Χαρτ Κρέιν (Harold Hart Crane), «Θρύλος»

Σιωπηλές, σαν τον καθρέφτη, πλάι μου
Βυθίζονται οι πραγματικότητες στη σιωπή…
Δεν είμαι έτοιμος για μεταμέλεια∙
Ούτε για ν’ αντιπαρατεθώ στις τύψεις μου. Γιατί η νυχτοπεταλούδα
Δεν ενδίδει περισσότερο απ’ ότι η ακίνητη
Ικέτιδα φλόγα. Και τρεμάμενα
Στις λευκές νιφάδες που πέφτουν
Είναι τα φιλιά,--

Χαρτ Κρέιν (Harold Hart Crane), «XIV - Μαύροι καβαλάρηδες και άλλοι στίχοι»

Πύρινη ξέσπασε πολέμου ταραχή.
Και κάηκε κι ερήμωσε η γη·
θρήνησαν οι γυναίκες·
σκόρπισαν τα παιδιά.
Και ήρθε κάποιος  που δεν είχε ιδέα απ’ αυτά.
Και είπε:«Γιατί;»
Πάραυτα συνωθήθηκαν εκατομμύρια ν’ απαντήσουν.
Κι έγινε τέτοια οχλοβοή και γλωσσών περιπλοκή,

Χαρτ Κρέιν (Harold Hart Crane), «XVII - Μαύροι καβαλάρηδες και άλλοι στίχοι»

Τρύπωσαν πολλοί στον συρφετό που ξεκινούσε.
Δεν ήξεραν πού πήγαιναν,
όμως —το δίχως άλλο— θα είχαν   
ίσο μερίδιο στο καλό και στο κακό.
Ένας γύρεψε καινούργιο δρόμο.
Χώθηκε σε δάση τρομερά και τελικά
πέθανε εκεί μονάχος.

Χαρτ Κρέιν (Harold Hart Crane), «XXV - Μαύροι καβαλάρηδες και άλλοι στίχοι»

Ιδού το μνήμα ενός αμαρτωλού
και δίπλα του πνεύμα στυγνό.
Ήρθε θλιμμένη μια κοπέλα με βιολέτες,
αλλά το πνεύμα τής άρπαξε το χέρι.
«Όχι λουλούδια σ’ αυτόν», είπε.
Δάκρυσε η κοπέλα:
«Μα, τον αγαπούσα».
Αγρίεψε, σκοτείνιασε το πνεύμα:

Χαρτ Κρέιν (Harold Hart Crane), «XXVIII - Μαύροι καβαλάρηδες και άλλοι στίχοι»

«Η αλήθεια», είπε ένας ταξιδιώτης,
«είναι ένας βράχος, ένα κάστρο ισχυρό·
πήγα πολλές φορές εκεί,
ακόμα και στον πιο ψηλό του πύργο,
απ’ όπου ο κόσμος μοιάζει σκοτεινός».
«Η αλήθεια», είπε ένας ταξιδιώτης,
«είναι ανάσα, αέρας,
σκιά, ένα φάντασμα.

Χαρτ Κρέιν (Harold Hart Crane), «XXIV - Μαύροι καβαλάρηδες και άλλοι στίχοι»

Είδα έναν άνθρωπο να κυνηγάει τον ορίζοντα.
Τρεχοβολούσαν, γύριζαν πότε από εδώ, πότε από εκεί.
Με αναστάτωσε αυτό που είδα·
πλησίασα τον άνθρωπο.
«Δεν έχει νόημα», είπα.
«Ποτέ δεν θα..»
«Λες ψέματα», φώναξε

Χαρτ Κρέιν (Harold Hart Crane), «XX - Μαύροι καβαλάρηδες και άλλοι στίχοι»

Ήρθε κάποτε ένας λόγιος και μου είπε:
«Ξέρω τον δρόμο· έλα».
Και καταχάρηκα.
Και σπεύσαμε μαζί.
Σύντομα, σύντομα πολύ,
φτάσαμε όπου τα μάτια μου ήταν άχρηστα πια·  
δεν ήξερα πού πήγαινα και πού βρισκόμουν.
Άρπαξα το χέρι του φίλου μου

Χαρτ Κρέιν (Harold Hart Crane), «XIX - Μαύροι καβαλάρηδες και άλλοι στίχοι»

Ένας θεός οργισμένος
έπληττε κάποιον άνθρωπο.
Του έριχνε βροντερές
κι άξαφνες κατακεφαλιές,
που συγκλόνιζαν τη γη.
Έτρεξε ο κόσμος για να δει.
Ο άνθρωπος κραύγαζε και σφάδαζε,
μισότρελος στα πόδια του θεού.

Χαρτ Κρέιν (Harold Hart Crane), «XVIII - Μαύροι καβαλάρηδες και άλλοι στίχοι»

Στον ουρανό
κάτι μικρά χορτάρια
στάθηκαν μπρος στον Θεό.
«Τι κάνατε;»
Άρχισαν όλα τότε ν’ αραδιάζουν
τις αρετές του βίου τους.
Ένα μονάχα, ντροπαλό, δεν μιλούσε.
Στεκόταν παράμερα. Το είδε ο Θεός:

Χαρτ Κρέιν (Harold Hart Crane), «VIII - Μαύροι καβαλάρηδες και άλλοι στίχοι»

Κοίταξα εδώ·
κοίταξα εκεί·
η αγάπη μου δεν ήταν πουθενά.
Γιατί εκείνη τη στιγμή
ήταν στην καρδιά μου.
Λοιπόν, πραγματικά, παράπονο δεν έχω·
γιατί είναι όμορφη, πανέμορφη, αλλά  
ποτέ τόσο όσο στην καρδιά μου.