καρδιά μου.
μ’ εκείνο το φιλί στο δικό μου
ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα,
κι οι ρίζες τους τρων την καρδιά μου.
Χουάν Ραμόν Χιμένεθ (Juan Ramón Jiménez Mantecón), «Στην κάψα της ηδονής..»
Στην κάψα της ηδονής μού αποκάλυψες
τα πάντα: τα χλιαρά σου στήθη, γλυκά σαν το θάνατο,
τα απρόβλεπτα μπράτσα σου με την πένθιμη χλόη τους,
τον μυστηριώδη εφιάλτη της κοιλιάς σου…
τα πάντα: τα χλιαρά σου στήθη, γλυκά σαν το θάνατο,
τα απρόβλεπτα μπράτσα σου με την πένθιμη χλόη τους,
τον μυστηριώδη εφιάλτη της κοιλιάς σου…
Χουάν Ραμόν Χιμένεθ (Juan Ramón Jiménez Mantecón), «Και σε όλα εσύ γυμνή»
Και σε όλα εσύ γυμνή
Είδα τη ρόδινη αυγή
και το πρωί το γαλάζιο
είδα το πράσινο δείλι
Είδα τη ρόδινη αυγή
και το πρωί το γαλάζιο
είδα το πράσινο δείλι
Χουάν Ραμόν Χιμένεθ (Juan Ramón Jiménez Mantecón), «Κάποτε νιώθω..»
Κάποτε νιώθω
καθώς το ρόδο
που θά ’μαι μια μέρα, καθώς το φτερό
που θά ‘μαι μια μέρα.
Και με τυλίγει ένα άρωμα, ξένο και δικό μου,
καθώς το ρόδο
που θά ’μαι μια μέρα, καθώς το φτερό
που θά ‘μαι μια μέρα.
Και με τυλίγει ένα άρωμα, ξένο και δικό μου,
Χουάν Ραμόν Χιμένεθ (Juan Ramón Jiménez Mantecón), «Εγώ δεν είμαι εγώ»
Εγώ δεν είμαι εγώ
αλλά εκείνος
που βαδίζει πλάι μου και δεν μπορώ να δω
που κάποιες φορές τον επισκέπτομαι
και άλλες φορές τον λησμονώ
αλλά εκείνος
που βαδίζει πλάι μου και δεν μπορώ να δω
που κάποιες φορές τον επισκέπτομαι
και άλλες φορές τον λησμονώ
Χουάν Ραμόν Χιμένεθ (Juan Ramón Jiménez Mantecón), «Νύχτα με βροχή»
Δίπλα μου στέκεσαι καθώς το ρόδο που ανασταίνεις,
Τώρα μια μνήμη επαγρυπνεί γεμάτη από σιωπή.
Πιότερο κι απ’ τον έρωτα η ματιά σου με πεθαίνει
Τη νύχτα αυτή που τίποτα δεν έχει να μου πει.
Τώρα μια μνήμη επαγρυπνεί γεμάτη από σιωπή.
Πιότερο κι απ’ τον έρωτα η ματιά σου με πεθαίνει
Τη νύχτα αυτή που τίποτα δεν έχει να μου πει.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Αντώνης Σαμαράκης (1919-2003)
«Το άγγελμα της ημέρας»
Μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» κι αν χαμηλά έχεις πέσει. κι αν λύπη τώρα σε τρυγά κι έχεις βαθιά πονέσει.
Κι αν όλα μοιάζουν σκοτεινά κι έρημος έχεις μείνει. μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» -τ' ακούς;- ό,τι κι αν γίνει
Ο Μικρός Πρίγκιπας: «Αντίο», είπε η αλεπού. «Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις αληθινά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια»
𝓜πάμπης 𝓚υριακίδης