Λόρδος Βύρων (George Gordon Byron), «Η Κατάρα της Αθηνάς»

Μεγαλόπρεπα κι αγάλια τώρα ο ήλιος κατεβαίνει
πάνω στου Μοριά τους λόφους με θωριά χαριτωμένη·
όχι σαν εκεί στις χώρες του Βορρά, σκοτεινιασμένος,
αλλ’ αστραφτερός σαν φλόγα, ζωντανός, φωτολουσμένος.
Στα βαθιά νερά μια ρίχνει απαλή, χρυσή αχτίνα
και το πράσινο χρυσώνει, το ρυτιδωμένο κύμα.
Και στης Αίγινας το βράχο τον αρχαίο και στην Ύδρα

Λόρδος Βύρων (George Gordon Byron), «Σήμερα συμπληρώνω τα τριάντα-έξη μου χρόνια»

Αδιάφορη τούτη η καρδιά θα μένει
γιατί καρδιά καμμιά δεν συγκινεί:
κι’ όμως απαρνημένη και θλιμμένη
ματώνει στη στιγμή.

Οι μέρες μου χλωμά κίτρινα φύλλα
τ’ άνθη και της αγάπης οι καρποί
είναι σκουλήκια βούρκος και σαπίλα
και κούφιοι οι παλμοί.

Λόρδος Βύρων (George Gordon Byron), «Ο Κουρσάρος»

Στον Μωρία τα κορφοβούνια, πορφυρά ντυμένος κάλλη
Αργοκατεβαίνει ο ήλιος μεσ΄της δύσης την αγκάλη.
Όχι, οι λάμψεις του δεν είναι θαμπερές καθώς στις χώρες
Του Βορρά, μα φεγγοβόλες,διάφανες και χρυσοφόρες.
Όταν ήσυχα στον πόντο τις αχτίνες του καρφώνει,
Τις σπιθοβόλες κορφούλες των κυματισμών χρυσώνει.
Αποχαιρετά την Ύδρα και το βράχο της Αιγίνης
Με στερνό χαμόγελο του ο Θεός της ωριωσύνης.

Λόρδος Βύρων (George Gordon Byron), «Το νησί»

Άφθονους καρπούς που η φύση έδινε χωρίς δουλεία
Δάσος δίχως μονοπάτι,μα με κάθε ανεμελία.
Κτήμα όπου η Αφθονία άδειαζε χωρίς ντροπή
Κέρας της-χωρίς αφέντη,όλοι ίσοι τους εκεί
Πόθο-που πολλοί αιώνες δεν υπόταξαν ακόμη
Άνθρωποι για τη ζωή τους να αποφασίζουν μόνοι
Γη αδούλωτη, με πλούσια ορυχεία στα ρηχά της,
Ήλιος χρυσαφιού και φρούτα ήταν τα γεννήματάτης

Λόρδος Βύρων (George Gordon Byron), «Το Προσκύνημα του Τσάιλντ Χάρολντ»

Ω Ζίτσα,από τον σύνδεντρο και φουντωτό σου λόφο
χαριτωμένο και ιερό προβάλλει μοναστήρι.
Εκείθε οπού και αν ρίξουμε το βλέμμα,επάνω,κάτω,
τριγύρω μας,τι χρώματα κάθε λογής,τι τόποι
με θέλγητρα μαγευτικά ξανοίγονται μπροστά μας!
Βράχοι, ποτάμια και βουνά και δάση, απ’ όλα πλήθος,
και ένας γαλάζιος ουρανός δίνει αρμονία σ’ όλα.

Λόρδος Βύρων (George Gordon Byron), «Φυλακισμένος του Σιγιόν»

Με αράχνες φιλία είχα βρει στη σιωπή
και τις κοίταζα επάνω σε μια τέχνη βουβή,
είχα δει τα ποντίκια εκεί να παίζουν μπροστά
και γιατί να μην ένιωθα όπως νιώθουν κι αυτά;
Ήμασταν όλοι στο ίδιο μέρος μαζί
και εγώ, ο κυρίαρχος κάθε είδους που ζει,
δύναμη είχα να σκοτώσω- Μα, παράξενο αυτό:

Λόρδος Βύρων (George Gordon Byron), «Παριζίνα»

Ι
Ἡ ὧρα εἶν’ αὐτὴ ποῦ ἀπὸ τοὺς κλώνους βγαίνει
Ὁ ψιλὸς τ’ ἀηδονιοῦ κελαϊδισμός,
Ποῦ εἰς κάθε του μιλιὰ μουρμουρισμένη
Φαίνεται ὁ πόθος τοῦ ἐραστῆ γλυκός.

Λόρδος Βύρων (George Gordon Byron), «Περπατά με ομορφιά..»

Περπατά με ομορφιά, σαν τη νύχτα
Ασυννέφιαστων περιοχών κι έναστρων ουρανών·
Κι ό,τι καλύτερο έχουν το σκοτάδι και η λαμπρότητα
Στα μάτια της συναντιούνται και στη θωριά της:
Έτσι ωριμασμένα σε κείνο το τρυφερό φως
Που ο παράδεισος αρνείται στη φανταχτερή μέρα.

Λόρδος Βύρων (George Gordon Byron), «Κόρη των Αθηνών, πριν χωριστούμε»

Ι.
“Κόρη των Αθηνών, πριν χωριστούμε
Δώστε, ω δώστε πίσω την καρδιά μου!
Αλλιώς, μια και το στήθος μου έχει αφήσει,
Κρατήστε την, και πάρτε κι όλα τ’ άλλα!

Λόρδος Βύρων (George Gordon Byron), «Τα νησιά της Ελλάδας»

Τα νησιά της Ελλάδας! ω νησιά βλογημένα,
που με αγάπη και φλόγα μια Σαπφώ τραγουδούσε,
που πολέμων κι ειρήνης δώρα ανθίζαν σπαρμένα,
που το φέγγος του ο Φοίβος απ’ τη Δήλο σκορπούσε!
Αχ, ατέλειωτος ήλιος σας χρυσώνει ως τα τώρα,
μα βασίλεψαν όλα, όλα τ’ άλλα σας δώρα!