Μίμης Φωτόπουλος, «Τούτη τη στιγμή..»

Τούτη τη στιγμή
Δεν υπάρχει τιποτ' άλλο.
Μόνο εσύ κι εγώ.
Εγώ και τα μάτια σου
Τα μεγάλα τ΄ ατέλειωτα μάτια σου.
Εγώ κι η κομμένη ανάσα σου.
Τίποτ' άλλο.
Και πεθαίνει ο χειμώνας

Μίμης Φωτόπουλος, «Τα τριολέτα πεθαίνουν»

ΙΧ
Κι έφευγες, κι ήταν κρύα η μέρα, βροχερή
Κι ήταν, θυμάμαι, τα μάτια σου κλαμμένα.
Μ’άφηνες μόνο, με μια πλήξη φοβερή
κι έφευγες, κι ήταν κρύα η μέρα, βροχερή.
Και μ΄άφηνες στην καμαρούλα τη μικρή
μονάχο, με τα όνειρά μου τα σβυσμένα
κι έφευγες, κι ήταν κρύα η μέρα, βροχερή

Μίμης Φωτόπουλος, «Εμπρός μ' αισοδοξία»

Εσείς οι νέοι ποιητές
πάψτε να κλαίτε.
Θα πούνε οι κριτικοί
πως "τίποτα δεν λέτε"
γιατί καλύτερ' από σας
ο Καρυωτάκης θρήνησε.
Τι κι αν κιτρίνισε

Μίμης Φωτόπουλος, «Μια μέρα θ' ανέβω ψηλά στο φεγγάρι..»

Μια μέρα θ' ανέβω
ψηλά στο φεγγάρι
μήπως σε βρω.
Κι αν δεν υπάρχεις

Μίμης Φωτόπουλος, «Μπουλούκια»

Είμαστ' όλοι πολύ μικροί. Δίχως φίρμα.

Μπουλούκια μας λένε. Άγνωστοι θεατρίνοι.

Ένας Μίμης, η Κατινίτσα, κάποια Ίρμα

κι άλλοι πολλοί ακόμα θλιμμένοι αρλεκίνοι.

Μίμης Φωτόπουλος, «Η πρώτη τουρνέ»

Σ' ένα «μπουλούκι» πούφευγε
για τα νησιά
ήτανε κι ένας νέος,
που πήγαινε τουρνέ
πρώτη φορά.

Μίμης Φωτόπουλος, «Οι «χωρίς φίρμα»

Μήνες τώρα κάθονται στο «Στέμμα»
και ζούνε με μια χίμαιρα
και καποιο ψέμα.
προσμένουν ένα θιασάρχη

Μίμης Φωτόπουλος, «Θα πούνε για τους στίχους μου»

Θα πούνε οι “μπουλουξήδες”
για τους στίχους μου
πως έχουν στο βάθος λίγη αλήθεια.
Μα οι “μεγάλοι υποκριτές”

Μίμης Φωτόπουλος, «Βραδιάζει…»

Μα το σκοτάδι πνίγεται
μεσ’ στις πολύχρωμες
τις φωτεινές ρεκλάμες
της Λώρεν

Μίμης Φωτόπουλος, «Αγαπημένη μου»

Αγαπημένη μου
όταν μια μέρα θα με χάσεις
μη με ζητάς στα γκρίζα σύννεφα
καθώς θα πέφτει η βροχή