Ανδρέας Λασκαράτος, «Εις Λονδίνον τα 1851»

Εικόνα αγαπητή της γυναικός μου,
τώρα έλα καν εσύ στη συντροφιά μου·
κατοίκα πάντα μέσα στην καρδιά μου
και φύλα με οχ τσι πλάνεσες του κόσμου.
 Εσύ για με προστάτης άγγελός μου,
άμεμπτα φύλαε τα πατήματά μου·
και προτού σκοτισθούν τα λογικά μου,

πρόλαβε, τρέξε συ, και λάμψε εμπρός μου.

Ανδρέας Λασκαράτος, «Εις τον Έρωτα»

Έρωτα, α θες ναν τα ’χωμε καλά,
Στο σπίτι μου να μη ματαπατήσης.
Αι! που στο λέω· κι’ α θέλης να με αφήσης
Αναπαμένον, πάει πολύ καλά.
Εγώ μ’ έκαψε η πρώτη κουμπαριά.
Κι’ αν εσύ τώρα δεν αποφασίσης
Να ‘πας στο Διάολο και να μη γυρίσης,

Θα ’ρτωμε καμμιά ’μέρα στα χοντρά.

Ανδρέας Λασκαράτος, «Γιατί τα τάλαρα τα λένε τάλαρα»

Όντις έπλασε ο Θιός την Οικουμένη,
το Ληξούρι, και τόσους άλλους τόπους,
είπε στο νου του: -  Α! τώρα δε μου μένει
πάρι να πλάσω, γε μου, και τς αθρώπους.
Κι εκεί που εκράτειε τον Αδάμ στερνόνε,
του᾽ πε : - Συ να ’αι, Αδάμ, το ζώ  του ζώ

Ανδρέας Λασκαράτος, «Συχαριάσματα εις γενέθλια γαϊδάρου»

Καλορίζικος. Νὰ ζήσῃ
Ὁ νηὸς γαΐδαρος, ν᾿ ἀξίνῃ.
Νὰ σοῦ ζήση, νὰ σοῦ γίνῃ
Ὡς καθὼς ἐπιθυμᾶς.

Νὰ σοῦ ἀξένουνε τ᾿ αὐτιά του,
Καὶ νὰν᾿ τὰ συχνοτσουλόνῃ.

Νὰ χοντρένῃ, νὰ ῾ψηλώνῃ,

Ανδρέας Λασκαράτος, «Καιρός Γι' Αρρώστια»

Καλότυχος που αρρώσταε το Γενάρη,
Για να χορτάση ζέστα κρεββατιού.
Τούτο το κρύο, που ο Διάολος νάν το πάρη,
Μου επάγωσε τα μέλη του κορμιού.

Κακό 'ναι να αρρωστάς τον Αλονάρη
Που η κάψα του φριχτού καλοκαιριού

Σου βράζει μέσα στο άθλιο σου κουφάρι

Ανδρέας Λασκαράτος, «Το Ληξούρι»

1936  αφιέρωση

Όντις 'μπορή ένας σ' όλους να χαρίζη
Και στον ίδιο καιρό να μην τους δίνη,
ήθελ' είναι κακία να ξεχωρίζη
Ένανε, και τους άλλους ναν τσ' αφίνη.

Έτσι και τη Λαμπρή  ο παπάς μας στήνει
Τη λαμπάδατου σ' όποιον την ορίζει

 Γιατί, όσο κι αν ανάβουνε από 'κείνη,

Ανδρέας Λασκαράτος, «Τ’ ἀηδόνια»

Τ’ ἀηδόνια νὰ σωπάσουνε
Λίγη ἡσυχία νὰ γένῃ
Νὰ τραγουδήσ’ ἡ Ἑλένη
Μὲ τὴ γλυκειὰ φωνή.

Τ’ ἀηδόνια νὰ σωπάσουνε
Νὰ μή φυσάῃ τ’ ἀέρι,

Ανδρέας Λασκαράτος, «Ο τζίτζικας και ο γρύλλος»

Ειπε μια νυχτα ο τζιτζικας του γρυλλου΄΄
Δεν πας και συ καυμενε να ησυχασης
που ολοι κοιμωνται,κ'εισαι συ μοναχος
οπου περνας τη νυχτα τραγουδωντας?
Ασωτε,ασωτου τεκνο,που ασωτευεις
εναν πολυτιμο καιρο,που εμπορειες
ναν τον οικονομας για να κοιμασαι?

Ανδρέας Λασκαράτος, «Σοβαρά κάποια»

1851 Λονδίνο

Εἰκώνα ἀγαπητὴ τῆς γυναικός μου,
Τώρα ἔλα καν᾿ ἐσὺ στὴ συντροφιά μου.
Κατοίκα πάντα μέσα στὴν καρδιά μου,
Καὶ φύλαμε ὂχ τσὴ πλάνεσες τοῦ κόσμου.

Ἐσὺ γιὰ ῾μὲ Προστάτης Ἄγγελός μου,

Ἄμεμπτα φύλαε τὰ πατήματά μου
Καὶ προτοῦ σκοτισθοῦν᾿ τὰ λογικά μου,

Ανδρέας Λασκαράτος, «Στην Υποκρισία»

Σεπτή μου Υποκρισία, Δέσποινά μου,
με συντριβή μου σου φιλώ το χέρι,
και σου προσφέρω τα σεβάσματά μου.
Ποι’ άλλη αρετή καλύτερά σου ξέρει

να κερδίζει τς ανθρώπους εδώ χάμου;
Ο κόσμος σε λατρεύει, σε γεραίρει,

Ανδρέας Λασκαράτος, «Η Άνοιξη»

Εδώναι, εδώναι, επλάκωσε.
Γυναίκες μαζωχτείτε.
Ομπρός, συναπαντήσ'τετη
Ομπρός ναν τη δεχτείτε.

Να, νάρχεται η γλυκιά Άνοιξη
Λουλουδοστολισμένη,
Απάνου σ' ένα γάϊδαρο
Αντρίκια καθισμένη.