Μολιέρος (Molière), «Ο Ταρτούφος» (1664)

Η θεατρική κωμωδία «Ο Ταρτούφος» είναι έργο του Μολιέρου το οποίο γράφτηκε το 1664. Ο Ταρτούφος, ο κεντρικός χαρακτήρας, είναι ένας ανήθικος άνθρωπος που παριστάνει τον ηθικό. Η επιρροή της κωμωδίας αυτής δημιούργησε τον όρο «ταρτουφισμός», που είναι συνώνυμος της υποκριτικής συμπεριφοράς (φαρισαϊσμού). «Ο Ταρτούφος», παίχτηκε για πρώτη φορά το 1664 και αμέσως προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων. Ο κλήρος αναγνώρισε το ίδιο του το πρόσωπο πίσω από την οξύτατη σάτιρα και απαγόρευσε ρητά στους πιστούς να διαβάσουν ή

Βιογραφία: Μολιέρος (1622-1673)

Ο Μολιέρος γεννήθηκε στο Παρίσι το 1622 και πέθανε το 1673. Αν και αρχικά ήθελε να ασχοληθεί με το δράμα αποτυγχάνει παταγωδώς και έτσι καταλήγει να γράφει κωμικά ή καλύτερα άκρως σατυρικά έργα σχετικά με τα τεκταινόμενα της τότε εποχής. Αν και προερχόμενος από μια ευκατάστατη οικογένεια γιος εμπόρου υφασμάτων, προορισμένος να γίνει θαλαμηπόλος του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ’. με εξαιρετική μόρφωση για τα δεδομένα της εποχής αφού σπούδασε στο περίφημο ιησουίτικο

Μολιέρος (Molière), «Ο κατά φαντασίαν ασθενής» (Le malade imaginaire, 1673)

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Αργκάν είναι ένας υποχόνδριος και φιλάργυρος ηλικιωμένος. Αισθάνεται συνεχώς άρρωστος, αν και στ' αλήθεια δεν έχει τίποτα. Αδυνατεί να ακολουθήσει τις υποδείξεις των γιατρών και εκείνοι τον εκμεταλλεύονται. Θέλει να παντρέψει την κόρη του, Αγγελική, με ένα γιατρό προκειμένου να έχει δωρεάν ιατρική φροντίδα, αλλά εκείνη είναι ερωτευμένη με τον Κλεάνθη. Ο αδελφός του, Βεράλδος, σε συνεργασία με την υπηρέτρια του Αργκάν, Τουανέττα, θα προσπαθήσει να τον "θεραπεύσει" από τις φαντασιοπληξίες του. Τον πείθουν να παραστήσει το νεκρό ώστε να ανακαλύψει ποιος πραγματικά τον αγαπάει και

Μολιέρος (Molière), «Ο αρχοντοχωριάτης» (Le Bourgeois Gentilhomme, 1670)

Υπόθεση του έργου: Ο κύριος Ζουρνταίν (Αρχοντοχωριάτης) είναι ένας ευκατάστατος νοικοκύρης. Διαθέτει αρκετά εισοδήματα, ένα άνετο σπίτι, μια καλή σύζυγο και μια χαριτωμένη κόρη που τον αγαπά και τον σέβεται. Θα έπρεπε να είναι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος, έχει όμως προσβληθεί από την ασθένεια της μεγαλομανίας. Θέλει να δείχνει ανώτερης τάξης και πασχίζει να απαλλαγεί από την “ρετσινιά” της ταπεινής καταγωγής του αποκτώντας χαρακτηριστικά αριστοκράτη. Μιμείται συμπεριφορές ξένες προς την ιδιοσυγκρασία και την ανατροφή του, όπως και τον τρόπο ζωής που επικρατεί στο παλάτι του βασιλιά Λουδοβίκου του 14ου. Ξοδεύει

Μολιέρος (Molière), «Ντον Ζουάν» (1665)

 ΜΟΛΙΕΡΟΣ

"ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ"

(ή η πανδαισία του αγάλματος)

Μετάφραση: ΕΡΡΙΚΟΣ ΜΠΕΛΙΕΣ

Εκδόσεις: ΗΡΙΔΑΝΟΣ

ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ TOΥ ΕΡΓΟΥ

Ντον Ζουάν: Γιος του Ντον Λουί

Σγκαναρέλ:   Προσωπικός   υπηρέτης   του Ντον Ζουάν

Ντόνα Ελβίρα: Σύζυγος του Ντον Ζουάν

Γκουσμάν: Ακόλουθος της Ντόνα Ελβίρα

Ντον Κάρλος: Αδελφός της Ντόνα Ελβίρα

Ντον Αλόνσο: Ομοίως 

Ντον Λουί: Πατέρας του Ντον Ζουάν

Φρανσίσκο: Ένας φτωχός

Σαρλότ: Χωρική 

Ματουρίν: Ομοίως

Πιερρό: Χωρικός

Άγαλμα: Του Ιππότη

Λαβιολέτ: Υπηρέτης του Ντον Ζουάν

Ραγκοτέν: Ομοίως

Κύριος Ντιμανς: Έμπορος

Λαραμέ: Πληρωμένος δολοφόνος

Φάντασμα Ακόλουθοι: Του Ντον Κάρλος και του Ντον Αλόνσο

Π Ρ Ω Τ Η  Π Ρ Α Ξ Η