Βάσκο Πόπα (Vasko Popa), «Του ιχνευτή»

 Κάποιος μπαίνει δίχως να χτυπήσει
Μπαίνει σε κάποιου το ’να αυτί
Και του βγαίνει απ’ τ’ άλλο
Μπαίνει με βήμα σπίρτου
Βήμα αναμμένου σπίρτου
Μες στο κεφάλι γυρνοβολάει

Βάσκο Πόπα (Vasko Popa), «To υπερφίαλο λάθος»

 Ήταν κάποτε ένα λάθος
Τόσο αστείο τόσο μικρό
Που είδηση δε θα το ’παιρνε κανείς

Το ίδιο δεν ήθελε τον εαυτό του
Ούτε να τον βλέπει ούτε να τον ακούει

Βάσκο Πόπα (Vasko Popa), «Κρυφτό»

Κάποιος κρύβεται από κάποιον
Του κρύβεται κάτω απ΄ τη γλώσσα
Αυτός κάτω απ΄ τη γη τον ψάχνει.

Του κρύβεται στο κούτελο
Αυτός στον ουρανό τον ψάχνει

Βάσκο Πόπα (Vasko Popa), «Το βότσαλο»

Το όνειρο του βότσαλου
Ένα χέρι βγαίνει μέσα από τη γη
Και πετά το βότσαλο ψηλά στον αέρα

Που είναι το βότσαλο
Δεν γύρισε στη γη
Δεν ανέβηκε στα ουράνια

Βάσκο Πόπα (Vasko Popa), «Μετά το παιχνίδι»

Τέλος τα χέρια κάνουν να πιάσουν το στομάχι
Μη σκάσει το στομάχι από τα γέλια
Όπου άφαντο το στομάχι
Το ’να το χέρι υψώνεται με χίλια ζόρια
Από το μέτωπο τον κρύο ιδρώτα να σκουπίσει
Πάει και το μέτωπο

Βάσκο Πόπα (Vasko Popa), «Δώσε μου πίσω τα κουρέλια μου»

I
Δώσε μου πίσω τα κουρέλια μου
Τα κουρέλια μου από όνειρο ατόφιο
Από χαμόγελο μετάξι από ριγωτή υποψία
Απ’ τα σιρίτια της σάρκας μου

Βάσκο Πόπα (Vasko Popa), «Κυνηγητό»

Κάποιοι δαγκώνουν κάποιους
Τους κόβουν χέρι ή πόδι ή οτιδήποτε

Στα δόντια το κρατάνε
Τρέχουνε έξαλλοι
Το θάβουνε στη γη