Ιάσωνας Σταυράκης, «Είμαι»

Είμαι αυτός που εγκαταλείπει
Είμαι αυτός που τον τρώει η λύπη
Είμαι ο άντρας που ποτέ του δεν κλαίει
Είμαι περήφανος που είμαι γκέι
Είμαι ο δάσκαλος που τρέμει στην τάξη
Είμαι ο άνεργος που κανείς δεν θα κλάψει
Είμαι γυναίκα με τα μάτια πρησμένα

Ιάσωνας Σταυράκης, «Η λέξη»

Θα βγάλω τα γάντια του ΜΠΟΞ απ’ το συρτάρι
και εις μνήμη του Χέμινγουεϊ
θα μπω στην αρένα
και θα σπάσω στο ξύλο
την εξουσία των λέξεων…
Θα τραυματίσω θανάσιμα
το αλφάβητο

Ιάσωνας Σταυράκης, «Ομολογώ»

Τίποτα δεν περιμένω…
Ο κόσμος, πατριός του ιλίγγου περιστρέφει με βία λέξεις στο κρανίο μου… Αναρωτιέμαι τι με κρατά σιωπηλό…
Μια χούφτα θάρρος και θα προστατέψω σαν αρχαίος πολεμιστής τον θεό που έθαψα στην άμμο του μυαλού…
Σαν ποιητής θα πάρω την ευθύνη για τον δρόμο της ντροπής…

Ιάσωνας Σταυράκης, «Παρενθέσεις»

 Θα γεράσουμε κάποτε μαζί…

 

Εγώ θα γίνω ποιητής
κι εσύ
η τελευταία ερωμένη…

Θα είναι Δευτέρα…

Ιάσωνας Σταυράκης, «Στα μάτια»

Πως να κοιμηθώ
Η ποίηση
αλλάζει το σώμα μου
Τ’ αυτιά μου διαστέλλονται
Οι ψίθυροι τρυπάνε
τα τύμπανα μου
Σ’ όλες τις γλώσσες

Ιάσωνας Σταυράκης, «Άτιτλον»

Περνούσαν ανυποψίαστα τα χρόνια…
Τα σπουργίτια μεταμορφώνονταν σε χελιδόνια…
Τα χελιδόνια σε περιστέρια…
Τα περιστέρια σε μαραμπού…
Τα μαραμπού σε άλμπατρος…
Τ’ άλμπατρος σε γύπες…
Οι γύπες σε κοράκια…

Ιάσωνας Σταυράκης, «Ενέδρα»

Είναι κάτι νύχτες σιωπηλές σαν φίδια
που χορεύουν Πεντοζάλη οι καρωτίδες
και τα μάτια φουσκώνουν ποτάμια πυρκαγιάς.
 
Θολωμένο τοπίο, γυρίζει ο χρόνος και στην ύστατη πληγή του ο Πιθάρο
το δάχτυλο βουτά.

Ιάσωνας Σταυράκης, «Χρέος»

Τι χρωστώ στο θεό ;
Τι χρωστώ στο διάβολο ;
Τι στους ανθρώπους ;
Βάλτε τα όλοι κάτω
πολλαπλασιάστε τα επί δύο
και περάστε απ’ το μπουρδέλο
του μυαλού μου

Ιάσωνας Σταυράκης, «Ελπίδα»

Κόβει το κράτος το ψωμί.
Σήμερα δεν ήταν η σειρά μας.
Η σειρά μας δεν θα ‘ρθει.
Με σάλια και μελανιές
θα φτιάξουμε το ψωμί μας.
Με αίμα το προζύμι.
Και θα φουσκώσουν τα γόνατα μας.

Ιάσωνας Σταυράκης, «Η γενιά μου»

Απόψε κρατώ στα μπράτσα
τα σπλάχνα
μιας ολόκληρης γενιάς…

Δεν έχω λόγο να λυπηθώ
κανένα από εμάς…

Ιάσωνας Σταυράκης, «Γυμνός»

Κάθε μέρα η ίδια πέτρα
 μοιράζεται στα δυο
στα τέσσερα, στα οχτώ.
Σπάζει το φράγμα
του μύθου νωχελικά.
Κάθε μέρα ορμάς ανόρεκτα 

στις αναστολές σου