Έκτωρ Κακναβάτος, «Ώρα δειλινή»

 Λέω μη τάχαμ είναι μεταβίωση
ακόμα και βυζαντινή
μην η ψηφίδα εντός του εκκλησιδιού
που ενώπια ασπρίζει
ή που ολόσωμος ο ασβέστης άγιασε
μην είναι που ασκητεύει αντίκρυ του
γαρουφαλένια δύση

Έκτωρ Κακναβάτος, «Μήνιν άειδε»

L’-enfer c’est les autres
J.P. SARTRE

Ψυχή μου αγρίεψες·
— τι πολύφημος αυτό το ψ —
Δεν είναι που πιάστηκες να ζητιανεύεις
μα που ανύποπτη δίχως εμβόλιο

Έκτωρ Κακναβάτος, «Perfecta»

Φιγούρα πλάι στον άνεμο με δυο θανάσιμα φεγγάρια.
Το που στέγαζες πράγματα
υστέρα που πάλι πράγματα
κ’ υστέρα που προχώρησες μέσα στα πράγματα
και που σαν έφτασες ως τους πυρήνες
δεν είχες άλλη κβάντωση.

Έκτωρ Κακναβάτος, «Δικός μας άνθρωπος»

Απ' έξω τίποτα το ιδιαίτερο,
όπως όλοι μας.
Δυο κάτω άκρα    δυο άνω.
Είκοσι δάχτυλα που εξημερώνονταν τον ύπνο.
Ο δείχτης ο μέσος ο αντίχειρας
στερεά γωνία
σαν έσμιγε η ψυχή με ίσκιους.

Έκτωρ Κακναβάτος, «Τροχιά»

Τώρα μεσ’ απ’ το στήθος μου περνάς
με ανοίγματα ερημιάς
αφήνοντας χρυσά νομίσματα
σαν ήλιος μεσ’ από κοφίνια
που τα ξεπάτωσε η σιωπή,

Έκτωρ Κακναβάτος, «Θαυμαστικό Από Χαρτί»

Οι φωνές
τα φυτικά τα ενάλια
τα παρασυμπαθητικά σου
όταν φυσάει εκείνος ο εκδικητικός άνεμος
κι αφήνεται στην τύχη του το κοβάλτιο
ρεμβώδες

Έκτωρ Κακναβάτος, «Του έρωτα»

1
Με κούρσεψαν τα χρώματα
Ο ιδρώτας στη μασχάλη σου είναι μπλε
Λιθρίνι μες στον κόλπο σου πως σπαρταράω
Για το κίτρινο

Έκτωρ Κακναβάτος, «Λέγοντας πέτρες»

Αλλιώς δε γίνονταν ως φαίνεται.

Αρχή-αρχή ακέραιος και βόνασος

ύστερα χίλια κομμάτια με την άρνηση

κλασματικός ακόμα υπήρχες

συνεχίστηκες σημάδι από πουλιά

Έκτωρ Κακναβάτος, «Περίληψη Οδύσσειας»

Το άλλο πιο γιαννιώτικο πιο λεπτοδουλεμένο
έλεγα περίτεχνο πως θ’ άναβε
κατάστηθα της ώχρας σαν εικονομάχος.
Πάνω σ’ αυτό σπάνε με το σεισμό οι ουσίες

Έκτωρ Κακναβάτος, «Είσοδος κινδύνου»

Κάτω από το παράθυρο μου πέρασε πάλι αυτός
δόκανο για φεγγάρια
Το κεφάλι του τετράγωνο κλουβί
μέσα του ένα μάτι

Έκτωρ Κακναβάτος, «Η φυλή μου εμένα με το ανέφικτο»

Ο στόμφος εκούρασε∙ σύμφωνοι.
Το θάμπος δυνάστεψε, του λόγου,
ως την παραμόρφωση∙
και πάλι σύμφωνοι.

Έκτωρ Κακναβάτος, «Όπως ο Αίας»

Ανάμεσα σε πέτρες που δεν είδανε
τον ίσκιο τους ποτές
που δεν ακούσαν τη φωνή του
τόσο υψίσυχνη στα φωνηεντόληκτα, είπα:
Κλείστε τις ποριές, όχι άλλοι “σωτήρες”∙

Έκτωρ Κακναβάτος, «Οροπέδιο μεγαλοσύνης»

[…]
πιο ύστερα μια χούφτα χαλίκια
λουλακιά πράσινα μαύρα
που τα σφενδόνισε η πολυώροφη θάλασσα
με τις πολύστροφες έλικες του νότου

Έκτωρ Κακναβάτος, «Με το σύννεφο επ’ ώμου»

Ανίχνευα τα μέλη της
έψαχνα για πέρασμα στον κόλπο
βαθιά μουκάνιζε μινώταυρος η άβυσσος
με τα ωάρια της θάλασσας ανέβαινε

Έκτωρ Κακναβάτος, «Αυτό να πεις»

Εμείς κατά τους Φιλισταίους οι διεφθαρμένοι
για μερικούς φωνακλάδες
και γι’ άλλους πολυεδρικοί
σ’ εποχή εκπτώσεων αλλάζαμε το νου μας
και το δέρμα του παίρναμε τους ίσκιους

Έκτωρ Κακναβάτος, «Χάθηκες μέσα σε κάτι άσπρο»

Η φλόγα κόρωσε μόλις αγγίξανε δυο σύμφωνα
ο δρόμος στένευε με λέξεις ψόφιες
που μυρίζανε.
Χάθηκες μέσα σε κάτι άσπρο.

Έκτωρ Κακναβάτος, «Φωνή μου ράτσα υψικάμινου»

Πρώτον: σε θέλουνε ακίνδυνη και να ξεχνάς
κι ύστερα καλή μ' αυτούς φιλεναδίτσα
τρυφερή
υποσχετική

Έκτωρ Κακναβάτος, «Τέσσερα φονικά»

Ι.
Πριν ο λίθος
Πριν γίνει πέτρα ο λίθος
Μη έχοντας ακόμα πει απεταξάμην
Μη ακόμα τρίχωμα πάνω του η θάλασσα