Χρήστος Κούκης, «Ύπνος»

Καιρό τώρα δεν μπορώ να κοιμηθώ, στριφογυρίζω στο κρεβάτι μου
ώσπου ο ίλιγγος ν’ ανεβάσει τα όνειρά μου απ’ τον βυθό
Η αγωνία μου κι απόψε περισσότερη απ’ το σκοτάδι
κι όμως δεν περιμένω την αυγή, αργεί ακόμα η ώρα του φωτός
κι όμως περιμένω τ’ άστρα και το φεγγάρι
να φανούν και να μιλήσουμε και να ξεκαθαρίσουμε
με άδεια μάτια, μη φύγουμε απ’ αυτή την ιστορία

Χρήστος Κούκης, «Το κενό»

Το κενό είναι ο ισορροπημένος χώρος
λογικό αδιέξοδο και ύστατο ψυχικό καταφύγιο
κανένα συναίσθημα δεν ολισθαίνει το κενό δεν απαιτεί
ούτε επεμβαίνει ακλόνητο σε παραμορφώσεις,
απρόθυμο να σε προκαλέσει περιμένει σιωπηλά το υπαρκτό να εκπνεύσει
διόλου άχαρος ρόλος γι’ αυτή την απόκοσμη ομορφιά

Χρήστος Κούκης, «Οι πονεμένοι άνθρωποι»

Κάποτε στους ανθρώπους, παρουσιάζεται η ευκαιρία
να ζήσουνε το παρόν, πρώτη φορά
να πάρουνε ότι βαθειά ποθούνε και οι καιροί
να γίνουνε, πάλι καιροί για όνειρα…Απλή απόφαση
μα ένας Θεός ξέρει, κείνες τις κρίσιμες στιγμές,
ποιας συγκυρίας το ζύγισμα, το βάρος ποιας αιτίας
κάποιους με τη κακή τους τύχη πάλι σφιχτά τους
δένει και άλλους τους βγάζει εκεί ψηλά, στην αλλαγή