Ουώλτ Ουίτμαν (Walt Whitman), «Μέσα από την αέναη ταλάντευση του λίκνου» (απόσπασμα)

 Μέσα από την αέναη ταλάντευση του λίκνου,
Μέσα από το λαρύγγι του κότσυφα, τη μουσική του αργαλειού σαΐτα,
μέσα από το μεσονύχτι του Σεπτεμβρίου,
πάνω από την άγονη αμμουδιά και τα λιβάδια πέρα, όπου το παιδί εγκαταλείποντας την κλίνη του μόνο του περιπλανιόταν, ξεσκούφωτο, ξυπόλητο,
κάτω από το φωτοστέφανο της βροχής,
μέσα από το απόκρυφο παιχνίδι των σκιών που πλέκονταν και τυλίγονταν

Ουώλτ Ουίτμαν (Walt Whitman), «Τώρα σήκωσέ με ψηλά..»

Τώρα σήκωσέ με ψηλά μέχρι το πρόσωπό σου,
Ώσπου να ψιθυρίσω πως
Αυτό που κρατάς δεν είν’ ένα βιβλίο
Στην πραγματικότητα, χαρτί δεν είναι.
Είν’ ένας άνθρωπος, ροδοκόκκινος,
Ακέραιος – είμ’ εγώ – Έχε γεια! –
Να χωριστούμε πρέπει για λίγο –

Ουώλτ Ουίτμαν (Walt Whitman), «Ξαπλωμένος με το κεφάλι μου στην κοιλιά σου, σύντροφε..»

Ξαπλωμένος με το κεφάλι μου στην κοιλιά σου σύντροφε,
Την εξομολόγηση συνεχίζω, ό,τι σου είπα φανερά συνεχίζω,
Ξέρω πως είμαι άστατος κι αναστατώνω και τους άλλους,
Ξέρω πως οι λέξεις μου είναι όπλα γεμάτα κίνδυνο, γεμάτα θάνατο,
Γιατί εναντιώνομαι στην ειρήνη, την ασφάλεια
Και όλους τους πάγιους νόμους, για να τους συνταράξω,
Και είμαι πλέον σθεναρός εφόσον όλοι μ’ έχουν αρνηθεί

Ουώλτ Ουίτμαν (Walt Whitman), «Όμοιος με τον Αδάμ νωρίς το πρωί..»

Όμοιος με τον Αδάμ νωρίς το πρωί,
Ερχόμενος απ’ το δώμα μου, φρέσκος απ’ τον ύπνο,
Δείτε με που περνάω, ακούστε τη φωνή μου, πλησιάστε,
Αγγίξτε με, 

ακουμπήστε στο κορμί μου την παλάμη σας καθώς περνάω,
Μη φοβάστε το κορμί μου.

Ουώλτ Ουίτμαν (Walt Whitman), «Και τι να είμαι..»

Και τι να είμαι παρεκτός ένα παιδί,
Που ευχαριστιέμαι με τον ήχο του ίδιου μου του ονόματος;
Συνέχεια το επαναλαμβάνω·
Στέκομαι πέρα να το ακούσω – ποτέ δεν με κουράζει.

Κι εσένα ομοίως τ’ όνομά σου·
Νόμιζες πως υπάρχουν δύο ή τρεις μονάχα προφορές

Ουώλτ Ουίτμαν (Walt Whitman), «Για εκείνον τραγουδάω..»

Για εκείνον τραγουδάω,
Το παρόν στο παρελθόν υψώνω,
(Όπως δέντρο πολυετές από τις ρίζες ξεπετιέται,
Το παρόν επιβαλλόμενο στο παρελθόν,)
Με χρόνο και χώρο τον διαστέλλω
Και του εμφυσώ τους αθάνατους νόμους,
Μέσ’ απ’ αυτούς να επιβάλλει τον εαυτό του

Ουώλτ Ουίτμαν (Walt Whitman), «Η Τελευταία Επίκληση»

Στα τελευταία, με τρόπο μαλακό,
Από τους τοίχους της σθεναρής οχυρωτής εστίας,
Από την πόρπη των πλεγμένων κλειδαριών, από τη φύλαξη των καλά κλεισμένων θυρών,
Άσε με να εκπνευστώ.

Άσε με να γλιστρήσω αθόρυβα προς τα μπροστά•
Με το κλειδί της απαλότητας ξεκλείδωσε τις κλειδαριές—με έναν ψίθυρο,
Θέσε ορθάνοιχτες τις πόρτες ω ψυχή.

Ουώλτ Ουίτμαν (Walt Whitman), «Σε σένα ακουμπά το μέλλον»

Μην επιτρέψεις να περάσει η ζωή...
ούτε να αφήσεις να να τελειώσει η μέρα...
χωρίς να μεγαλώσεις λιγάκι,
χωρίς να χαρείς,
χωρίς να δώσεις....
φτερά στα όνειρα σου.

Βιογραφία: Ουώλτ Ουίτμαν (Walt Whitman), (1819-1892)

Ο Ουίτμαν γεννήθηκε το 1819 στο Λονγκ Άιλαντ της Νέας Υόρκης, ο δεύτερος γιος μιας πολυμελούς οικογένειας με συνολικά εννέα παιδιά.

Το 1823 η οικογένειά του αναγκάζεται να μεταβεί στο Μπρούκλιν όπου ο πατέρας του δουλεύει ως μαραγκός και ο ίδιος φοιτά για έξι χρόνια στο δημοτικό σχολείο. Από την ηλικία των δώδεκα ετών, εργάζεται στο γραφείο ενός δικηγόρου και στα δεκατέσσερά του γίνεται μαθητευόμενος σε τυπογραφείο. Την ίδια περίπου περίοδο εγγράφεται σε κάποιο αναγνωστήριο βιβλιοθήκης, όπου έχει την ευκαιρία να ανακαλύψει πολλούς κλασικούς αλλά και νεότερους συγγραφείς.

Ουώλτ Ουίτμαν (Walt Whitman), «Κληροδοτώ τον εαυτό μου στο χώμα»

Κληροδοτώ τον εαυτό μου στο χώμα για να γεννηθεί μέσα από τη χλόη που αγαπώ,

Αν με επιθυμήσεις, ψάξε με κάτω από τις σόλες των παπουτσιών σου.

Δεν θα ξέρεις ποιος είμαι ή τι σημαίνω,

Ωστόσο εγώ θα σε γεμίζω με υγεία,

Το αίμα σου θα κρατώ καθαρό και θα το δυναμώνω.

Ουώλτ Ουίτμαν (Walt Whitman), 5 Μικρά Ερωτικά..

 1.
ΓΥΝΑΙΚΕΣ κάθονται ή κινούνται πέρα δώθε -άλλες μικρές, άλλες μεγάλες.
Είναι ωραίες οι μικρές –αλλ’ οι μεγάλες είναι ωραιότερες απ’ τις μικρές.

2.
Για κείνον εγώ τραγουδώ,
(Σαν ένα δέντρο αιωνόβιο, έξω από τις ρίζες του, με το παρόν επάνω από το παρελθόν:)
Μαζί του διαστέλλομαι στον χρόνο και στον χώρο -και λιώνω νόμους αξεπέραστους στον χρόνο,
Για να τον κάνω, μέσω αυτών, τον ίδιο για τον εαυτό του νόμο.

Ουώλτ Ουίτμαν (Walt Whitman), «Όλα είναι αλήθεια»

 Α εγώ, άνθρωπος χαλαρής πίστης επί μακρόν
Στεκόμενος σε απόσταση, αρνούμενος τα μέρη επί μακρόν,
Μονάχα ενήμερος σήμερα για τη συμπαγή όλως διαχέουσα αλήθεια,
Ανακαλύπτοντας σήμερα πως δεν υπάρχει ψέμα ή μορφή ψέματος,
Και δεν μπορεί να υπάρξει, αλλά μεγαλώνει τόσο αφεύκτως πάνω στον εαυτό του όσο κι η αλήθεια επάνω στον εαυτό της,

Ουώλτ Ουίτμαν (Walt Whitman), «Ανυπομονώ..»

Ανυπομονώ και τραγουδώ τον εαυτό μου.
Κι ό,τι απαιτώ κ' εσύ θα τ' απαιτήσεις.
Γιατί κάθε μόριο που μ' ανήκει, όμοια κ' εσέ σου ανήκει,

Κάθομαι αργός και προσκαλώ την ψυχή μου,
Γέρνω, ξαπλωμένος άνετα και ρίχνω τη ματιά σ' ένα βλαστάρι
χλόης καλοκαιρινής.

Ουώλτ Ουίτμαν (Walt Whitman), «Καπετάνιε! Ω Καπετάνιε μου!»

Καπετάνιε! Ω Καπετάνιε μου!
Το φοβερό μας το ταξίδι έχει τελειώσει.
Το πλοίο μας ξεπέρασε τη κάθε αναποδιά
κι η δάφνη που ζητούσαμε κερδήθηκε.
Φτάσαμε στο λιμάνι.
Ακουώ καμπάνες να χτυπούν,
λαό που αναγαλλιάζει,
Κι όλων τα μάτια στρέψανε στ' ακλόνητο σκαρί,
στ' ατρόμητο και βλοσυρό καράβι.

Ουώλτ Ουίτμαν (Walt Whitman), «Ξάστερα μεσάνυχτα»

Τούτη είναι η ώρα σου, ω Ψυχή, 
Η ελεύθερη πτήση σου στο ανείπωτο,
Μακριά από βιβλία, μακριά απ’ την τέχνη,
η μέρα  σβήνει, το μάθημα τελειώνει
Κι  εσύ  γεμάτη  προβάλλεις, σιωπηλή ,
ατενίζεις και στοχάζεσαι ό,τι πιο πολύ αγαπάς
Τη νύχτα, τον ύπνο, τον θάνατο και τα αστέρια.

Ουώλτ Ουίτμαν (Walt Whitman), «Άσμα για όλες τις θάλασσες και όλα τα καράβια»

1

Θάναι τραχιά και σύντομα τα σημερνά τα λόγια μου,

Για τα καράβια που αρμενίζουν μέσ’ τις θάλασσες, καθένα με την ίδια του σημαία, και με το σήμα,

Για τους αγνώστους ήρωες πούναι μέσ΄ τα καράβια – για τα κύματα που απλώνονται, κι απλώνονται, πιο πέρα κι απ΄ το μάτι,

Για τη νερόσκονη που σπάει και τους αγέρηδες οπού σφουράνε και φυσάν,

Και θέλω να υψωθεί μέσ΄ απ΄ τα λόγια μου, κι ένα  τραγούδι για τους ναύτες όλων των εθνών,

Απότομο ως το κύμα.

Ουώλτ Ουίτμαν (Walt Whitman), «Δάκρυα»

Δάκρυα! Δάκρυα! Δάκρυα!
Μέσ΄ την ερμιά και μέσ΄ τη νύχτα, δάκρυα,
Που πέφτουν, πέφτουν στάλα – στάλα στο λευκό ακρογιάλι κι η αμμουδιά τα πίνει,
Δάκρυα και μήτ΄ έν΄ άστρο που να λάμπει όλα άνελπα και μαύρα,
Δάκρυα που τρέχουν απ΄ τα υγρά τα μάτια μιανής μορφής με σκεπασμένο πρόσωπο·
Ω ποια είν΄ αυτή η σκιά; Η οπτασία αυτή που κλαίει μέσ’ τα σκοτάδια;

Ουώλτ Ουίτμαν (Walt Whitman), «Το μόνο που θέλω είναι να με βρω»

Το βάθρο μου είναι στερεωμένο και σφηνωμένο σε γρανίτη,

Περιγελώ αυτό που εσείς ονομάζετε αποσύνθεση,

Και ξέρω την έκταση του χρόνου.

Το μόνο που θέλω είναι να βρω το νησί μου...

Ουώλτ Ουίτμαν (Walt Whitman), «Ω εαυτέ μου! ω ζωή!»

Ένας Ταξιδευτής σκέψεων και χρόνων—ειρήνης και πολέμων,

Νεότητας από καιρό εξοδεμένης, και μέσης ηλικίας που ξεπέφτει,

(Όπως ο πρώτος τόμος μιας ιστορίας που μελετήθηκε κι αφέθηκε στην άκρη, και αυτός εδώ ο δεύτερος,

Τραγούδια, αποκοτιές, καιροσκοπίες, που πάνε για να κλείσουν,)

Αργοπορώντας μια στιγμή, εδώ και τώρα, σ’ Εσένα αγνάντια Εγώ γυρίζω,

Όπως στο δρόμο, ή σε μια πόρτα κουφωτή, τυχόν, ή παραθύρι ανοιχτό,