Χοσέ Μαρτί (José Julián Marti y Pérez), «Οι Απλοί Στίχοι της Γουανταναμέρα»

 1.
Ι: 1 στροφή από 18
ΕΙΜΑΙ άνθρωπος ντόμπρος κι η γη μου
Είν’ εκεί που ο φοίνικας βγαίνει.
Κι απλούς στίχους να βγάλει η ψυχή μου
Πριν πεθάνω είν’ αυτό που μου μένει.

Ι: 2/18

Χοσέ Μαρτί (José Julián Marti y Pérez), «Δυο πατρίδες»

Δύο πατρίδες έχω: την Κούβα και τη νύχτα.
Μήπως οι δύο είναι μία; Σαν υποχωρεί
ο Μεγαλειότατος ήλιος, με μακρά πέπλα
και ένα γαρύφαλλο στο χέρι, αθόρυβα
η Κούβα σαν θλιμμένη χήρα εμφανίζεται.
Ξέρω ποιο είναι εκείνο το ματωμένο γαρύφαλλο
τρεμάμενο στο χέρι της! Άδειο είναι

Χοσέ Μαρτί (José Julián Marti y Pérez), «Ο Όρκος»

ΧΧΧ
Ο κεραυνός χαρακιά ματωμένη
Πάνω στο σύννεφο το ζοφερό:
Τους νέγρους φωτίζει που στοιβαγμένοι
Σε αμπάρια ρίχνονται με το σωρό.

Με λύσσα ο άνεμος χτυπάει, λυγάνε
Βλαστάρια νέα και τρυφερά,

Χοσέ Μαρτί (José Julián Marti y Pérez), «Δίψα ομορφιάς»

 Μονάχος είμαι: φίλος φτάνει ο στίχος,
Όπως στης φουντωμένης περιστέρας
Το κάλεσμα τρέχει γοργά το ταίρι.
Κι όπως απ' τα ψηλά βουνά την άνοιξη
Σε πλούσια ρυάκια από γκρεμούς και χούνες
Τα λιωμένα κατρακυλάνε χιόνια,
Έτσι απ' τα πλακωμένα σωθικά μου,
Βάλσαμο-αγάπη αχορτασιά επουράνια,

Χοσέ Μαρτί (José Julián Marti y Pérez), «Έμμετρα Απλά»

Εγώ είμαι της ειλικρίνειας άντρας
Απ’ τα μέρη που φύεται ο φοίνικας
Και θέλω πριν να πεθάνω
Να βγάλω της ψυχής μου τους στίχους

Εγώ έρχομαι πανταχόθεν
Και προς όλα τα μέρη τραβάω:

Χοσέ Μαρτί (José Julián Marti y Pérez), «Ο καβαλάρης μου»

Τα πρωινά
Το μικρουλάκι μου
Με ξύπναγε
Μ’ ένα μεγάλο φιλί.
Καθισμένος καβάλα
Πάνω στο στήθος μου,
Χαλινάρια χάλκευε
Με τα μαλλιά μου.

Χοσέ Μαρτί (José Julián Marti y Pérez), «Κούπα με φτερούγες»

 Μια κούπα με φτερούγες, ποιος την είδε
Πριν από εμέ; Την είδα που ανηφόριζε
Με μεγαλείο αργό σαν όποιον χύνει
Λάδι αγιασμένο· στις γλυκές της άκρες
Πίεζα τα χείλια μου που αγάλλονταν.
Ούτε μια στάλα ούτε μια στάλα μόνη
Δεν έχασα απ' το νέκταρ των φιλιών σου!

Χοσέ Μαρτί (José Julián Marti y Pérez), «XXXVII»

Εδώ είναι το στήθος, γυναίκα,
Ήδη ξέρω ότι θα το πληγώσεις,
Μεγαλύτερο θα ’πρεπε να ’ναι,
Πιότερο για να το πληγώσεις!

Γιατί βλέπω, μαύρη ψυχή,
Ότι στο θαυματουργό στήθος μου,
Όσο βαθύτερη η πληγή,

Χοσέ Μαρτί (José Julián Marti y Pérez), «ΧΧΧV»

Τι σημασία έχει που το μαχαίρι σου
Στο νεφρό μου καρφώνεται;
Έχω τους στίχους μου, που ’ναι
Απ’ το μαχαίρι σου πιο δυνατοί!

Τι σημασία έχει που ο πόνος αυτός
Τη θάλασσα ξεραίνει, και συννεφιάζει τον ουρανό;
Ο στίχος, γλυκιά παρηγοριά,

Χοσέ Μαρτί (José Julián Marti y Pérez), «Ονειρεύομαι Ξύπνιος»

Μέρα και νύχτα πάντα
ονειρεύομαι με μάτια ανοιχτά…

Και πάνω από τα αφρισμένα κύματα,
της απέραντης αγριεμένης θάλασσας,

Και πάνω από την άμμο της ερήμου
που στροβιλίζεται…